بدون نظر

تاکنون به این نکته توجه نموده اید که ریل های راه آهن چگونه به هم وصل شده و یک مسیر طولانی را تشکیل می دهند؟ روند این کار بسیار جالب بوده و به آن جوش احتراقی می گویند که شامل نوعی ماده شیمیایی موسوم به ترمیت است و با فرستادن آهن مذاب به درون قالب های بتنی صورت می پذیرد.

در روند ساخت راه آهن های قدیمی برای اتصال ریل ها به یکدیگر از میله های مشترکی که عموما یک صفحه مستطیلی بودند، استفاده می گشت. اما امروزه از روش های گوناگونی برای امر بهره گرفته می شود که از جمله می توان به جوشکاری با فشار گاز، جوش پیوستی و نمونه ای که در این مطلب برایتان انتخاب کرده ایم، یعنی جوش احتراقی اشاره کرد.

جوشکاری احتراقی بیشتر از راه های دیگر رواج دارد زیرا برای انجام آن به هیچ گونه منبع انرژی و حتی داشتن مهارت خاصی نیازی نیست و به همین خاطر در هر کجا و هر شرایطی می توان آن را به انجام رساند.

برای این منظور، تکنسین ها باید با دقت فراوان دو سر ریل را برش داده و یک فاصله حدود ۲.۵ سانتی متری در میان آنها ایجاد نمایند. سپس قالب بتنی را در آن جای می دهند. در این مرحله باید از تراز و ردیف بودن ریل ها اطمینان حاصل گردد.

سپس برای مطمئن بودن از خشکی و عدم وجود هرگونه رطوبتی، کارگران دو سر ریل را با آتش حرارت می دهند. پس از این کار، قالب ها را با ترمیت (اکسید آهن و آلومینیوم بعلاوه یک عنصر فلزی دیگر که با ترکیب ریل ها تناسب داشته باشد) پر کرده و در آخر با شعله داغ منیزیوم آن را حرارت می دهند.

در نتیجه این کارها، فلزات یاد شده ذوب گشته و فضای خالی را پر کرده و بدین واسطه موجب اتصال ریل ها به یکدیگر می گردند.

در زیر می توانید ویدئوی این کار را تماشا کنید.

مطالب مرتبط
بدون نظر

ورود