این روزها حال هیچکس در ایران خوب نیست، جز عدهای نسبتاً اندک که برخی در صداوسیما جولان داده و گروهی دیگر در شبکههای اجتماعی برای دیگران رجز میخوانند. شاید نتوان چیزی بیش از این، معرف شرح حال ما ایرانیان در روزهای اخیر گفت. در این شرایط، ورزشکاران نیز بعد از سکوتی چند هفتهای که شاید ناشی از شوک پس از دیدن حواشی اعتراضات باشد، از همدردی خود با مردم میگویند و واکنش نشان میدهند. روز گذشته اعلام شد که زهرا علیزاده، بازیکن تیم ملی فوتبال زنان، تصمیم گرفته تیم ملی را ترک کند. همزمان، بهنام یخچالی، یکی از چهرههای مطرح بسکتبال ایران، با انتشار پیامی مشابه، از حضور در تیم ملی کنارهگیری کرد.
بهنام یخچالی گارد ۳۰ ساله تیم ملی بسکتبال ایران و تیم گلادیاتور ترایرز آلمان با انتشار یک پست اینستاگرامی مینویسد:
پوشیدن پیراهن تیم ملی همیشه برای من بزرگترین افتخار بوده و هست؛ اما این روزها حالِ دلِ مردم خوب نیست و نمیتوانم بیتفاوت از کنار این غم عبور کنم. به همین دلیل، تا زمانی که حال مردم بهتر شود و دلها آرام بگیرند. تصمیم گرفتهام در کنارشان بمانم و در تیم ملی حضور نداشته باشم. این تصمیم نه از سرِ بیعلاقگی است و نه فاصله گرفتن؛ فقط انتخابیست از جنس همدلی و احترام. امیدوارم روزی دوباره با دلی آرام، کنار هم برای ایران بایستیم.
باید اعتراف کنیم این روند که ورزشکاران تحت تأثیر مسائل اجتماعی و سیاسی از تیم ملی فاصله میگیرند، پدیده جدیدی نیست؛ سال ۱۴۰۱ نیز شاهد موارد مشابهی بودیم که برخی از ورزشکاران بهطور داوطلبانه از تیمهای ملی کنار کشیدند.
با این حال، آنچه این بار جلب توجه میکند، ظهور نشانههای تردید و عدم قطعیت در میان بعضی بازیکنان تیم ملی فوتبال است؛ تیمی که همواره زیر ذرهبین افکار عمومی قرار داشته. این شایعات تا جایی بالا گرفت که خبرگزاری مهر و فدراسیون فوتبال مجبور شدند با انتشار بیانیه، صحت آنها را رد کنند.
در روزهای اخیر، شایعاتی درباره مهدی قایدی نیز شنیده میشود که نشان میدهد این بازیکن از بازی در تیم ملی صرفنظر کرده و مواضعی در پیش گرفته که فعلاً او را از جمع تیم ملی دور نگه میدارد.
همزمان، رفتار مهدی طارمی در جشن صعود المپیاکوس نیز توجهها را جلب کرد و برخی منابع غیررسمی مدعی شدند او نیز در حال حاضر تمایلی برای حضور در تیم ملی ندارد؛ ادعاهایی که هنوز به تأیید رسمی نرسیدهاند. بازیکنانی مثل مجید حسینی و اللهیار صیادمنش هم واکنشهایی نشان دادهاند، اما تأثیر آنها به اندازه قایدی یا طارمی نبوده است.
ناگفته نماند که در این بین، سردار آزمون، مهاجم تیم ملی فوتبال ایران، نیز در ساعات اخیر با انتشار دو استوری در صفحه شخصی خود درباره اعتراضات دیماه در کشور واکنش نشان داده؛ اگرچه واکنشها در حدی است که در فضای رسمی قابلیت بازنشر ندارند. اما این اقدام از سوی برخی کاربران بهعنوان نشانهای از همراهی سردار آزمون با مواضع مهدی قایدی و احتمال فاصله گرفتن از فضای رسمی فوتبال ایران تعبیر شده است.
ورزش ایران در دیماه اخبار تلخی همراه خودش داشت؛ از جانباختن مجتبی ترشیز، بازیکن سابق تراکتور، تا بازداشت برادر میلاد سرلک، هافبک پرسپولیس. همچنین علیرضا نجاتی، عضو تیم ملی کشتی فرنگی، در میان بازداشتیها قرار دارد و رسول خادم خواستار آزادی او شده است. به علاوه، خبر درگذشت یکی از بستگان محسن تنابنده در جریان وقایع اخیر منتشر شد و گزارشهایی درباره سرنوشت مشابه چند فوتبالیست جوان نیز به گوش رسید.
در مجموع، ورزش ایران در وضعیتی قرار گرفته که کمتر میتوان مشابه آن را در سالهای گذشته جستجو کرد. فاصله گرفتن تدریجی برخی ورزشکاران از تیمهای ملی، تردیدهای آشکار و پنهان چهرههای شاخص و همزمانی این اتفاقات با تحولات اجتماعی و سیاسی، فضایی ایجاد کرده که دیگر نمیتوان آن را صرفاً تصمیمهای شخصی یا رویدادهای مقطعی دانست.
امروز ورزشکاران دیگر تنها نقش فنی در میدان بازی ندارند و ناخواسته یا آگاهانه در جریانهای فراتر از ورزش قرار میگیرند. این وضعیت میتواند تبعات طولانیمدتی داشته باشد؛ از تأثیر بر انسجام تیمهای ملی گرفته تا تغییر ارتباط میان ورزش، حاکمیت و افکار عمومی. به نظر میرسد که ورزش ایران وارد مرحلهای جدید و پرابهام شده؛ مرحلهای پرتنش و تعیینکننده که آثار آن نه فقط امروز، بلکه در آینده نزدیک نیز قابل مشاهده خواهد بود.
بدون نظر