نیروی دریایی آمریکا از راه دور به پهپاد سوخترسان بدون سرنشین MQ-25A Stingray متصل شده و آن را از روی یک ناو هواپیمابر در فاصله‌ای بیش از ۲,۱۰۰ مایل (حدود ۳,۳۸۰ کیلومتر) کنترل کرده است. این آزمایش، نقطه عطف تازه‌ای در تلاش این نیرو برای ادغام پهپادها در عملیات ناوهای هواپیمابر ایالات متحده به شمار می‌رود.
این آزمایش روی ناو هواپیمابر USS Ronald Reagan، از کلاس Nimitz، در حال فعالیت در اقیانوس آرام انجام شد. پهپاد آزمایشی MQ-25A در تأسیسات شرکت بوئینگ در ماسکوتا، ایالت ایلینوی، قرار داشت.
در جریان آزمایش‌های مقدماتی دریایی، اپراتورهای مستقر روی ناو با استفاده از مرکز جنگ هوایی بدون سرنشین ناو (UAWC) و از طریق یک شبکه ماهواره‌ای، ارتباطی فراتر از خط دید با پهپاد برقرار کردند.
نیروی دریایی آمریکا این رویداد را نخستین اتصال موفق میان ایستگاه کنترل یک ناو هواپیمابر در حال حرکت و یک پهپاد MQ-25A توصیف کرد. این نمایش، سامانه‌های ارتباطی و فرماندهی موردنیاز برای عملیات آینده پهپادها از روی ناوهای هواپیمابر را آزمایش کرد.
ماهواره‌ها فاصله عملیاتی را پوشش می‌دهند
این ارتباط از یک شبکه ماهواره‌ای مدار پایین زمینِ گسترده‌شده (pLEO) استفاده کرد. چنین شبکه‌ای متکی بر ماهواره‌هایی است که در فاصله نسبتاً کمی از زمین گردش می‌کنند و امکان برقراری ارتباط در مسافت‌های طولانی را فراهم می‌آورند.
مرکز UAWC ناو برای ایجاد این ارتباط از ایستگاه کنترل زمینی MD-5C استفاده کرد. این سامانه، شبکه فرماندهی، کنترل، ارتباطات، رایانه و اطلاعات نیروی دریایی را با سخت‌افزار و نرم‌افزار توسعه‌یافته توسط شرکت لاکهید مارتین و تجهیزات دیگری که دولت آمریکا تولید کرده است، ترکیب می‌کند.
MD-5C برای ارائه قابلیت فرماندهی و کنترل پهپاد MQ-25A طراحی شده و ممکن است برای دیگر هواپیماهای بدون سرنشینی نیز به کار رود که از ناوهای نیروی دریایی آمریکا عملیات انجام می‌دهند. این نمایش بخشی از مجموعه آزمایش‌هایی بود که با هدف اعتبارسنجی رویه‌ها، شبکه‌ها و رابط‌های لازم برای به‌کارگیری Stingray از روی ناو هواپیمابر انجام می‌شوند.
آزمایش‌های پیشین شامل ارزیابی سامانه در زمانی بود که کشتی‌ها در اسکله پهلو گرفته بودند و همچنین هنگام حضور در دریا. این فعالیت‌ها با مشارکت دفتر برنامه هوانوردی بدون سرنشین ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی و یک تیم آزمایش یکپارچه متشکل از کارکنان نیروی دریایی، بوئینگ و لاکهید مارتین انجام شد.
کاپیتان دنیل فوسیتو، مدیر برنامه دفتر هوانوردی بدون سرنشین ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی، در این باره گفته است:
این نخستین ارتباط در حال حرکت میان یک مرکز UAWC مستقر روی ناو هواپیمابر و یک هواپیمای MQ-25A نشان می‌دهد که بال هوایی ناوهای هواپیمابر آینده، همین امروز به واقعیت تبدیل شده است.
اگرچه این آزمایش برقراری ارتباط و کنترل از راه دور در فاصله‌ای قابل‌توجه را نشان داد، نیروی دریایی اعلام نکرد که در جریان این رویداد، پروازی خودمختار، عملیات سوخترسانی هوایی یا فرود روی ناو انجام شده باشد.
افزایش برد عملیاتی هواپیماهای ناونشین
پهپاد MQ-25A Stingray شرکت بوئینگ در حال توسعه است تا به هواپیماهای نیروی دریایی آمریکا در حین پرواز سوخترسانی کند و نیاز به اختصاص هواپیماهای رزمی سرنشین‌دار برای مأموریت سوخترسانی را کاهش دهد.
نیروی دریایی انتظار دارد این پهپاد از هواپیماهای F/A-18E/F Super Hornet پشتیبانی کند و به آن‌ها امکان دهد مدت بیشتری در هوا بمانند و در فاصله دورتری از ناو هواپیمابر فعالیت کنند.
استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین اختصاصی برای سوخترسانی می‌تواند تعداد بیشتری از Super Hornetها را نیز برای مأموریت‌های رزمی آزاد کند؛ به‌جای آنکه این هواپیماها مجبور باشند برای سوخترسانی به دیگر هواپیماها، سوخت اضافی حمل کنند.
MQ-25A قرار است به نخستین هواپیمای عملیاتی بدون سرنشین سوخترسان نیروی دریایی آمریکا تبدیل شود که از روی ناو هواپیمابر فعالیت می‌کند. همچنین این پهپاد زمینه را برای ادغام هواپیماهای بدون سرنشین بیشتر در بال‌های هوایی ناوهای آینده فراهم خواهد کرد.
آزمایش اخیر بخش مهمی از این برنامه را اعتبارسنجی می‌کند: توانایی حفظ ارتباط فرماندهی میان یک ناو هواپیمابر در حال حرکت و هواپیمایی که در مکانی دوردست قرار دارد.
برای مشخص شدن عملکرد این سامانه در عملیات پروازی معمول و مأموریت‌های ناونشین، به آزمایش‌های بیشتری نیاز خواهد بود.
بدون نظر