برای هر کسی که حرفه فوتبال جیانلوکا ویالی را دنبال کرده و از جدیت مبارزه او برای سلامتی اش آگاه است، بغل کردن روبرتو مانچینی در ورزشگاه ویمبلی پس از قهرمانی در اروپا در سال 2021 یک تصویر پرمعنی است. تابستان 2021 بود و این دو دوست قدیمی به جایی بازگشتند که همرا با سامپدوریا در فینال لیگ اروپا شکست خورده بودند و با شکست انگلیس توانستند به قهرمانی یورو دست یابند تا زخم های ایتالیای سال 90 را التیام بخشند. این تصویر از آنجا دردناک تر است که ویالی به دلیل تشخیص ابتلا به سرطان پانکراس پیشرفته به شدت بیمار بود.
به او گفته شده بود که سرطانش به طور کامل از بین رفته اما ویالی خوب می دانست که این بیماری مرگبار هر لحظه ممکن است بازگردد و شوربختانه، خیلی زود بازگشت. جیانلوکا ویالی روز جمعه در سن 58 سالگی درگذشت و بدین ترتیب داستان زندگی یکی از بهترین فوتبالیست های تاریخ فوتبال ایتالیا و جهان به پایان رسید. ویالی یک فوتبالیست حرفه ای متعهد بود، یک ورزشکار سخت کوش که به اخلاق و مسئولیت پذیری اهمیت زیادی می داد. او قوی، یک دونده تمام عیار و یک تمام کننده بی نقص بود.
او 32 سال داشت و تنها اندکی با زبان انگلیسی آشنایی داشت که به لندن آمد، تنها چند روز پس از آن که جام قهرمانی اروپا را در سال 1996 با یوونتوس بالای سر برده بود. این انتقال آزاد بسیار غیرمترقبه بود اما ویالی تنها با 100 بازی برای چلسی به یک جایگاه افسانه ای در تاریخ باشگاه دست یافت. او اولین سرمربی-بازیکن تیم چلسی بود و در سال 1996 به چلسی پیوست که اعتبار امروز را نداشت اما دو مرد ایتالیایی دیگر در آن بازی می کردند: روبرتو دی متئو و جیان فرانکو زولا. در آن فصل اول زولا بهترین گلزن تیم شد و تیم چلسی قهرمانی اف اَی کاپ را بدست آورد. این اولین جام چلسی در 25 سال گذشته بود.
فوتبال ایتالیا پس از مرگ «شیر شاه»ش داغدار است، چه غم انگیز است مرگ مردی چنین جوان که بسیاری را شیفته فوتبال کرد. شاید اگر بخواهیم دوران حرفه ای ویالی را خلاصه کنیم باید به همان بغل گرم و پراحساس بین ویالی و روبرتو مانچینی برگردیم که بعد از قهرمانی اروپا در سال 2021 صورت گرفت و نشان از عشق و دوستی دو برادر با مادرانی متفاوت بود که بخش زیادی از زندگی شان را در کنار هم زندگی کردند. ویالی همیشه لبخند می زد و درد و مالیخولیای سرطان پانکراسش را پنهان می کرد.
صحبت های ویالی در مورد مبارزه اش با سرطان در سال گذشته معنای بسیاری داشت: «من بازیکن بودم و مردی قوی اما همزمان شکننده و فکر می کنم کسی که خودش را شناخته است. من اینجا هستم با تمام ضعف هایم، ترس هایم و میل به انجام چیزی مهم. من با سرطان نمی جنگم زیرا فکر نمی کنم که بتوانم برنده این نبرد باشم. او حریف بسیار قدرتمندتری است. سرطان یک همراه سفر ناخواسته است اما کاری از دستم بر نمی آید. او با من سوار این قطار شده و باید ادامه دهم. با سری پایین سفر کنم و هرگز ناامید نشوم، با این امید که یک روز این مهمان ناخوانده خسته شده و بگذارد برای سال های زیادی زندگی آرامی داشته باشم زیرا هنوز کارهای زیادی هستند که می خواهم انجام دهم».
در طول دوران حرفه ایش، ویالی با برخی از بزرگ ترین فوتبالیست های تمام دوران بازی کرد. از باجو تا دل پیرو، از دزایی تا چیرو فرارا، از میهایلوویچ تا پروتزی، از ویرچود تا کروزو و به هر یک از آن ها بخشی کوچک از دنیای شاد و الهام بخشش را داد، از راه سریع و هیجان انگیزش با ورود به قلب آن ها. ویالی شماره 9ی با ریه های یک شماره 8 و هوش یک شماره 10 بود. ویالی به عنوان فوتبالیست و یک مرد به همه دستاوردهای ممکن رسید. او همه چیز را با یوونتوس به دست آورد و از تجربه بازی اش در خارج از ایتالیا نیز لذت برد. او در سال 2003 با کاترین وایت کوپر ازدواج کرد و از او صاحب دو دختر زیبا شد. آخرین خواسته او با بیماری و مرگ تراژیکش به دست نیامد. ویالی می خواست به فوتبال بازگردد و تیم سامپدوریا را رهبری کند، تیمی که در کنار یوونتوس و چلسی تیم های محبوبش بودند.
