کشورهای با بیشترین و کمترین مالکیت مسکن خانوار در اروپا + اینفوگرافی

نکات کلیدی:

• مالکیت مسکن در اروپا از بیش از ۹۰ درصد در اروپای شرقی تا کمتر از ۵۰ درصد در آلمان و سوئیس متغیر است.
• برخی از ثروتمندترین کشورهای اروپا پایین‌ترین نرخ‌های مالکیت مسکن را دارند.
• خصوصی‌سازی گسترده در دهه ۱۹۹۰ شکاف ماندگاری میان شرق و غرب در زمینه خانه‌دار بودن ایجاد کرد.

مالکیت مسکن در کشورهای مختلف اروپا تفاوت چشمگیری را نشان می‌دهد: در برخی کشورها، بیش از ۹ نفر از هر ۱۰ خانوار مالک خانه خود هستند، در حالی که در برخی دیگر، کمتر از نیمی از خانوارها چنین وضعیتی دارند.

این شکاف صرفاً ناشی از سطح درآمد نیست. در واقع، برخی از ثروتمندترین اقتصادهای اروپا مانند آلمان و سوئیس پایین‌ترین نرخ‌های مالکیت مسکن را دارند؛ جایی که اجاره‌نشینی بسیار رایج‌تر است.

این نقشه با استفاده از جدیدترین داده‌های موجود از یورواستات و پارلمان بریتانیا نشان می‌دهد که مالکیت مسکن در اروپا بر اساس سهم خانوارها چگونه است.

چرا این موضوع اهمیت دارد: مالکیت مسکن ارتباط نزدیکی با ایجاد ثروت، امنیت مالی و ثبات بلندمدت دارد. کشورهایی با نرخ مالکیت پایین‌تر معمولاً بازارهای اجاره توسعه‌یافته‌تری دارند، در حالی که نرخ‌های بالاتر می‌تواند بازتاب سیاست‌های تاریخی باشد، نه لزوماً توانایی خرید فعلی.

بالاترین نرخ‌های مالکیت مسکن در اروپا

بالاترین نرخ‌های مالکیت مسکن در قاره اروپا در نیمه شرقی اتحادیه اروپا دیده می‌شود؛ جایی که رومانی (۹۳.۲ درصد)، اسلواکی (۹۳.۱ درصد) و کرواسی (۹۱.۴ درصد) پیشتاز هستند.

به‌طور میانگین، کشورهای اروپای مرکزی و شرقی نرخ مالکیت مسکن حدود ۳۰ درصد بالاتر از همتایان خود در اروپای غربی دارند.

جدول زیر کشورها را به همراه نرخ مالکیت مسکن بر اساس سهم خانوارها نشان می‌دهد:

یکی از عوامل اصلی نرخ بالای مالکیت خانه در اروپای شرقی، خصوصی‌سازی گسترده مسکن در دهه ۱۹۹۰ است. زمانی که دولت‌ها آپارتمان‌های دولتی را، اغلب با تخفیف‌های قابل‌توجه، واگذار کردند، میلیون‌ها نفر صاحب خانه شدند و شکافی ساختاری با اروپای غربی شکل گرفت که تا امروز ادامه دارد.

مالکیت مسکن در اروپای غربی

در مقابل، اروپای غربی به‌طور میانگین نرخ‌های پایین‌تری از مالکیت مسکن دارد؛ از جمله حدود ۶۱.۵ درصد در فرانسه و بریتانیا و حدود ۶۸ درصد در کشورهای بنلوکس (بلژیک، هلند و لوکزامبورگ).

در اروپای غربی، قیمت‌های بالاتر مسکن و معیارهای سخت‌گیرانه‌تر برای وام‌دهی، خانه‌دار شدن را، به‌ویژه برای نسل‌های جوان‌تر، دشوارتر کرده‌ است. در عین حال، حمایت‌های قوی از مستأجران و بازارهای اجاره پایدار، اجاره‌نشینی بلندمدت را به گزینه‌ای رایج و قابل‌قبول تبدیل کرده‌اند.

در همین حال، بازارهای کار پویا در شهرهای بزرگ نیز به رشد بازارهای گسترده اجاره کمک کرده‌اند، جایی که مالکان، املاک خود را به متخصصان شاغل و خانواده‌های جوان اجاره می‌دهند.

استثناهای حوزه ژرمن‌زبان

پایین‌ترین نرخ‌های مالکیت مسکن به‌ویژه در منطقه DACH (آلمان، اتریش و سوئیس) دیده می‌شود؛ جایی که درآمدهای بالا و اقتصادهای قدرتمند در کنار برخی از پایین‌ترین سطوح مالکیت خانه در اروپا قرار دارند.

در سوئیس، یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان، تنها ۴۲ درصد از خانوارها مالک خانه‌ای هستند که در آن زندگی می‌کنند. در آلمان نیز کمتر از نیمی از خانوارها مالک مسکن محسوب می‌شوند (۴۷.۲ درصد)، در حالی که اتریش کمی بالاتر و در سطح ۵۴.۵ درصد قرار دارد.

نرخ‌های پایین این کشورها نسبت به سایر نقاط اروپا تا حدی با عوامل فرهنگی توضیح داده می‌شود؛ از جمله این‌که جوانان این کشورها نسبت به کشورهای جنوب اروپا، زودتر از خانه والدینشان خارج می‌شوند. علاوه بر این، گذار پساسوسیالیستی در مناطقی مانند آلمان شرقی مسیر متفاوتی را طی کرد و در دهه ۱۹۹۰، مسکن‌های دولتی اغلب به شرکت‌ها فروخته شدند نه به ساکنان.