در کورس اول تاکسی، خونسردی علی مصفا و بیقراری نیما شعباننژاد کافی است تا یک مسیر معمولی حالوهوای کمدی پیدا کند. دو قسمت بعد، شخصیت مجید صالحی با یک دروغ ساده خودش را به دردسر میاندازد. اولی با تفاوت رفتار دو آدم کنجکاومان میکند و سومی با عاقبت یک تصمیم. تفاوت این دو قسمت نشان میدهد که چرا بعضی قصههای تاکسی تا پایان همراهمان میکنند و بعضی دیگر، بعد از چند شوخی، از نفس میافتند.
تاکسی به کارگردانی حسن نوری، تهیهکنندگی مجید صالحی و نویسندگی سروش صحت و ایمان صفایی از پلتفرم شیدا پخش میشود. سریال هر قسمت را یک کورس مینامد و در هر کورس سراغ آدمها و ماجرایی تازه میرود. این ساختار به سازندگان اجازه میدهد لحن و موقعیت هر قسمت را عوض کنند. برای تماشاگر هم فرصتی است که با هر قصه دوباره وارد سریال شود.
درخت سیب؛ دو بازیگر که ریتم همدیگر را میسازند
در قسمت اول، بخش زیادی از طنز از اختلاف ریتم دو بازیگر میآید. نیما شعباننژاد به اتفاقها سریع واکنش نشان میدهد و علی مصفا با مکث و خونسردی جوابش را میدهد. همین فاصله باعث میشود گفتوگویی معمولی بامزه از آب دربیاید. گاهی کافی است یکی از آنها جدیتر به نظر برسد تا واکنش دیگری خندهدارتر شود.
مشکل از جایی شروع میشود که موقعیتهایی مثل از کار افتادن ماشین تکرار میشوند، بیآنکه چیز تازهای درباره این دو نفر بفهمیم. اولین بار هنوز کنجکاویم ببینیم هرکدام چطور با دردسر کنار میآید. وقتی واکنشها قابل پیشبینی میشوند، قصه باید رابطهشان را تغییر دهد یا آنها را سر دوراهی تازهای بگذارد. درخت سیب شروعی دارد که آدم را به ادامه تماشا ترغیب میکند، اما همه موقعیتهایش به اندازه برخورد اول این دو نفر زنده نیستند.
قسمت دوم؛ وقتی قصه عجله دارد
قسمت دوم با یک دلباختگی ناگهانی و تعقیبوگریز، ریتم متفاوتی را امتحان میکند. ایده برای یک قصه کوتاه ظرفیت دارد. گاهی یک برخورد گذرا کافی است تا کسی برنامه روزش را به هم بزند و دنبال ماجرایی برود که خودش هم درست نمیداند به کجا میرسد.

اما هرچه تعقیب طولانیتر میشود، بیشتر دلمان میخواهد بفهمیم این برخورد چه ویژگیای داشته که شخصیت را به ادامه مسیر واداشته است. قصه برای جا انداختن این دلباختگی فرصت کمی میگذارد و برای دنبال کردن آن زمان بیشتری صرف میکند. اگر یک نگاه یا گفتوگوی کوتاه چیزی از تنهایی، خیالپردازی یا توقع شخصیت به ما نشان میداد، ادامه مسیر هم وزن بیشتری پیدا میکرد.
دروغ؛ یک جمله که دردسر درست میکند
کورس سوم با بازی مجید صالحی از موقعیت سادهای شروع میشود. مردی برای توجیه کمکاریاش به رئیسش دروغ میگوید. همینقدر از داستان کافی است تا سؤال قسمت شکل بگیرد. او برای جمعکردن حرفی که زده تا کجا پیش میرود؟
دروغ از میان سه قسمت اول قصه منسجمتری دارد، چون گرفتاری شخصیت از انتخاب خودش شروع میشود. حالا حتی یک گفتوگوی معمولی میتواند دردسر تازهای بسازد. طنز هم از همینجا میآید. تصمیمی که قرار بوده چند دقیقه کار او را راحت کند، مدام موقعیتش را پیچیدهتر میکند. پشت این دردسر یک سؤال آشنا هم هست. چرا گاهی برای اینکه دیگران شرایطمان را درک کنند، احساس میکنیم باید دلیل قانعکنندهتری از واقعیت داشته باشیم؟
از تاکسیسواری تا سریال تاکسی
جذابیت یک یادداشت کوتاه میتواند در لحن راوی یا توجهش به جزئیاتی باشد که معمولاً از کنارشان رد میشویم. روی تصویر، همان مشاهده وقتی جان میگیرد که در رفتار یک شخصیت یا در رابطه میان دو نفر چیزی را عوض کند. تاکسی در لحظههایی بهتر کار میکند که برای آن جزئیات جایی در خود قصه پیدا میکند.
فضای ماشین هم به همین دلیل گاهی امتیاز سریال است و گاهی محدودیتش. وقتی دو آدم ناچارند مدتی کنار هم بمانند، یک مکث یا جواب سربالا میتواند بهاندازه یک دیالوگ کامل درباره رابطهشان حرف بزند. اگر گفتوگو موقعیت را تغییر ندهد، تکرار قابها و واکنشها زودتر به چشم میآید. تاکسی هر دو حالت را در همان سه کورس اول تجربه میکند.
سریال تاکسی ارزش تماشا دارد؟
اگر از کمدیهای موقعیت و قصههای کوتاه درباره آدمهای معمولی لذت میبرید، تاکسی ارزش امتحان کردن دارد. درخت سیب نمونه خوبی برای دیدن جنس بازیها و شوخیهای سریال است و دروغ نشان میدهد همین قالب کوتاه چقدر جا برای ساختن یک قصه جمعوجور دارد. اگر معمولاً یک خط داستانی پیوسته شما را به قسمت بعد میکشاند، تجربهتان با تاکسی احتمالاً از کورسی به کورس دیگر فرق میکند.
قسمت جدید تاکسی هر چهارشنبه ساعت ۸ شب در شیدا منتشر میشود. قسمتهای قبلی را هم میتوانید در صفحه سریال تاکسی تماشا کنید.





بدون نظر