رضا چراغی، بازیگر پیشین سینمای ایران، به تازگی در آلمان درگذشت؛ چهرهای که نامش بیش از همه با فیلمهایی مثل زنگها و بایکوت در ذهن علاقهمندان سینمای دهه شصت مانده است. او از بازیگرانی بود که از تئاتر به سینما رسید و بخش مهمی از کارنامهاش در جریان تولیدات حوزه هنری و فیلمهای شاخص آن دوره شکل گرفت.
چراغی فعالیت هنریاش را از اوایل دهه ۱۳۵۰ با تئاتر آغاز کرد و در دهه ۱۳۶۰، همزمان با راهاندازی حوزه هنری و افزایش تولیدات سینمایی آن، به پروژههایی پیوست که در این نهاد ساخته میشدند. ورود جدی او به سینما با توجیه به کارگردانی منوچهر حقانیپرست رقم خورد؛ فیلمی که نقطه شروع حضورش در سینمای دهه ۶۰ بود. پس از آن، او در دو چشم بیسو به کارگردانی محسن مخملباف نقشآفرینی کرد و با همین همکاریها، مسیرش به سمت فیلمهایی رفت که حالوهوای اجتماعی و سیاسی آن سالها را بازتاب میدادند.
در ادامه، رضا چراغی در چند اثر دیگر نیز بازی کرد که فهرست آنها تصویر نسبتاً کاملی از مسیر کاریاش در سینما میدهد: شکار شکارچی (کار گروهی و محصول حوزه)، زنگها به کارگردانی محمدرضا هنرمند، بایکوت به کارگردانی محسن مخملباف و تیرباران به کارگردانی علیاصغر شادروان. با این حال، در میان این آثار، نقش او در زنگها جایگاه ویژهتری دارد؛ جایی که با شمایل یک مردهشوی ظاهر شد و از خود تصویری دوگانه و ماندگار به جا گذاشت.
فعالیت رضا چراغی تنها به بازیگری محدود نماند و تجربههایی هم در پشت صحنه داشت. او در برخی پروژهها به عنوان دستیار تولید فعالیت کرده بود؛ از جمله در فیلم شکار به کارگردانی مجید جوانمرد و لبه تیغ به کارگردانی جمال شورجه. با این وجود، آنچه در مرور کارنامهاش بیشتر به چشم میآید، پیوند پررنگ نام او با محسن مخملباف است؛ چون علاوه بر همکاری مستقیم در دو چشم بیسو و بایکوت، فیلمنامههای توجیه و زنگها نیز نوشته مخملباف بودند و این ارتباط، چراغی را به یکی از چهرههای همراه آن دوره کاری مخملباف تبدیل کرده است.
بدون نظر