در بدنسازی، رقابت، یکی از بزرگترین عوامل محرک رشد است. اما اگر قهرمان برنده بتواند فیزیک خود را حفظ کند و با همان ورزشکاران دوره قبل رقابت کند، احتمال اینکه، هر سال داوران یک بدنساز جدید را انتخاب کنند، کم است. تفاوت زیادی بین بدنسازان شماره یک و شماره 10 در استیج مستر المپیا وجود دارد، اما دو بدنساز برتر معمولاً بسیار به هم نزدیک هستند و تصمیم نهایی به عهده داوران است. جهان فقط برندگان را به یاد می آورد. به عنوان مثال، آرنولد شوارتزنگر، فرانکو کلمبو و لی هینی؛ مرد شماره دو معمولاً در تاریخ گم می شود و به دست فراموشی سپرده می شود. در ادامه به 10 بدنساز نادیده گرفته شده دوران طلایی بدنسازی می پردازیم که نقش مهمی در تکامل و تکاپوی بدنسازی داشتند. دوران طلایی بدنسازی بیشتر از سال 1960 تا 1980 یا سال 1982، در نظر گرفته می شود.
10 بدنساز نادیده گرفته شده دوران طلایی بدنسازی
اد کورنی
ادوارد چارلز کورنی در سال 1972 عنوان مستر یونیورس (Mr. Universe) را به دست آورد. این بومی هاوایی در هشت مسابقه مستر المپیا شرکت کرد و دو بار (1975 و 1977) دوم شد. او در سال 1975 در رقابت با آرنولد نایب قهرمان شد و در سال 1977 در رقابت با فرانک زین دوباره به نایب قهرمانی دست یافت.
کورنی یکی از بهترین پوزرهای دوران خود بود. میراث او که در سال 2019 در سن 85 سالگی درگذشت، در آرنولد کلاسیک که دومین نمایش بزرگ بدنسازی محسوب می‌شود، زنده مانده است و هر سال جایزه بهترین پوزر به اد کورنی اهدا می‌شود.
سرژ نوبرت
یکی از مشخصه های نوبرت که با نام پلنگ سیاه یا بلک پنتر نیز شناخته می شود، شکم درشت، گرد و پر عضله اش بود. نوبرت سه بار در مسابقه مستر المپیا شرکت کرد. او مقام سوم را در المپیای 1972 و 1973 را به دست آورد. با این حال، بهترین نتیجه او در سال 1975 به دست آمد و جایگاه دوم را به خود اختصاص داد.
نوبرت در کارنامه درخشان خود پنج عنوان مهم بدنسازی را به دست آورد، از جمله مستر یونیورس 1976، مستر المپوس 1977، مستر یونیورس 1977 و قهرمانی جهان در سال های 1981 و 1983. نوبرت از سال 1970 تا 1975 رئیس نمایش های IFBB فرانسه و اروپا بود و انجمن جهانی بدنسازی آماتور (WABBA) را در سال 1975 تأسیس کرد.
آلبرت بکلس
آلبرت، یک قهرمانی در مستر یونیورس و سه برد در شب قهرمانان را به دست آورد که اکنون به عنوان نمایش حرفه ای نیویورک شناخته می شود. بکلس 13 بار در مستر المپیا شرکت کرد. او در سال 1975، پشت سر آرنولد و کورنی مدال برنز را به دست آورد. بهترین موفقیت حرفه ای بکلس در المپیا در سال 1995 به دست آمد، زمانی که او به مقام نایب قهرمانی در کنار لی هینی رسید.
بکلس پس از مهاجرت از باربادوس به لندن بدنسازی را آغاز کرد. او در سال 1971 به IFBB پیوست و در همان سال در مجموع برنده جایزه مستر یونیورس شد. بکلس در بیش از 100 مسابقه بدنسازی مجاز شرکت کرد که او را به یکی از فعال ترین شرکت کنندگان در تاریخ ورزش تبدیل کرد.
کن والر
کن والر در سال 1975 برنده جایزه مستر یونیورس شد. والر در سال 1976 در بخش سنگین وزن مستر المپیا قهرمان شد، در حالی که کاتز دوم شد. فرانکو کلمبو برنده نمایش کلی شد. والر سه بار دیگر در سال‌های 1977، 1980 و 1981 در مستر المپیا شرکت کرد.
دنیس تینرینو
دنیس تینرینو یکی از عضلانی ترین بدنسازان دوران طلایی بود. تینرینو چهار بار (1968، 1975، 1980 و 1981) عنوان مستر یونیورس را به دست آورد. او همچنین عنوان مستر آمریکا را در سال 1978 و مستر یونیورس را در سال 1971 در رده مردان بلند قد کسب کرد. تینرینو شش بار در مستر المپیا شرکت کرد که بهترین نتیجه او در سال 1979 بود که در رده سنگین وزن پشت سر مایک منتزر به مدال نقره دست یافت.
