یک پیرمرد 73 ساله اهل کره جنوبی که فرزند وزیر امور خارجه سابق این کشور بوده در یک مورد بسیار بسیار نادر به کره شمالی فرار کرده است. چو این گوک روز شنبه گذشته به پیونگ یانگ رسیده و اعلام کرده که به خواسته خود و برای دستیابی به چیزهای خوبی که می خواسته به این کشور آمده است. او با کت و شلوار و کلاهی که به سر داشت در فرودگاه پیونگ یانگ مورد استقبال قرار گرفته و پس از دریافت دسته گل، متنی که از قبل آماده کرده بود را خواند. فرار از کره جنوبی دموکراتیک به کره شمالی منزوی و کمونیست بسیار به ندرت رخ داده و این حرکت در جهت مخالف بسیار متداول تر است. هر ساله بیش از 1.000 شهروند اهل کره شمالی جانشان را به خطر انداخته و به بخش جنوبی شبه جزیره کره فرار می کنند.
چو پسر دو مقام ارشد اهل کره جنوبی است که آن ها نیز در سال 1986 به کره شمالی گریخته و دو فرزند پسرشان را همراه با سه دخترشان در کره جنوبی تنها گذاشتند. این پیرمرد اهل کره جنوبی گفته است که برای تلاش در جهت اتحاد دوباره دو کره به کره شمالی پناهنده شده و از سلسه حاکم کیم به خاطر «عشق و مراقبت بزرگ»ی که به خانواده اش داشته اند تشکر کرده است. وی در این باره چنین گفته است: «عشق و مراقبت قابل توجهی که کیم ایل سونگ بزرگ، ژنرال کیم جونگ ایل و رییس جمهور کیم جونگ اون به خانواده من داشتند از پدربزرگم شروع شده و در سه نسل تا به امروز ادامه داشته است».
کیم ایل سونگ و کیم جونگ ایل پدربزرگ و پدر کیم جونگ اون، رهبر کنونی کره شمالی هستند. چو در ادامه سخنان خود افزوده است: «مشتاقم که باقی زندگی ام را صرف تحقق اتحاد دوباره این ملت تحت رهبری کیم جونگ اون نمایم». شبه جزیره کره در سپتامبر 1948 به دو بخش شمالی کمونیست و جنوبی دموکراتیک تبدیل شد که خانواده های بسیاری را از هم جدا ساخت. بخش شمالی شبه جزیره کره که در اختیار نیروهای کمونیست مسلک مورد حمایت اتحاد جماهیر شوروی بود در سال 1950 و با هدف متحد ساختن این شبه جزیره به روش قهری به کره جنوبی حمله کردند که با دخالت نیروهای آمریکایی همراه شد اما حمایت های چین و اتحاد جماهیر شوروی از کره شمالی باعث شد که آمریکایی ها نتوانند کره شمالی را به طور کامل شکست دهند.
اگر چه بین دو طرف آتش بس اعلام شد اما صلحی برقرار نشده و از لحاظ تکنیکی دو کشور کره شمالی و جنوبی هنوز هم در حالت جنگ به سر می برند. سالانه هزاران نفر از مردم کره شمالی در تلاش برای فرار از گرسنگی، اذیت و آزار و خفقان سلسله کیم ها سعی می کنند به طرق مختلف از مرز چین و دیگر کشورهای اطراف خود را به خاک کره جنوبی برسانند و فرار در مسیر عکس بسیار به ندرت رخ می دهد. شهروندان کره جنوبی برای ورود به خاک کره شمالی نیاز به اخذ مجوز از دولت خود دارند. اما آقای چو برای ورود به پیونگ یانگ از مقامات کره جنوبی مجوز نداشته است. هنوز مشخص نیست که وی چگونه توانسته به این کشور فرار کند اما در صورتی که دولت کره شمالی با این فرار موافق باشد، شهروندان کره جنوبی براحتی می توانند از طریق کشور چین خود را به کره شمالی برسانند.
