کیمی آنتونلی پس از تبدیل‌شدن به جوان‌ترین قهرمان تاریخ فرمول یک در مکزیک در سن ۲۰ سال و ۲۸ روز، اشک شوق ریخت.
او در مسابقه نهایی پس از لوئیس همیلتون، دارنده هفت عنوان قهرمانی جهان که در جایگاه دوم قرار گرفت، و مکس ورشتپن، دارنده چهار عنوان قهرمانی جهان که اول شد، در رتبه سوم ایستاد. این دو راننده که مجموعاً ۱۱ عنوان قهرمانی جهان را در کارنامه دارند، در برابر این راننده ۲۰ ساله تعظیم کردند.
این تنها دومین فصل حضور آنتونلی در این رشته ورزشی است و او به نخستین راننده ایتالیایی تبدیل شد که پس از ۷۳ سال عنوان قهرمانی جهان را به دست می‌آورد. پیش از مسابقه، پیامی از یانیک سینر، ستاره تنیس، به همراه پیامی از معلم دوران مدرسه آنتونلی و تصاویری از هم‌کلاسی‌های سابق او روی نمایشگرها پخش شد.
این تصاویر یادآوری می‌کردند که آنتونلی، خارج از دنیای پرزرق‌وبرق فرمول یک، به‌تازگی دوران مدرسه را پشت سر گذاشته و تنها چند ماه پیش هنوز نوجوان بوده است.
با وجود اینکه او رکورد سباستین فتل، قهرمان چهار دوره جهان، را با اختلاف سه سال شکسته است، همچنان بیش از هر چیز شبیه کودکی به نظر می‌رسد که وارد یک مغازه شیرینی‌فروشی شده و از خوشحالی سر از پا نمی‌شناسد. در سال ۲۰۱۰، زمانی که فتل در ۲۳ سالگی رکورد جوان‌ترین قهرمان تاریخ فرمول یک را ثبت کرد، آنتونلی تنها چهار سال داشت و با ماشین‌های اسباب‌بازی بازی می‌کرد.
همیلتون که مسابقه را با کسب رکورد صد و پنجمین پول پوزیشن دوران حرفه‌ای خود آغاز کرد، زمانی به آنتونلی نوجوان امضا می‌داد، اما اکنون شاهد است که این راننده جوان مسیر او را دنبال می‌کند.
آنتونلی تنها چند هفته پیش از نخستین حضورش در فرمول یک با تیم مرسدس در سال گذشته، موفق به دریافت گواهینامه رانندگی شده بود. در فصل جاری، ۱۰ پیروزی درخشان، این راننده خونسرد ایتالیایی را به افتخار قهرمانی جهان رساند. او در مسیر رسیدن به این موفقیت، با وجود فشارهای سنگین، تقریباً هیچ اشتباهی مرتکب نشد.
آنتونلی در ۲۵ اوت ۲۰۰۶ در شهر بولونیا متولد شد؛ تنها چند ماه پیش از آنکه مک‌لارن تأیید کند همیلتون در فصل بعد برای این تیم مسابقه خواهد داد. درحالی‌که بیشتر رقبای او در فرمول یک در موناکو زندگی می‌کنند، آنتونلی اکنون ساکن سن‌مارینو است؛ جمهوری کوچکی که درون خاک ایتالیا قرار داشته و حدود ۱۲۹ کیلومتر با بولونیا فاصله دارد.
او می‌گوید هنوز می‌تواند بدون اینکه کسی مزاحمش شود، به سوپرمارکت، کافه و سالن بولینگ برود؛ بااین‌حال، جایگاه جدید او به‌عنوان یک فوق‌ستاره بدون تردید این وضعیت را تغییر خواهد داد. آنتونلی پیش‌تر نیز با پیروزی خیره‌کننده خود در گرندپری ایتالیا در ماه سپتامبر، پس از شروع مسابقه از جایگاه نوزدهم، جایگاهش را به‌عنوان یک چهره شاخص تثبیت کرده بود.
این پیروزی او را به نخستین راننده ایتالیایی تبدیل کرد که از سال ۱۹۶۶ برنده این مسابقه شده است. همچنین نشان داد چرا آنتونلی شایستگی آن را داشت که پس از آلبرتو آسکاری در سال ۱۹۵۳، نخستین قهرمان جهان از ایتالیا باشد. بااین‌حال، او همچنان همان کودکی به نظر می‌رسد که در پنج‌سالگی با تشویق پدرش، مارکو، برای نخستین بار پشت فرمان یک کارتینگ نشست.
