شهر «نمونه»ای به ارزش ۸۵ میلیارد دلار که چین آن را بهعنوان راهحلی پیشگامانه برای معضل ازدحام جمعیت تبلیغ میکرد، در عمل به شهری «کسلکننده» و تقریباً متروکه تبدیل شده و بسیاری از آن با عنوان یک «شهر ارواح» یاد میکنند.
شهر شیونگآن (Xiong’an) که بهعنوان یک توسعه هوشمند و «ضد کووید» معرفی شده بود، حتی «الگوی شهرسازی در تاریخ توسعه بشر» نام گرفت. از نظر زیرساخت، همهچیز مهیاست؛ اما آنچه بهطرز محسوسی حضور ندارد، حضور واقعی انسانهاست.
بخش زیادی از ساکنانی که اکنون در این شهر زندگی میکنند، به اجبار و بهدنبال محل کارشان به شیونگآن منتقل شدهاند؛ شرکتهایی که خودشان نیز با دستور دولت مجبور به جابهجایی شدهاند. دولت همچنین مدارس، بیمارستانها و دانشگاهها را وادار کرده تا برای جانبخشی به این چشمانداز شهری خالی، به آنجا منتقل شوند.
یکی از ساکنان زن به نام مکس وانگ»که در خیابانهای خلوت شهر رفتوآمد میکند، در گفتوگو با روزنامه تایمز، شیونگآن را تنها با یک کلمه توصیف کرد: «کسلکننده».
او که بهدلیل شغلش به این شهر فرستاده شده، میگوید:
حیات اجتماعی چندانی وجود ندارد. جوانها اغلب اضافهکاری میکنند و فرصت زیادی برای تفریح یا معاشرت نیست. اگر هم بخواهی دوستپسر پیدا کنی، باید امیدوار باشی دوستانت کسی را معرفی کنند.
این اَبَرشهر پرزرق و برق و تازهساز، پروژه محبوب و شخصی شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، بوده است؛ پروژهای که با استانداردهایی بسیار پیشرفتهای مانند ارتباطات فیبر نوری فوقسریع، سامانههای تشخیص چهره و زیرساختهایی برای خودروهای خودران ساخته شد.
اما نتیجه نهایی خود گواهی روشن است بر این واقعیت که شهر فقط از آجر و ملات و شیشه ساخته نمیشود.
دولت چین اکنون با روشهای مختلف تلاش میکند جمعیت را به این شهر بکشاند. برای مثال، هیچکس اجازه ندارد ملکی در شیونگآن بخرد و در آن ساکن نشود. دیوارها پوشیده از شعارهای انگیزشی است که شهر را «برنامهای هزارساله با اهمیت ملی» معرفی میکنند. همچنین با یارانههای اجاره تلاش میشود کسبوکارها به این شهر جدید جذب شوند.
ژانگ چِنگ، صاحب یک کسبوکار کوچک، به روزنامه تایمز میگوید که این پیشنهاد وسوسهکننده است، اما او باید کیفیت زندگی کارکنانش را نیز در نظر بگیرد. او در این باره میگوید:
آیا آنها واقعاً میخواهند اینجا کار کنند؟ بسیاری از آنها از فعالیتهای اجتماعی لذت میبرند؛ قرار گذاشتن، بیرون غذا خوردن و مواردی از این دست. سرمایهگذاران و شرکای تجاری هم انتظار دارند جلساتشان را سر میز شام، با نوشیدنی یا در کارائوکه برگزار کنند. شیونگآن در حال حاضر هیچکدام از اینها را ندارد. حتی با وجود یارانههای استخدام، اگر از کارکنانم بخواهم به اینجا نقل مکان کنند، حتی با حفظ حقوق فعلیشان، احتمالاً بسیاری از آنها قبول نخواهند کرد.
این توسعه جدید قرار بود راهحلی برای مشکل شدید ازدحام جمعیت در چین باشد و بهویژه نقش منطقهای پشتیبان برای پکن، پایتخت بزرگ کشور، را ایفا کند که حدود ۱۰۰ کیلومتری شمال این شهر جدید قرار دارد. همچنین شی جینپینگ امیدوار بود این پروژه نظریه او را ثابت کند؛ مبنی بر اینکه میتوان «راه سومی» برای زندگی، جایی میان مدلهای کمونیستیِ منسوخ و سرمایهداری افسارگسیخته غرب، با تکیه بر نوآوریهای علمی و فناورانه ایجاد کرد.
با این حال، ساکنان ظاهراً قانع نشدهاند. اکنون شی تلاش میکند سرمایهگذاران متعددی را متقاعد کند که این شهر پروژهای ارزشمند بوده و به «فیلی سفید در یک دشت سیلابی»، تعبیری که برخی به کار بردهاند، تبدیل نخواهد شد.
مقامات در نشستی در شیونگآن در پایان سال گذشته از یک نظام مدیریتی جدید و پیچیده برای شهر خبر دادند که شامل چهار کمیته منطقهای و ۲۱ اداره شهری است و زیر نظر ۲۵ نهاد دولتی فعالیت میکند. در بیانیهای بیروح و رسمی آمده بود: «نظام مدیریت شهری که با ساختوساز باکیفیت، مدیریت در سطح بالا و اسکان و توسعه باکیفیت متناسب باشد، بهطور کلی ایجاد شده است.»
اگر این قرار نیست جوانان را هیجانزده کند، پس چه چیزی خواهد کرد؟
بر اساس گزارش رسانههای دولتی، جمعیت کنونی این شهر حدود ۱.۲ میلیون نفر است، در حالی که برای اسکان ۵ میلیون نفر طراحی شده. حتی این عدد نیز بهنظر میرسد شامل تمامی ساکنان فعلی سه شهرستانی باشد که در حال ادغام با یکدیگر هستند.
برای افزایش جمعیت، شی انتظار دارد پس از تکمیل شهر در سال ۲۰۳۵، وزارتخانهها و نهادهای بزرگ دولتی به این منطقه منتقل شوند. برخی شرکتهای دولتی، از جمله شرکت شبکه ماهوارهای چین و شرکت ملی صنایع شیمیایی چین، دفتر مرکزی خود را به این شهر منتقل کردهاند یا در حال انجام این کار هستند.
همچنین به ۹ دانشگاه دستور داده شده است که در این شهر خالی شعبه یا پردیس راهاندازی کنند؛ از جمله دانشگاه علم و فناوری پکن، دانشگاه زمینشناسی چین و دانشگاه هوانوردی و فضانوردی پکن.
بدون نظر