اگر چه بسیاری از کشورهای جهان دوره هایی ثابت و محدود برای ماندن رهبران در رأس قدرت دارند اما در برخی کشورهای دیگر رهبرانی هستند که چند دهه حکومت می کنند. به طور معمول در کشورهای غیرپادشاهی، رییس جمهور یا نخست وزیر می تواند دو دوره (عموماً 4 ساله یا نهایتاً 6 ساله) متوالی در رأس قدرت باقی بماند که بین 8 تا نهایتاً 12 سال است. در برخی کشورهای دیگر نیز این عدد نهایتاً به سه دوره محدود شده است.
همانطور که گفته شد موضوع محدودیت زمامداری تنها منحصر به کشورهای غیرپادشاهی بوده و در کشورهای پادشاهی یا غیردموکراتیک این دوره محدودیت قانونی ندارد، نمونه آن کشور کره شمالی است که تنها مرگ رهبر می تواند به زمامداری او پایان داده و از زمان تاسیس این کشور تاکنون (حدود 70 سال)، سه نفر از خاندان کیم بر این کشور حکومت کرده اند و انتظار می رود رهبر جوان کنونی نیز تا دهه ها در قدرت باقی بماند. این هفته اما یک همه پرسی در روسیه انجام شد که به ولادیمیر پوتین امکان می داد تا 16 سال دیگر نیز در قدرت باقی بماند و بدین ترتیب حضور او در مقام رییس جمهور روسیه به 32 سال برسد.
در کشورهایی دیگر مانند اوگاندا و کامرون نیز روسای جمهور از دهه 80 بر این کشور حکومت کرده و نزدیک به دهه است که همچنان در این مقام باقی مانده اند. طولانی ترین دوره زمامداری در یک کشور مربوط به فیدل کاسترو رهبر سابق کوباست که 49 سال در این مقام باقی ماند. در ادامه می خواهیم شما را با طولانی ترین دوران زمامداری در روزگار مدرن آشنا کنیم.
1-ولادیمیر پوتین
ولادیمیر پوتین از سال 2012 رییس جمهور روسیه بوده و دوره کنونی او در سال 2024 به پایان می رسد. او قبلاً نیز بین سال های 2000 تا 2008 دو دوره ریاست جمهوری کشور را بر عهده داشت. این هفته، در همه پرسی که برای تغییرات در قانون اساسی برگزار شده بود به پیروزی رسید و این پیروزی به او امکان می دهد که تا سال 2036 میلادی در قدرت باقی بماند. نتایج این همه پرسی نشان می دهد که نزدیک به 80 درصد از رأی دهندگان موافقت خود را با تغییرات پیشنهاد شده در قانون اساسی کشور اعلام کرده اند. بدین ترتیب زمامداری ولادیمیر پوتین در روسیه می تواند تا سال 2036 ادامه داشته باشد که در صورت تحقق این موضوع، پوتین می تواند تا 84 سالگی رییس جمهور روسیه باقی بماند.
2- نورسلطان نظربایف
نورسلطان نظربایف از سال 1990 تا 2019 رییس جمهور قزاقستان بوده است. او اولین رییس جمهور قزاقستان بوده و در سال 1991، این کشور تحت رهبری او استقلالش از اتحاد جماهیر شوروی را اعلام کرد. وی بعد از تغییرات در قانون اساسی توانست بدون محدودیت دوره ای برای ریاست جمهوری کاندید شده و بعد از نزدیک به سه دهه حضور در رأس قدرت، سال گذشته از مقام ریاست جمهوری کناره گیری کرد اما همچنان نقش اصلی را در اداره کشور داشته و با داشتن جایگاهی فراحکومتی به عنوان یک رهبر همچنان قدرتمندترین فرد در قزاقستان به شمار می آید.
3- پل کاگامه
پل کاگامه از سال 2000 رییس جمهور رواندا بوده است. او برنده اولین انتخابات ریاست جمهوری چند حزبی کشورش در سال 2003 بود، هر چند گفته می شود که وی از تاکتیک دستگیری طرفداران مخالفانش و وادار کردن رقبا به کناره گیری استفاده می کند. به ادعای رسانه ها و سازمان های حقوق بشری، کاگامه با خشونت تمام نیروهای اپوزیسیون را سرکوب کرده و برخی از منتقدانش را نیز به قتل رسانده است.
