آرسن ونگر رسماً در اول اکتبر ۱۹۹۶ (۱۰ مهر ۱۳۷۵) هدایت آرسنال را برعهده گرفت، اگرچه نخستین بازی او ۱۱ روز بعد برگزار شد. تعهدات قراردادی با باشگاه سابقش، آغاز کار او در لندن را به تأخیر انداخت و زمانی که در ۱۲ اکتبر (۲۱ مهر ۱۳۷۵) تیمش را در ایوود پارک به میدان فرستاد، هواداران مشتاق بودند ببینند این مرد فرانسوی چه چیزی برای فوتبال انگلیس در چنته دارد.
نتیجه، پیروزی ۲-۰ مقابل بلکبرن روورز بود که با دو گل ایان رایت و نخستین پیروزی آرسنال در ایوود پارک از سال ۱۹۶۴ به دست آمد. این مسابقه نخستین مورد از ۱٬۲۳۵ بازی‌ای بود که آرسن ونگر در آن‌ها هدایت توپچی‌ها را برعهده داشت و ترکیب اصلی بیشتر از اینکه تیم ساخته‌شده توسط ونگر باشد، تیمی به ارث رسیده از مربی قبلی بود. ترکیب اصلی او شامل پنج بازیکن از شش مدافع اصلی جورج گراهام، دو بازیکن در حال بهبودی از اعتیادهای شناخته‌شده و تنها یک بازیکن خارجی در خط میانی بود.
هر آنچه پس از آن اتفاق افتاد، از قهرمانی‌ها گرفته تا تیم شکست‌ناپذیر، همه به یک شنبه بارانی بازمی‌گردد؛ در لانکشایر، زمانی که تقریباً هیچ‌کس چیزی درباره او نمی‌دانست.
نخستین بازی آرسن ونگر در آرسنال
بلکبرن روورز ۰-۲ آرسنال (۱۲ اکتبر ۱۹۹۶)
آرسنال از زمان اخراج بروس ریوچ در اوت ۱۹۹۶ بدون سرمربی دائمی بود. استوارت هیوستون تا ۱۲ سپتامبر به‌صورت موقت هدایت تیم را برعهده داشت و پس از او پت رایس این مسئولیت را تا زمان ورود ونگر در اکتبر بر عهده گرفت.
بلکبرن که فصل قبل قهرمان شده بود، تیمی فروپاشیده به نظر می‌رسید؛ این تیم همچنان بدون پیروزی بود و با سه امتیاز در قعر جدول قرار داشت، در حالی که این پیروزی آرسنال را به رتبه دوم رساند.
آرسنال خیلی زود کار را آغاز کرد و ایان رایت تنها سه دقیقه پس از شروع بازی گل زد. او در نیمه دوم گل دوم را نیز با ضربه‌ای از بالای سر تیم فلاورز وارد دروازه کرد تا سه امتیاز کامل نصیب توپچی‌ها شود.
ونگر برخی جزئیات جالب از نخستین بازی خود را به یاد می‌آورد؛ از جمله اینکه وقتی برای نخستین بار هدایت تیم را برعهده گرفت، خوردن شکلات و شیرینی در رختکن را ممنوع کرده بود.
او گفت: «در بین دو نیمه نخستین بازی، از فیزیوتراپیستم، گری لوین، پرسیدم: «هیچ‌کس صحبت نمی‌کند، مشکلشان چیست؟» و او جواب داد: «گرسنه‌اند. قبل از بازی شکلاتشان را به آن‌ها نداده بودم.» خنده‌دار بود!»
او همچنین به یاد می‌آورد که از همان ابتدا شرایط برایش دشوار بود و رسانه‌ها مطمئن نبودند این مرد فرانسوی چه چیزی برای ارائه دارد.
او به وب‌سایت رسمی آرسنال گفت: «مردم می‌پرسیدند من کی هستم. من کاملاً ناشناخته بودم. هیچ مربی خارجی هم تا آن زمان در انگلیس موفق نشده بود. بنابراین در شرایطی قرار داشتم که هیچ‌کس مرا نمی‌شناخت و تاریخ هم علیه من بود.»
