بر اساس تقویم رسمی کشور، سال ۱۴۰۵ در مجموع ۷۳ روز تعطیل دارد که از این تعداد، ۲۷ روز تعطیل رسمی غیر از جمعه است. فروردین با ۱۳ روز تعطیل، مرداد با ۱۰ روز و خرداد با ۹ روز، پرتعطیلترین ماههای سال محسوب میشوند. همچنین در این سال چند بازه تعطیلات نسبتاً طولانی ۳ تا ۴ روزه در مناسبتهایی مانند نوروز، تاسوعا و عاشورا و نیمه خرداد پیشبینی شده است.
با این حال، اعداد تقویمی تنها بخشی از واقعیت تعطیلات در ایران را نشان میدهند. در کنار تعطیلات برنامهریزیشده، احتمال تعطیل شدن پنجشنبهها نیز مطرح است. طبق پیشنهاد کمیسیون اجتماعی مجلس، دولت میتواند روزهای کاری کارکنان دولت را در پنج روز هفته توزیع کند و پنجشنبه را بهعنوان روز تعطیل رسمی در نظر بگیرد؛ تصمیمی که در صورت نهایی شدن، عملاً تعداد تعطیلات سالانه را افزایش خواهد داد.
از سوی دیگر، تعطیلات ناگهانی و غیرمترقبه به بخش ثابتی از زندگی روزمره تبدیل شدهاند؛ تعطیلیهایی که ناشی از آلودگی هوا، قطعی برق و آب، اختلال اینترنت، شرایط جوی یا تصمیمات لحظهای اداری هستند. این وضعیت باعث شده برای بسیاری از شهروندان و فعالان اقتصادی، تقویم رسمی دیگر معیار اصلی برنامهریزی نباشد و پرسش مهمتر این باشد که هر ماه چند روز تعطیلی ناگهانی در پیش است.
در ظاهر، سال ۱۴۰۵ سالی با تعطیلات متعارف و قابل مدیریت به نظر میرسد، اما در عمل ممکن است مانند سالهای گذشته با موجی از تعطیلات اجباری و پرهزینه همراه شود؛ تعطیلاتی که نه به استراحت منجر میشوند و نه آرامش، بلکه برنامهها را مختل و هزینههای اقتصادی و روانی ایجاد میکنند.
بدون نظر