ناوهای هواپیمابر ماشینآلات عظیم و فوقالعاده پیچیدهای هستند که صدها هزار قطعه متحرک در آنها با هماهنگی کامل موجب حرکت ناو میشوند. برای ناوبری، سیستمهای GPS و رادار حیاتی هستند تا اطمینان یابند که آتش، کمکهای بشردوستانه، نیرو یا هواپیماها میتوانند در کوتاهترین زمان ممکن و با دقت به هر نقطهای از جهان برسند.
اما اگر این ابزارهای ناوبری از دسترس خارج شوند چه اتفاقی میافتد؟ موسسه نیروی دریایی آمریکا معتقد است که در صورت بروز جنگ و درگیری با یک ناو هواپیمابر، GPS احتمالاً اولین چیزی خواهد بود که منحل میشود. وقتی با عملکرد موشکهای ضدماهواره آشنایی پیدا کنید، به راحتی متوجه میشوید که چرا دشمنان ممکن است ماهوارهها را هدف قرار دهند.
در چنین شرایطی، یک ناو چه باید بکند؟ پاسخ بازگشت به اصول اولیه ناوبری دریایی است؛ یعنی استفاده از آسمان. کشتیها و قایقها هزاران سال پیش از اختراع تجهیزات الکترونیکی، اقیانوسها را درنوردیده و دریانوردان قدیمی نیز معمولاً به مقصد خود میرسیدند، پس چرا همین روش را برای کشتیهای مدرن به کار نگیریم؟
استفاده از آسمان برای ناوبری
این موضوع تنها یک فرضیه یا تمرین نیست. در سال ۲۰۲۲، کشتی تهاجمی ۲۵۷ متری USS Essex (با ناو هواپیمابر کلاس Essex اشتباه گرفته نشود)، تنها با تکیه بر آسمان از اوآهو، هاوایی تا سندیگو، کالیفرنیا حرکت کرد. خدمه کشتی اجازه نداشتند از هیچ ابزار برقی استفاده کنند و تنها از نقشههای کاغذی، قطبنما، سکستانت، قلم و کاغذ به سبک قرن هجدهم بهره بردند.
این مأموریت بدون هیچ مشکلی انجام شد (هرچند در ابتدا نیاز به یادگیری و تمرین داشت) و کشتی Essex در طول مسیر ۳٬۳۳۰ کیلومتری و پنج روزه خود، تقریباً همیشه کمتر از ۱/۸ کیلومتر از مسیر برنامهریزی شده فاصله داشت.
تمرینهایی از این دست، مهارت دریانوردان را در ناوبری و حفظ مسیر کشتی در بهترین سطح نگه میدارد. طبیعتاً GPS، رادار و نرمافزار STELLA ناو (برای محاسبه طول و عرض جغرافیایی) ابزارهای بسیار مفید و ضروری برای نیروی دریایی مدرن هستند، اما توانایی نگاه کردن به آسمان و تشخیص موقعیت در اقیانوس باز، یک مهارت حیاتی است که در مواقع اضطراری میتواند تعیینکننده باشد. اهمیت این مهارت آنقدر زیاد بود که نیروی دریایی آمریکا در سال ۲۰۱۶ آموزش ناوبری آسمانی را دوباره برقرار کرد.
بدون نظر