چه بازیکنانی در نخستین بازی آرسن ونگر حضور داشتند؟
از آنجا که ونگر در حالی به باشگاه پیوست که فصل از قبل آغاز شده بود، مجبور بود با بازیکنان موجود در باشگاه کار کند. او تیم را با چیزی شبیه به سیستم پنج مدافع به میدان فرستاد و از مدافعان کناری برای گرفتن بهترین عملکرد از تیمش استفاده کرد.
دیوید سیمن
دیوید سیمن تازه در تیم منتخب مسابقات یورو ۹۶ قرار گرفته بود و در آرسنال نیز عمدتاً روزهای آرامی داشت. مصدومیت باعث شد سیمن بخش‌هایی از فصل نخست را از دست بدهد، اما همچنان دروازه‌بان اول و بدون رقیب تیم باقی ماند و پیش از ترک باشگاه، تعداد بازی‌هایش برای آرسنال از ۴۰۰ مسابقه عبور کرد. او اکنون اغلب به‌عنوان کارشناس در تلویزیون و پادکست‌ها دیده می‌شود.
لی دیکسون
ونگر مدافعان کناری سیستم جورج گراهام را دست‌نخورده نگه داشت و لی دیکسون نیز شش سال دیگر پاسخ اعتماد او را داد. او تا زمان بازنشستگی در ۳۸ سالگی و در پایان فصل ۲۰۰۱/۰۲، انتخاب اول آرسنال باقی ماند و پس از آن مانند بسیاری از بازیکنان سابق، وارد عرصه کارشناسی تلویزیونی شد و دوره‌هایی را در بی‌بی‌سی و آی‌تی‌وی سپری کرد.
مارتین کیون
او به جای کنار زدن بازیکنان دیگر، در خط دفاعی سه‌نفره به کار گرفته شد. کیون در سال ۱۹۹۳ پس از حضور در استون ویلا و اورتون به آرسنال بازگشت و تا سال ۲۰۰۴ در این باشگاه ماند. او در بخش بزرگی از دوران بازی خود در کنار تونی آدامز و استیو بولد بازی کرد. مانند دیگر بازیکنانی که تاکنون در این فهرست آمده‌اند، او نیز حضور پررنگی در تلویزیون دارد و گاهی در برنامه مچ آف د دی شبکه بی‌بی‌سی دیده می‌شود.
استیو بولد
زمانی که ونگر برای نخستین بار هدایت تیم را برعهده گرفت، استیو بولد از قبل ۳۴ ساله بود و انتظار می‌رفت به‌تدریج از ترکیب کنار گذاشته شود. اما تغییر ونگر به سیستم پنج مدافع باعث شد بولد همچنان در قلب تیم باقی بماند و در قهرمانی دوگانه فصل ۱۹۹۷/۹۸ نقش داشته باشد؛ پیش از آنکه در سال ۱۹۹۹ راهی ساندرلند شود. او بعدها به آرسنال بازگشت تا در آکادمی مربیگری کند و هم‌زمان به‌عنوان دستیار ونگر نیز فعالیت داشت.
تونی آدامز
کاپیتان وقت آرسنال تنها چند هفته قبل به‌طور علنی اعتیاد خود به الکل را تأیید کرده بود، اما ونگر همچنان از او حمایت کرد. آدامز در ادامه دو قهرمانی دوگانه لیگ و جام حذفی را به دست آورد و در سال ۲۰۰۲ بازنشسته شد. او چند بار در برنامه‌های تلویزیونی به‌عنوان کارشناس حضور داشته، اما مهم‌ترین میراث او پس از بازنشستگی، کلینیک اسپورتینگ چنس است؛ مرکزی که خدمات سلامت روان، حمایت عاطفی و درمان اعتیاد را برای ورزشکاران حرفه‌ای فعلی و سابق فراهم می‌کند.
نایجل وینتربرن
وینتربرن در نخستین بازی ونگر یک پاس گل داد و نقشی کلیدی در خط دفاعی تیم داشت؛ خط دفاعی‌ای که در فصل ۱۹۹۷/۹۸ تنها ۳۳ گل در لیگ دریافت کرد. او تا زمان ورود اشلی کول، جایگاه مدافع چپ تیم را در اختیار داشت. وینتربرن بعدها سه سال در وستهام بازی کرد و سپس بازنشسته شد و اکنون در برنامه‌های تلویزیونی ملی به‌عنوان کارشناس حضور پیدا می‌کند.