بیوگرافی و دوران حرفه ای جیانلوکا ویالی
او کوچک ترین فرزند در میان 5 فرزند بود، پدرش یک میلیونر خودساخته بود که صاحب یک شرکت ساخت و ساز بود و لوکای جوان در قلعه ای در کرمونا در لومباردی بزرگ شد. در سن 16 سالگی، ویالی اولین بازی اش را برای تیم محلی کرموننزه بازی کرد که آن زمان در دسته سوم فوتبال ایتالیا حضور داشت. پسری با خانواده ای ثروتمند همیشه سخت تلاش می کرد: «هرگز نمی خواستم کسی دیدگاه من در زمین فوتبال را به چالش بکشد».
در سال 1984، ویالی به تیم سامپدوریا پیوست و آنجا بود که در کنار ستاره سابق لیورپول، گرام سونس بازی کرد. سونس بعد از خبر مرگ دوست قدیمی اش، با چشمانی گریان گفت که ویالی «شخصی خاص» و «روحی بخشنده» بود. او در 327 بازی در طی هشت فصل برای سامپدوریا موفق به زدن 141 گل شد و نقش مهمی در کسب یک قهرمانی سری آ، سه جام ایتالیا و جام قهرمانان یوفا برای تیمش داشت. سامپدوریا دومین تیم ویالی پس از کرموننزه بود و پس از 25 گل در 113 بازی، در سال 1984 بود که این تیم را به مقصد سامپدوریا ترک کرد. سومین تیم ویالی تیم یوونتوس بود.
ویالی در سال 1992 با مبلغ 12.5 میلیون پوند از سامپدوریا به یوونتوس پیوست که آن زمان یک رکورد جهانی بود. او در تورین قهرمان یوفا و لیگ اروپا شد، قبل از اینکه به لندن فرا خوانده شود. ویالی در 145 بازی برای یوونتوس موفق به زدن 53 گل شد. او در 49 بازی ملی برای تیم ملی ایتالیا موفق به زدن 16 گل شد. ویالی در شرایطی که نوشیدن الکل در میان مربیان در انگلیس شایع بود، به کشیدن سیگار علاقه داشت، حتی روی نیمکت تیم. علیرغم موفقیت در فصل اول حضورش در چلسی، نداشتن وقت بازی رابطه ویالی یا رود گولیت به عنوان سرمربی تیم شکرآب شد.
سپس در شرایطی که چلسی در سال 1998 در رتبه دوم جدول قرار داشت، در اقدامی غیرمنتظره گولیت را اخراج کرده و ویالی را به عنوان سرمربی انتخاب کرد. او تنها 33 سال داشت و هنوز بازی می کرد و بدین ترتیب به اولین مربی ایتالیایی در لیگ برتر تبدیل شد و برای قهرمانی در جام یوفا، تیم رئال مادرید را شکست داد. آن سال چلسی در لیگ سوم شد که بهترین جایگاه آن ها از سال 1970 بود. در سال 2000، چلسی به رهبری ویالی به قهرمانی اف ای کاپ رسید و در لیگ قهرمانان نیز تا مرحله یک چهارم نهایی بالا رفت. بعد از مشکل پیدا کردن با بازیکنان اصلی تیم، چلسی در سپتامبر 2000 ویالی را اخراج کرد. ویالی در مجموع 88 بازی برای چلسی انجام داد و 40 گل به ثمر رساند.
یک سال بعد واتفورد او را سرمربی تیم اصلی کرد. و یک سال بعد بود که ویالی با یک طراح دکوراسیون داخلی به نام کاترین وایت-کوپر نامزد کرد. این دو در سال 2003 ازدواج کردند و صاحب دو دختر به نام های الیویا و سوفیا شدند. ویالی تنها یک فصل سرمربی واتفورد بود و اخراج شد اما ویالی در لندن ماند و به عنوان کارشناس برای شبکه اسکای اسپورت ایتالیا به فعالیت ادامه داد. در نوامبر 2018 همه دنیای فوتبال شوکه شد وقتی ویالی فاش کرد که بیش از یک سال است به بیماری سرطان پانکراس مبتلاست. او در ابتدا سعی کرد با پوشیدن لباس های زیاد، کاهش وزنش را مخفی کند و هشت ماه شیمی درمانی و شش هفت رادیوتراپی را تجربه کرد.
ویالی در این باره گفته بود: «می دانستم که سخت است به دیگران بگویم، اینکه به خانواده ام بگویم. هرگز دوست ندارید به افرادی که دوستتان دارند آسیب بزنید، والدینم، برادرانم و خواهرم، همسرم کاترین و دختر کوچولوهایمان. حس شرمندگی به شما می دهد، انگار که خطای شما بوده است. زیرا پیراهنم یک ژاکت می پوشیدم تا دیگران متوجه چیزی نشوند، که هنوز همان ویالی هستم که می شناختند». تومور پانکراس او در مارس 2019 بازگشت و به 9 ماه شیمی درمانی نیاز داشت، وقتی ویالی موهای ریش و ابروهایش را از دست داد.
در سال 2020، ویالی فاش کرد که بعد از 17 ماه شیمی درمانی به طور کامل از سرطان پاک شده است اما در 14 دسامبر سال گذشته، ویالی به خاطر بازگشت سرطان تهاجمی مجبور شد از نقش مدیریت تیم ملی کشورش کناره گیری کند. ویالی روز جمعه در بیمارستانی در لندن درگذشت در حالی که خانواده اش در کنارش بودند.
بدون نظر