4- دانیل اورتگا
دانیل اورتگا از سال 2007 رییس جمهور نیکاراگوئه بوده است. وی یک دوره نیز در سال 1985 تا 1990 ریاست جمهوری کشورش را در اختیار داشته است. اورتگا رهبر حزب ساندینیستا بود که دولت نیکاراگوئه را در سال 1979 ساقط کرد و در ادامه توانست در سال 1985 به ریاست جمهوری برسد. در حالی که بسیاری از منتقدان داخلی و خارجی حزب ساندینیستا را غیردموکراتیک می دانند، اورتگا و طرفدارانش این ادعا را رد می کنند. بعد از پایان دوره اول ریاست جمهوری، اورتگا در سه انتخابات پیاپی شکست خود اما در سال 2007 بار دیگر به ریاست جمهوری نیکاراگوئه انتخاب شده و اکنون نیز در این مقام قرار دارد.
5- اسماعیل عمر گوله
اسماعیل عمر گوله از سال 1999 رییس جمهور جیبوتی بوده است. او در سال 2016 برای چهارمین بار پیاپی به عنوان رییس جمهور برگزیده شد هر چند بسیاری او را به سرکوب سیاسیون مخالف متهم کرده و خشونت پلیس و طرفداری رسانه های داخلی از او را دلیل برنده شدنش در رقابت های انتخاباتی می دانند.
6- توئیلا سایلله مالیه لگویی
توئیلا سایلله مالیه لگویی از سال 1998 تاکنون نخست وزیر ساموآ بوده است. وی که رهبری حزب حمایت از حقوق بشر کشورش را بر عهده دارد در سال های 2001، 2006، 2011 و 2016 برنده رقابت های انتخابات ریاست جمهوری ساموآ اعلام شده است.
7- الکساندر لوکاشنکو
لوکاشنکو از سال 1994 رییس جمهور بلاروس بوده است. او حامی مشارکت و همکاری با دولت روسیه بوده و با بوریس یلتسین، رییس جمهور سابق روسیه ارتباط نزدیکی داشت. بلاروس اکنون وابستگی زیادی به روسیه داشته و به دلیل ساختار بسته حکومتی و ارتباط اندک با خارج از کشور، برای تامین نیازهایش به روسیه نیاز دارد. لوکاشنکو در سال 1996 تغییراتی را در قانون اساسی کشور ایجاد کرد که قدرت او به عنوان رییس جمهور را افزایش می داد، از جمله دوره های طولانی تر ریاست جمهوری و حق تداوم رهبری در کشور. از الکساندر لوکاشنکو با لقب آخرین دیکتاتور اروپا یاد می شود.
8- امامعلی رحمان
امامعلی رحمان از سال 1994 رییس جمهور تاجیکستان بوده است. او در سال 1997 برای دومین بار به عنوان رییس جمهور انتخاب شده و در رفراندومی که در سال 2003 برگزار شد این امکان را یافت که دو دوره دیگر نیز در این مقام باقی بماند. دولت او به سرکوب کردن مخالفان سیاسی متهم است.
9- ایسایاس آفورکی
ایسایاس آفورکی از سال 1993 رییس جمهور اریتره بوده است. او توسط مجلس ملی به عنوان رییس جمهور و رییس انتخاب شده که قدرت اول در قوه مجریه و مقننه را به طور کامل در اختیار او قرار می دهد. آفورکی هم رهبری تنها حزب اریتره را در اختیار دارد و هم فرمانده ارتش این کشور است. تحت رهبری او، مخالفان سیاسی در اریتره بدون تشکیل دادگاه به زندان افتاده اند.
10- ادریس دیبی
ادریس دیبی از سال 1990 رییس جمهور چاد است. در سال 1996، دیبی در اولین انتخابات چند حزبی تاریخ کشورش بار دیگر به عنوان رییس جمهور انتخاب شد. با این وجود انتخاب مجدد دیبی در سال 2001 به این مقام با اتهاماتی در زمینه تقلبی و دستکاری همراه بود.
