یک خلبان جنگنده F-22 Raptor نیروی هوایی آمریکا برای نخستین بار در جریان پرواز، هواپیمای بدون سرنشین YFQ-44A Fury را هدایت کرد. این آزمایش گام مهمی به‌سوی آینده‌ای محسوب می‌شود که در آن جنگنده‌های سرنشین‌دار می‌توانند در مأموریت‌های رزمی، پهپادهای خودمختار را فرماندهی کنند.
این آزمایش که در اوایل اکتبر ۲۰۲۶ انجام شد، جنگنده پنهانکار F-22 را در کنار پهپاد رزمی مشارکتی Fury ساخت شرکت Anduril قرار داد. خلبان F-22 به‌جای کنترل مستقیم و جداگانه حرکات پهپاد، دستورالعمل‌های تاکتیکی کلی را برای آن ارسال کرد و نرم‌افزار خودمختار داخلی پهپاد، این فرمان‌ها را تفسیر و به اجرا درآورد.
این آزمایش، تلاش نیروی هوایی آمریکا برای تبدیل پهپادها به همراهان رزمی خودمختاری را پیش می‌برد که می‌توانند در کنار جنگنده‌های سرنشین‌دار پرواز کنند، برد عملیاتی آن‌ها را افزایش دهند و بدون نیاز به حضور خلبان در هر هواگرد، ظرفیت رزمی بیشتری فراهم کنند.
فرماندهی پهپاد از آسمان توسط خلبان جنگنده
به گزارش رسانه The War Zone، جنگنده F-22 و پهپاد YFQ-44A از پایگاه نیروی هوایی ادواردز در کالیفرنیا به پرواز درآمدند و در آسمان به یکدیگر ملحق شدند. سپس خلبان جنگنده از طریق یک پیوند داده تاکتیکی، برنامه مأموریت به‌روزشده‌ای را برای پهپاد ارسال کرد.
نیروی هوایی آمریکا خلبان جنگنده را به یک «کوارتربک هوایی» تشبیه کرد؛ فرمانده‌ای که دستورهای تاکتیکی را صادر می‌کند، درحالی‌که نرم‌افزار داخلی پهپاد Fury مسئولیت اجرای آن‌ها را بر عهده دارد. این آزمایش شامل مانورهای پروازی پویا و اجرای مأموریت‌های رزمی شبیه‌سازی‌شده بود.
خلبان جنگنده تمام حرکات پهپاد را به‌صورت دستی کنترل نمی‌کرد. در عوض، این آزمایش نشان داد که چگونه یک انسان می‌تواند یک هواگرد نیمه‌خودمختار را هدایت کند، درحالی‌که نرم‌افزار آن جزئیات اجرای دستورها را مدیریت می‌کند.
نیروی هوایی آمریکا و شرکت Anduril جزئیات کامل تجهیزات و پیکربندی کابین خلبان مورد استفاده در این آزمایش را اعلام نکرده‌اند. بااین‌حال، در پروژه‌های پیشین مربوط به رابط‌های کنترل پهپاد، استفاده از نمایشگرهای شبیه تبلت و تجهیزات جانبی بررسی شده بود؛ ابزارهایی که به خلبانان اجازه می‌دهند بدون ایجاد اختلال قابل‌توجه در وظایف اصلی پرواز، دستورهای مأموریتی را به پهپادها منتقل کنند.
هدف بلندمدت این برنامه آن است که یک خلبان جنگنده بتواند به‌طور هم‌زمان چندین پهپاد رزمی مشارکتی را هدایت کند. البته مدیریت چند پهپاد همراه خودمختار به توسعه بیشتر نرم‌افزارها، انجام آزمایش‌های تکمیلی و تدوین رویه‌های عملیاتی نیاز خواهد داشت.
پهپاد YFQ-44A Fury چیست؟
پهپاد Fury محصول شرکت Anduril برای حضور در برنامه هواگردهای رزمی مشارکتی (Collaborative Combat Aircraft یا CCA) نیروی هوایی آمریکاست؛ برنامه‌ای که هدف آن توسعه هواگردهای بدون سرنشینی است که بتوانند در کنار جنگنده‌های متعارف فعالیت کنند.
این پهپاد به‌عنوان مکملی کم‌هزینه‌تر برای جنگنده‌های سرنشین‌دار در دست توسعه است. بسته به پیکربندی نهایی و نوع مأموریت، پهپادهای رزمی مشارکتی آینده می‌توانند به حسگرها، تجهیزات جنگ الکترونیک یا تسلیحات مجهز شوند و به توزیع وظایف میان تعداد بیشتری از هواگردها کمک کنند.
نیروی هوایی آمریکا برای مرحله نخست این برنامه، دو پهپاد YFQ-44A ساخت Anduril و YFQ-42A ساخت General Atomics را انتخاب کرده است. این نیرو هم‌زمان توسعه هر دو طرح را دنبال می‌کند تا فناوری‌ها، تاکتیک‌ها و سامانه‌های پشتیبانی موردنیاز برای به‌کارگیری عملیاتی هواگردهای خودمختار را تکمیل کند.
پهپاد Fury پیش‌تر قابلیت‌های دیگری را نیز به نمایش گذاشته است. در ژوئیه ۲۰۲۶، نیروی هوایی آمریکا اعلام کرد که یک فروند YFQ-44A در جریان آزمایش شلیک واقعی، یک موشک هوا‌به‌هوای AIM-120 را به‌سوی هدفی دیجیتالی شلیک کرده است.
این آزمایش گام دیگری در تأیید قابلیت یکپارچه‌سازی پهپاد با سامانه‌های تسلیحاتی بود، اما ارتباط مستقیمی با آزمایش اخیر کنترل پهپاد توسط جنگنده F-22 نداشت.
گامی به‌سوی تشکیل تیم‌های رزمی متشکل از جنگنده و پهپاد
آزمایش جنگنده F-22 بخشی از برنامه‌ای بسیار گسترده‌تر برای ادغام هواگردهای خودمختار در نبردهای هوایی آینده است. نیروی هوایی آمریکا می‌خواهد پهپادهای رزمی مشارکتی تعداد هواگردهای قابل استفاده در هر مأموریت را افزایش دهند و گزینه‌های بیشتری برای شناسایی، هدف‌گیری و درگیری با دشمن در اختیار خلبانان قرار دهند.
این نیرو همچنین در حال بررسی چالش‌های عملیاتی مختلفی است؛ از جمله نحوه استقرار و نگهداری پهپادها، چگونگی مدیریت حجم وظایف خلبانان و اینکه فرماندهان چگونه می‌توانند به رفتار قابل پیش‌بینی هواگردهای خودمختار در محیط‌های پیچیده اطمینان کنند.
آزمایش اخیر نشان می‌دهد که خلبان یک جنگنده می‌تواند هنگام پرواز، دستورهای تاکتیکی را به پهپاد رزمی مشارکتی که به‌طور ویژه برای این منظور طراحی شده است، ارسال کند. این دستاورد زمینه را برای آزمایش‌های بیشتر فراهم می‌کند.
چالش بعدی، تبدیل این قابلیت به یک سامانه عملیاتی قابل‌اعتماد است؛ سامانه‌ای که در آینده احتمالاً به جنگنده‌های سرنشین‌دار اجازه خواهد داد چندین هواگرد بدون سرنشین را به‌صورت هم‌زمان و در قالب یک آرایش رزمی هماهنگ هدایت کنند.
بدون نظر