ارژنگ امیرفضلی از چهرههای شناختهشده کمدی در سینما و تلویزیون ایران است که نامش برای بسیاری با موج طنزهای تلویزیونی دهه ۷۰ گره خورده است. او با حضور در مجموعههایی مثل نوروز ۷۲ و بهویژه ساعت خوش به شهرت رسید و بعدتر در سینما با فیلمهایی مثل اخراجیها، شام عروسی و محاکمه در خیابان دیده شد. امیرفضلی علاوه بر بازیگری، تجربههایی در نویسندگی، طراحی و کارگردانی تلویزیونی هم داشته و در سالهای اخیر، خبر خداحافظیاش از بازیگری و سپس مهاجرتش، دوباره او را به صدر توجه رسانهها آورد.
تولد و خانواده
ارژنگ امیرفضلی در ۱ اردیبهشت ۱۳۴۹ در تهران به دنیا آمد. او فرزند حسین امیرفضلی است؛ بازیگر و کارگردانی که از چهرههای قدیمی هنرهای نمایشی به شمار میرفت و همین نسبت خانوادگی، از همان ابتدا سایهای پررنگ روی مسیر حرفهای ارژنگ گذاشت.
تحصیلات ارژنگ امیرفضلی
امیرفضلی تحصیلاتش را در رشته گرافیک ادامه داد؛ مسیری که خودش آن را مرتبط با مهارتهایی مثل طراحی، خطاطی و نقاشی توصیف کرده است. همین زمینه باعث شد همزمان با بازیگری، نگاه بصری و هنریاش را هم حفظ کند و حتی مدتی روی نقاشی تمرکز کند.
شروع فعالیت هنری و اولین تجربههای جدی
شروع رسمی فعالیت بازیگری ارژنگ امیرفضلی به سال ۱۳۶۷ برمیگردد؛ زمانی که کارش را از تئاتر آغاز کرد. ورود او به قاب تلویزیون با برنامه نوروز ۷۲ به کارگردانی داریوش کاردان رقم خورد؛ برنامهای که در آن کنار چهرههایی مثل مهران مدیری و حمید لولایی قرار گرفت.
یک سال بعد، در سال ۱۳۷۳، امیرفضلی با فیلم الو الو من جوجوام ساخته مرضیه برومند وارد سینما شد.
در کنار این مسیر، او تجربههایی بیرون از بازیگری هم داشت؛ از جمله برگزاری نمایشگاه نقاشی در اوایل دهه ۷۰، اما خیلی زود تمرکز اصلیاش را روی بازیگری و تلویزیون گذاشت. او همچنین سابقه کارگردانی چند مجموعه تلویزیونی را نیز در کارنامه خود دارد.
شهرت با «ساعت خوش»
نقطه عطف اصلی شهرت امیرفضلی، حضور در مجموعه ساعت خوش بود؛ مجموعهای که به یکی از مهمترین پدیدههای طنز تلویزیونی ایران در دهه ۷۰ تبدیل شد و چند بازیگر ازجمله رضا عطاران، نصرالله رادش، سعید آقاخانی، یوسف صیادی و رضا شفیعیجم را به چهرههای شناختهشده تبدیل کرد.
آثار معروف و نقشهای شاخص ارژنگ امیرفضلی
امیرفضلی در سینما و تلویزیون پرکار بود، اما چند عنوان در کارنامهاش بیشتر از بقیه دیده میشوند:
اخراجیها ۱ (۱۳۸۵)
در اخراجیها ۱ به کارگردانی مسعود دهنمکی، امیرفضلی نقش امیر را بازی کرد. این فیلم با حضور بازیگرانی مثل کامبیز دیرباز (مجید سوزوکی)، اکبر عبدی (بایرام)، امین حیایی (بیژن) و محمدرضا شریفینیا (صالح) یکی از پرفروشترین و پربحثترین آثار زمان خودش شد و نقش امیرفضلی هم در کنار گروه پرستاره فیلم دیده شد.
شام عروسی (۱۳۸۴)
او در فیلم شام عروسی نقش لطیفی (حسابدار کارخانه باهر) را بازی کرد. ترکیب بازیگران این فیلم شامل امین حیایی، نیکی کریمی، مارال فرجاد، پویا امینی و محمدرضا هدایتی بود و امیرفضلی در فضای کمدی-اجتماعی فیلم، یکی از نقشهای مکمل قابل توجه را برعهده داشت.
محاکمه در خیابان (۱۳۸۷)
در فیلم محاکمه در خیابان ساخته مسعود کیمیایی، امیرفضلی نقش صاحب گلفروشی را ایفا کرد؛ فیلمی با بازی چهرههایی مثل نیکی کریمی، محمدرضا فروتن، حامد بهداد و پولاد کیمیایی که فضای متفاوتتری نسبت به کمدیهای رایج کارنامه او داشت.
دیگر آثار سینمایی شاخص
در فهرست آثار شناختهشده او، عنوانهایی مثل الو الو من جوجوام (۱۳۷۳)، مربای شیرین (۱۳۸۰)، شارلاتان (۱۳۸۳) و افراطیها (۱۳۸۸) هم دیده میشود.
خداحافظی از بازیگری و مهاجرت
امیرفضلی در ۵ مهر ۱۴۰۱ همزمان با اعتراضات سراسری پس از مرگ مهسا امینی، با انتشار پستی در اینستاگرام از بازیگری در سینما و تلویزیون خداحافظی کرد. او سپس به کانادا مهاجرت کرد و از دشواریهای زندگی در این کشور صحبت کرد. او در ویدیویی که در زمان خود در شبکههای اجتماعی بحثبرانگیز شد گفت:
من از صبح تا حدود ۵ یا ۶ بعدظهر کار میکنم و ماهی ۳ هزار دلار درآمد دارم. با این مبلغ فقط میتوانم یک آپارتمان دوخوابه اجاره کنم اما پولم تمام میشود، پس آپارتمانی یک خوابه اجاره میکنم که حدود ۶۰۰ دلار برایم میماند. با این وضعیت در گِل میمانی ولی چاره ای نداری جز اینکه بگویی خیلی خوشبختم.
وی همچنین گفت:
خیابانها و مردم اینجا عین ایران خودمان است. فقط شاید در ایران تعداد آدمهای غمگین بیشتر باشد. ولی اینجا هم به خاطر سیستم مالی و گرانی همه چیز، آدمهای غمگینش زیاد شده است.
قبل جنگ با همین میزان کار در تهران ۳۰ میلیون تومان درآمد میشد داشت اونم بدون حساب مخارج ماشین
بعد جنگ هم که اصل موقعیت مکانی نداریم که بتونیم کار کنیم
یادمون باشه ما شکارچی گردآورنده بودیم و هر چیز دیگه ای که داریم رو تو طول تاریخ با رنج ساختیم
دارایی و ثروت جایی گذاشته نشده که بریم برداریم، در طول تاریخ خلق شده
متنفرم از ارژنگ امیرفضلی!
قبل جنگ با همین میزان کار در تهران ۳۰ میلیون تومان درآمد میشد داشت اونم بدون حساب مخارج ماشین
بعد جنگ هم که اصل موقعیت مکانی نداریم که بتونیم کار کنیم
یادمون باشه ما شکارچی گردآورنده بودیم و هر چیز دیگه ای که داریم رو تو طول تاریخ با رنج ساختیم
دارایی و ثروت جایی گذاشته نشده که بریم برداریم، در طول تاریخ خلق شده