چو و مادرش پس از دیدار مجدد در سال 2000
در سال 2016، دولت کره جنوبی به آقای چو اجازه ورود به کره شمالی برای شرکت در مراسم تدفین مادرش را داده بود. جالبتر اینکه پدر متوفی چو، چو دئوک سین، به عنوان وزیر امور خارجه کره جنوبی و سفیر این کشور در آلمان غربی در دهه 1960 فعالیت می کرده است. چو بزرگ و همسرش، ریو می یونگ، در سال 1977 به ایالات متحده پناهنده شده و در ادامه در سال 1986 به کره شمالی فرار کردند. این دو پس از فرار به بخش شمالی شبه جزیره کره، در آن جا به سمت های سیاسی دست یافتند.چو دئوک سین به عنوان معاون کمیته اتحاد دوباره صلح آمیز سرزمین مادری و رییس مجمع دینداران کره فعالیت می کرد. همسر او نیز رییس کمیته مرکزی یکی از احزاب شبه مذهبی فعال در کره شمالی بود که ارتباط نزدیکی با حزب کارگران حاکم کشور داشت. او همچنین به عضویت هیئت رئیسه مجمع عالی خلق، پارلمان با قدرت تصویبی در کره شمالی درآمد.
ریو در نوامبر 2016 در سن 95 سالگی درگذشت. او و پسرش (چو ) در سال 2000 در مرز دو کره و در جریان برنامه توافقی اتحاد دوباره خانواده ها با هم ملاقات کرده بودند. پدران ریو و شوهرش در دوران اشغال شبه جزیره کره توسط ژاپنی ها از 1910 تا 1945 از فعالان استقلال طلب کره ای و باورمند به یک دین بومی کره ای به نام چئوندویسم بودند. این دو در طی جنگ دو کره که بین سال های 1950 تا 1953 رخ داده به کره شمالی فرار کرده و باقی عمر خود را در این کشور گذراندند. همسر ریو نیز بعد از پناهنده شدن به کره شمالی رهبری حزب چندوئی چونگو را بر عهده داشت تا در سال 1989 درگذشت. پسر او در نوامبر 2016 برای شرکت در مراسم تدفین مادرش به کره شمالی سفر کرد اما فرصت حضور در پیونگ یانگ و شرکت در مراسم یادبود سالانه پدرش را نیافت.
بهش بد نمیگذره چون یه ابزار تبلیغاتیه.
مهم ۹۹.۹۹ درصد مردمشونن که زندگی جهنمی دارن.
فرق یه کشور دموکراتیک و سکولار با یه کشور جهل زده و دیکتاتوری اینه که تو یه کشور دموکرات مردم و مسئولین همشون یه زندگی دارن. همشون خوشبختن. اما تو یه کشور جهل زده عده ی خاصی زندگیشون صدبرابر بهتره. بقای مردم که ۹۹ درصد کشور رو تشکیل میدن یه زندگی جهنمی دارن وتازه هر روز تهدید میشن این زندگی جهنمی براشون زیاده و زندگیشون جهنمی ترمیشه
بهش بد نمیگذره چون یه ابزار تبلیغاتیه.
مهم ۹۹.۹۹ درصد مردمشونن که زندگی جهنمی دارن.
فرق یه کشور دموکراتیک و سکولار با یه کشور جهل زده و دیکتاتوری اینه که تو یه کشور دموکرات مردم و مسئولین همشون یه زندگی دارن. همشون خوشبختن. اما تو یه کشور جهل زده عده ی خاصی زندگیشون صدبرابر بهتره. بقای مردم که ۹۹ درصد کشور رو تشکیل میدن یه زندگی جهنمی دارن وتازه هر روز تهدید میشن این زندگی جهنمی براشون زیاده و زندگیشون جهنمی ترمیشه