تینرینو بازیگر شد و نقش اطلس را در اولین فیلم شوارتزنگر، هرکول در نیویورک (1970) بازی کرد. تینرینو بدون شک هیجان انگیزترین داستان زندگی را در بین هر بدنساز دارد. او به زندگی جنایی روی آورد و یکی از بزرگترین خدمات اسکورت کالیفرنیا را اداره کرد. دستگیری وی از تلویزیون زنده پخش شد. وکیل تینرینو موفق شد مجازات او را به یک سال زندان کاهش دهد. او در زندان با واعظی آشنا شد و پس از گذراندن دوران محکومیت خود به مبلغی بین المللی تبدیل شد.
تینرینو در سال 1990 به سرطان مبتلا شد و دو هفته به او فرصت زنده ماندن داده شد. با این حال، سرطان رو به بهبودی رفت. او با چندین حادثه تقریباً مرگبار، از جمله زنده ماندن از یک سانحه هواپیما، تصادف اتومبیل و قتل مواجه شد. تینرینو در سال 2010 بر اثر سرطان درگذشت.
چت یورتون
چستر یورتون تنها بدنسازی است که علاوه بر سرجیو اولیوا توانست آرنولد شوارتزنگر را در مسابقات بدنسازی شکست دهد. او در سال 1966 در مستر یونیورس آماتور در لندن به این شاهکار دست یافت. در همان سال او فرانک زین را شکست داد و عنوان مستر آمریکا را به دست آورد.
یورتون از طرفداران بدنسازی بدون دارو بود و به او لقب «پدر بدنسازی طبیعی» را داده اند. یورتون چند روز پس از مرگ همسرش در سال 2020 بر اثر حمله قلبی درگذشت.
بویر کو
بویر کو بدون شک یکی از متراکم ترین و متناسب ترین بدن های دوران طلایی بدنسازی را داشت. او شش بار در المپیا شرکت کرد. بهترین عملکرد او در المپیا، مقام دوم او پس از مایک منتزر در سال 1979 در بخش سبک وزن بود. کو آخرین بار در سال 1982، درست در انتهای دوران طلایی، روی استیج المپیا قدم گذاشت. آخرین مسابقه بدنسازی کو مستر المپیای سال 1995 بود که در آن به رتبه دهم دست یافت. او در مستر المپیای سال قبل مدال برنز را کسب کرده بود.
کیسی ویاتور
کیسی ویاتور در 19 سالگی به جوانترین بدنساز تبدیل شد که عنوان مستر آمریکا را کسب کرده است. ویاتور در دو مسابقه مستر المپیا شرکت کرد. او در اولین حضور خود در رده چهاردهم قرار گرفت و مدال برنز را در سال 1982 پشت سر دیکرسون و زین به دست آورد.
دان هوورث
دان هوورث در دبیرستان در ژیمناستیک شرکت کرد و برای بهبود عملکرد خود تمرینات وزنه برداری را به رژیم خود اضافه کرد. در سال 1956، هوورث با استیو ریوز افسانه‌ای آشنا شد و مشتاق شد مانند او بدنساز شود.
هوورث در دهه 1960 شروع به رقابت کرد و به خاطر شانه های گرد و پهنش مشهور شد. او برنده چندین نمایش از جمله IFBB مستر آمریکا در سال 1967 شد. درست زمانی که اکثر مردم معتقد بودند که هوورث برای کارهای بزرگ در این ورزش آماده شده است، او در یک قسمت از مجموعه تلویزیونی غرب وحشی در سال 1968 ظاهر شد و یک سال بعد به بدنسازی رقابتی پشت کرد تا در هالیوود توفیق یابد.
دنی پادیلا
پادیلا لقب قاتل غول پیکر را برای به چالش کشیدن ورزشکاران بسیار بلندتر از خودش در دوران طلایی بدنسازی به دست آورد. پادیلا در طول دوران حرفه ای خود در پنج مسابقه مستر المپیا شرکت کرد. بهترین عملکرد او دو مقام پنجمی در المپیا 1979 و 1981 بود.
پادیلا در سال 1975 برنده جایزه مستر آمریکا شد. پادیلا در سال 1976 در مستر یونیورس توسط محمد مکاوی مصری شکست خورد. او در سال 1977 برنده جایزه مستر آمریکا شد و پس از آن در رده سبک وزن قهرمان مستر یونیورس شد.
نام فرشید رو یادتون رفت