میانگین دستمزد ماهانه در شهرهای بزرگ جهان در سال ۲۰۲۵ + اینفوگرافی

میانگین دستمزد می‌تواند بسته به این‌که در کجای جهان زندگی می‌کنید، تفاوت‌های چشمگیری داشته باشد؛ و این تفاوت صرفاً به عنوان شغلی افراد محدود نمی‌شود.

این اینفوگرافی، میانگین دستمزد ماهانه را در ۶۹ شهر بزرگ جهان در سال ۲۰۲۵ مقایسه می‌کند و همچنین تغییرات تجمعی آن‌ها را طی یک دوره پنج‌ساله از سال ۲۰۲۰ نشان می‌دهد. داده‌های استفاده‌ شده از پایگاه Numbeo و از طریق گزارش‌های دویچه‌بانک تهیه شده‌اند.

داده‌ها و بررسی

یک نکته مهم درباره روش‌شناسی اینکه داده‌های پایه Numbeo عمدتاً به‌صورت جمع‌سپاری‌شده گردآوری شده‌اند و سهم کمتری (کمتر از ۱۰ درصد) نیز به‌صورت دستی جمع‌آوری شده است. این موضوع به این معناست که نتایج می‌توانند تحت‌تأثیر این باشند که چه کسانی و در چه زمانی داده‌ها را گزارش کرده‌اند؛ به‌ویژه در شهرهایی که بازار کار آن‌ها به‌سرعت در حال تغییر است.

جدول داده‌های زیر، میانگین دستمزد ماهانه را به دلار آمریکا برای شهرهای بزرگ جهان در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۵ (پس از کسر مالیات بر درآمد) نشان می‌دهد، به‌همراه میزان تغییر تجمعی آن طی پنج سال.

مقادیر دستمزد مربوط به سال ۲۰۲۰ اسمی هستند و بر اساس تورم تعدیل نشده‌اند. بنابراین «رشد» در اینجا به معنای تغییر صرف برحسب دلار آمریکا است، نه افزایش واقعی قدرت خرید؛ ضمن آن‌که این تغییرات تحت تأثیر نوسانات ارزش ارزهای محلی در برابر دلار آمریکا نیز قرار دارند.

شهرهای با بالاترین و پایین‌ترین دستمزد در جهان

در سال ۲۰۲۵، صدر فهرست در اختیار سوئیس است: ژنو با میانگین دستمزد ۷٬۹۸۴ دلار و زوریخ با ۷٬۷۸۸ دلار، دو رتبه نخست را به خود اختصاص داده‌اند. پس از آن، سان‌فرانسیسکو با ۷٬۰۹۲ دلار قرار دارد و با وجود کاهش ۱۰٫۶ درصدی طی پنج سال گذشته، همچنان دارنده بالاترین دستمزد در یک شهر در ایالات متحده در این مجموعه داده محسوب می‌شود.

مقایسه حداقل دستمزد ساعتی در ۵۰ ایالت آمریکا با ۳۵ کشور قدرتمند جهان + اینفوگرافی

سطح دوم شهرهای با متوسط دستمزد بالا شامل لوکزامبورگ با ۶٬۱۵۶ دلار و بوستون با ۵٬۹۴۰ دلار است. همچنین شیکاگو با ۵٬۲۰۳ دلار و نیویورک با ۵٬۱۲۸ دلار در میان ۱۰ شهر برتر جهان قرار گرفته‌اند.

این شهرها معمولاً ترکیبی از صنایع با ارزش افزوده بالا (مانند امور مالی، فناوری و خدمات حرفه‌ای)، بازارهای کار فشرده و هزینه‌های بالای زندگی را دارند؛ شرایطی که عموماً دستمزدهای اسمی را به سمت بالا سوق می‌دهد.

در سوی دیگر طیف، چندین شهر بزرگ در بازارهای نوظهور همچنان در سال ۲۰۲۵ میانگین دستمزدی کمتر از ۱٬۰۰۰ دلار در ماه دارند؛ از جمله قاهره با ۱۶۵ دلار، بوگوتا با ۳۷۵ دلار و ریودوژانیرو با ۴۳۹ دلار. این ارقام نشان می‌دهد که شکاف دستمزدی جهانی، حتی میان کلان‌شهرهای مهم، همچنان بسیار گسترده است.