11- یووری موسه‌ونی
یووری موسه‌ونی از سال 1986 ریاست جمهوری اوگاندا را بر عهده دارد و انتظار می رود که در سال 2021 نیز برای ششمین بار به عنوان ریاست جمهوری این کشور آفریقایی دست یابد. موسه‌ونی بعد از ساقط کردن دولت نظامی ژنرال تیتو اوکلو به قدرت رسید. اوکلو تنها 6 ماه در اوگاندا حکومت کرد. از سال 1986 تاکنون موسه‌ونی برنده قاطع انتخابات ریاست جمهوری در کشور بوده است. کشور اوگاندا یکی از فاسدترین کشورهای جهان به شمار می آید.
12- هون سن
هون سن از سال 1985 نخست وزیر کامبوج بوده و پنجمین دوره نخست وزیری خود را در سال 2018 آغاز کرده است. بر اساس گزارش ها، وی در سال 1993 بازنده رقابت برای نخست وزیری شد اما نتایج انتخابات را نپذیرفته و بر ماندن در مقام خود برای دومین دوره اصرار کرد. در سال 1997 و بعد از یک کوتای خونین که به خروج اجباری شاهزاده نورودوم رانارید از کشور انجامید. کامبوج دارای سیستم پادشاهی است اما قدرت اجرایی را نخست وزیر در اختیار دارد.
13- دنیس ساسو انگوسو
دنیس ساسو انگوسو از سال 1997 مقام ریاست جمهوری جمهوری کنگو را در اختیار داشته است. وی از سال 1979 تا 1992 نیز رییس جمهور این کشور بود. انگوسو در سال 2016 برای سومین دوره متوالی به عنوان رییس جمهور کنگو انتخاب شد، هر چند مخالفان این پیروزی را نتیجه تقلب و دستکاری در انتخابات می دانستند. پیروزی او بعد از آن بدست آمد که طی یک همه پرسی محدودیت دو دوره ای مقام ریاست جمهوری در کنگو برداشته شد و بدین ترتی انگوسو توانست برای سومین دوره متوالی در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرده و به پیروزی برسد.
14- پل بیا
پل بیا از سال 1982 رییس جمهور کامرون است. قبل از آن نیز بیا به مدت 7 سال نخست وزیری کشور را در اختیار داشته است. با 87 سال سن، بیا مسن ترین رهبر در آفریقا به شمار می آید. از بیا به خاطر سفرهای طولانی اش در خارج از کشور، به ویژه یک هتل در ژنو، سوییس، با نام رییس جمهور همیشه غایب یاد می شود.
15- تئودور اوبیانگ انگوما امباسوگو
تئودور اوبیانگ انگوما امباسوگو از سال 1979 با کودتا در گینه استوایی به قدرت رسیده و اکنون بیش از 40 سال است که ریاست جمهوری کشورش را در قبضه دارد. امباسوگو با کنار زدن عمویش، فرانسیسکو ماسیاس انگوما، به قدرت رسیده و سپس عمویش را محاکمه و اعدام کرد. او همواره با اختلاف فراوان در رقابت های انتخاباتی به پیروزی می رسد هر چند اسناد زیادی از سرکوب مخالفان و فساد گسترده در دولت او وجود دارد.
اونیکه شما منظورته توو ایران ، بیشتر نقش مشاور و توصیه و .. داره (پس اون حساب نمیشه تو این دسته)
کافیه ببینی این دوره دولت و کابینه چقد به حرفش ،ولو ظاهری ، گوش کردن و انجام دادن
خودمون چی؟
یکی رو از قلم انداختین?
اونیکه شما منظورته توو ایران ، بیشتر نقش مشاور و توصیه و .. داره (پس اون حساب نمیشه تو این دسته)
کافیه ببینی این دوره دولت و کابینه چقد به حرفش ،ولو ظاهری ، گوش کردن و انجام دادن
کاربر اسمال
اون چیزی که شما گفتین میشه یه چیزی مثل ملکه انگلستان..!!!