دیوید پلات
دیوید پلات، خرید شاخص ریوچ، بدون دردسر در تیم حفظ شد. او در آن فصل در ۲۸ بازی چهار گل به ثمر رساند، اما ورود امانوئل پتی، مدت حضور او را کاهش داد. دوران مربیگری پلات او را به سمپدوریا، ناتینگهام فارست، تیم زیر ۲۱ سال انگلیس و سپس به منچسترسیتی برد؛ جایی که به‌عنوان دستیار روبرتو مانچینی در قهرمانی این تیم نقش داشت.
پاتریک ویرا
این بازی تنها دومین حضور ویرا با پیراهن آرسنال بود و او تنها بازیکن غیر بریتانیایی ترکیب اصلی محسوب می‌شد. ویرا سال‌ها یکی از ارکان خط میانی آرسنال باقی ماند، عضوی از تیم شکست‌ناپذیر بود و به‌خاطر رابطه پرتنش و مشهورش با روی کین، هافبک منچستر یونایتد، نیز شهرت زیادی پیدا کرد.
ویرا گاهی به‌عنوان کارشناس تلویزیونی ظاهر شده، اما بیشتر روی دوران مربیگری خود تمرکز کرده است. او هدایت کریستال پالاس، استراسبورگ و جنوا را برعهده داشته و در سال ۲۰۲۶، یعنی زمان نگارش این مطلب، سرمربی تیم ملی سنگال است.
پل مرسون
تنها ۱۸ ماه پس از گذراندن دوره ترک اعتیاد، مرسون در نخستین فصل ونگر بازیکنی ثابت بود و در شکل‌گیری گل دوم تیم مقابل بلکبرن نیز نقش داشت. او تابستان سال بعد با رد پیشنهاد قرارداد جدید به میدلزبرو فروخته شد و اکنون یکی از چهره‌های ثابت اسکای اسپورتس است.
او اعتراف کرده بود که به مواد مخدر و الکل اعتیاد داشته و پیش از بازگشت به زمین فوتبال، دوره ترک اعتیادی را که اتحادیه فوتبال انگلیس ارائه می‌کرد، پشت سر گذاشته بود.
مرسون همچنین سال موفقی را در پورتسموث سپری کرد و نقش مهمی در صعود این تیم به لیگ برتر داشت. با این حال، او به این نتیجه رسید که برای حضور دوباره در بالاترین سطح فوتبال بیش از حد پیر شده است و می‌خواست به خانه نزدیک‌تر باشد؛ به همین دلیل برای سه سال به والشال پیوست.
ایان رایت
او در آن روز مرد اول مسابقه بود و از سال ۱۹۹۱ در صدر جدول گلزنان آرسنال قرار داشت. رایت در تابستان ۱۹۹۸ باشگاه را ترک کرد و بعدها به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های رسانه‌ای فوتبال بریتانیا تبدیل شد.
پیش از موفقیت در آرسنال، رایت نخستین بار با بازی برای کریستال پالاس مطرح شد؛ جایی که در تمامی رقابت‌ها بیش از ۱۰۰ گل برای این تیم به ثمر رساند و همین عملکرد باعث شد راهی توپچی‌ها شود.
او هفت سال برای آرسنال بازی کرد، بیش از ۲۰۰ بار برای این تیم به میدان رفت و مدتی نیز بهترین گلزن تاریخ باشگاه بود.
جان هارتسون
هارتسون که پاس گل نخست رایت را ارسال کرد، در دوران بازی مهاجمی فیزیکی بود و در سال ۱۹۹۷، پس از پیوستن نیکولا آنلکا به تیم، به وستهم فروخته شد. او بهترین سال‌های دوران حرفه‌ای خود را در سلتیک سپری کرد و بیش از ۸۰ گل برای این تیم به ثمر رساند.
هارتسون علاوه بر فعالیت به‌عنوان کارشناس تلویزیونی، پس از مدت‌ها مبارزه با سرطان بیضه، بنیاد خود را نیز راه‌اندازی کرد. این بنیاد از خانواده‌هایی که تحت تأثیر این بیماری قرار گرفته‌اند حمایت می‌کند و همچنین برای افرادی که با اعتیاد به قمار مبارزه می‌کنند، برنامه‌های آموزشی و حمایتی ارائه می‌دهد.
بدون نظر