تغییرات میانگین دستمزد جهانی از سال ۲۰۲۰

در میان ۶۹ شهر بررسی‌شده، تنها هفت شهر از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ کاهش دستمزد را تجربه کرده‌اند؛ با این حال، میزان این کاهش‌ها قابل توجه است. قاهره با افت ۴۰٫۱ درصدی شدیدترین کاهش را ثبت کرده و توکیو نیز با کاهش ۱۳٫۱ درصدی مواجه شده است؛ آن هم با وجود این‌که ژاپن یک اقتصاد با درآمد بالا محسوب می‌شود.

یکی از دلایل اصلی این موضوع، تبدیل ارزی است. از آن‌جا که مقادیر به دلار آمریکا محاسبه شده‌اند، تضعیف ارز محلی می‌تواند باعث شود دریافتی‌ها کمتر به نظر برسند، حتی اگر دستمزدها در داخل کشور افزایش یافته باشند. طی پنج سال گذشته از ۲۰۲۰، پوند مصر ۶۶ درصد و ین ژاپن ۳۰ درصد در برابر دلار آمریکا تضعیف شده‌اند.

میانگین دستمزدها در نیویورک با کاهش ۱۴٫۹ درصدی (از ۶٬۰۲۳ دلار در سال ۲۰۲۰ به ۵٬۱۲۸ دلار در سال ۲۰۲۵) بیشترین افت دلاری را در میان شهرهای این فهرست تجربه کرده است. سان‌فرانسیسکو نیز کاهش قابل توجهی معادل ۸۳۹ دلار داشته و طی این دوره پنج‌ساله ۱۰٫۶ درصد افت کرده است.

بخشی از این تغییرات می‌تواند ناشی از نوسان‌های روش‌شناختی باشد؛ چرا که داده‌های جمع‌سپاری‌شده ممکن است با تغییر ترکیب پاسخ‌دهندگان دچار نوسان شوند. با این حال، این ارقام می‌توانند بازتاب‌دهنده تغییرات واقعی بازار کار پس از همه‌گیری کرونا نیز باشند؛ از جمله افزایش دورکاری، جابه‌جایی نیروی کار پردرآمد، یا تغییر ساختار جبران خدمات از حقوق پایه به پاداش‌ها و سهام که همواره در آمارهای دستمزد به‌طور کامل ثبت نمی‌شوند.

شهرهای جهانی با بیشترین افزایش دستمزد از سال ۲۰۲۰

در سوی مثبت ماجرا، چندین شهر طی پنج سال تقریباً شاهد دو برابر شدن دستمزدها بر اساس دلار آمریکا بوده‌اند. ورشو با افزایش ۹۵٫۳ درصدی در صدر قرار دارد، پس از آن استانبول با ۹۴٫۵ درصد و بنگلور با ۸۰٫۷ درصد قرار گرفته‌اند.

نکته قابل توجه این است که این جهش‌ها از سطوح بسیار پایین‌تر در سال ۲۰۲۰ آغاز شده‌اند؛ بنابراین افزایش‌های درصدی بالا لزوماً به معنای رسیدن به سطوح دستمزدی بسیار بالا در سال ۲۰۲۵ نیست.

در همین حال، برخی از بزرگ‌ترین افزایش‌های مطلق دستمزد دلاری در شهرهای پردرآمد اروپایی مشاهده می‌شود؛ به‌طوری که لوکزامبورگ طی این دوره ۱٬۷۲۱ دلار افزایش داشته (از ۴٬۴۳۵ دلار به ۶٬۱۵۶ دلار) و ژنو نیز ۱٬۶۰۸ دلار رشد کرده است (از ۶٬۳۷۶ دلار به ۷٬۹۸۴ دلار).

در مجموع، این الگوها تصویری از یک جهان «دو سرعته» ارائه می‌دهند: مراکز ثروتمند جهانی که دستمزدهای بالای آن‌ها همچنان در حال افزایش است، و شهرهای در حال رشد سریع که اگرچه رشد درصدی بالایی را تجربه می‌کنند، اما برای جبران فاصله با سطح دستمزدهای بالا هنوز به زمان نیاز دارند.