بسیاری از افراد حتی پیش از آغاز حضور آنتونلی در تیم مرسدس در فرمول یک، او را فاقد صلاحیت لازم می‌دانستند. منتقدان ادعا می‌کردند که او بیش از حد جوان و بی‌تجربه است، اما این قضاوت برای آن‌ها گران تمام شد. طولی نکشید که مقایسه آنتونلی با الگوی دوران کودکی‌اش، آیرتون سنا، اسطوره‌ای که آنتونلی در کودکی با تماشای فیلم‌های مسابقاتش روی DVD بزرگ شده بود؛ کاملاً شایسته جایگاهش به نظر رسید
از نظر اتفاقات مسابقه، در همان دور نخست هرج‌ومرجی به وجود آمد. شارل لکلرک در مسیر رسیدن به پیچ چهارم از همیلتون سبقت گرفت، اما هنگام رقابت دو راننده فراری، از مسیر خارج شد و روی چمن رفت. سپس ورشتپن در خروجی پیچ از همیلتون، قهرمان هفت دوره جهان، سبقت گرفت و این راننده هلندی به جایگاه دوم رسید.
همیلتون که خودش نیز هنگام رقابت با لکلرک از پیست خارج شده بود، با عصبانیت از طریق بی‌سیم تیمی گفت: «هم‌تیمی خودم مرا از پیست بیرون راند.»
این حادثه توسط داوران بررسی شد و در ادامه لکلرک که در آن زمان صدرنشین مسابقه بود، پنج ثانیه جریمه زمانی دریافت کرد.
در همین حال، پشت سر دو راننده فراری، ایساک حجار کنترل خودروی خود را از دست داد و چرخید، اما توانست به مسابقه بازگردد. جورج راسل نیز در جریان این آشفتگی به‌دلیل ایجاد برخورد، با جریمه ۱۰ ثانیه‌ای مواجه شد.
دورهای ابتدایی برای آنتونلی به‌خوبی پیش رفت. او جایگاه چهارم خود در خط استارت را حفظ کرد و جلوتر از راسل قرار داشت. پس از آنکه هر دو خودروی استون مارتین از مسابقه کنار رفتند و خودروی لنس استرول به‌دلیل توقف نامناسب در کنار پیست مجبور به جابه‌جایی شد، خودروی ایمنی مجازی وارد عمل شد.
درحالی‌که لکلرک همچنان پیشتاز بود، همیلتون بار دیگر از طریق بی‌سیم تیمی اعتراض کرد و گفت: «داوران عملاً دارند این پیروزی را به شارل تقدیم می‌کنند. ما در جلسه توجیهی رانندگان درباره این موضوع توافق کرده بودیم.»
لکلرک و ورشتپن هر دو در دور ۲۸ برای تعویض لاستیک وارد پیت استاپ شدند. راننده هلندی در جایگاه پنجم و یک رتبه جلوتر از راننده فراری به پیست بازگشت و پس از آن همیلتون نیز وارد پیت شد.
در دور ۴۶، پس از آنکه والتری بوتاس به‌دنبال نقص سیستم تعلیق، با سرعت ۳۲۰ کیلومتربرساعت به موانع کنار پیست برخورد کرد، پرچم قرمز به اهتزاز درآمد و نیروهای پزشکی برای رسیدگی به وضعیت او وارد عمل شدند.
خوشبختانه راننده کادیلاک توانست تقریباً بدون آسیب‌دیدگی از این حادثه جان سالم به در ببرد و با نشان‌دادن علامت شست رو به بالا، از سلامت خود خبر دهد؛ هرچند به نظر می‌رسید به‌شدت تحت تأثیر این تصادف قرار گرفته است.
داوران و مسئولان پیست مجبور شدند موانع آسیب‌دیده را تعمیر کنند و به همین دلیل مسابقه حدود نیم ساعت متوقف شد. عصبانیت همیلتون همچنان ادامه داشت و پس از ورود به پیت در شرایط حضور خودروی ایمنی، از طریق بی‌سیم اعلام کرد: «ما مشکلات بزرگی داریم.»
با شروع دوباره مسابقه، ورشتپن صدرنشینی خود را حفظ کرد، درحالی‌که همیلتون با رانندگی تهاجمی از لکلرک سبقت گرفت و به جایگاه دوم رسید. کمی بعد آنتونلی نیز از راننده اهل موناکو عبور کرد.
همیلتون و ورشتپن در پیچ نخست با یکدیگر برخورد کردند. این اتفاق مورد توجه داوران قرار گرفت، اما بررسی بیشتری درباره آن انجام نشد. همچنین به‌دلیل قرارگرفتن ورشتپن در موقعیت نادرست روی خط استارت، احتمال تخلف در شروع مسابقه او مطرح شد، اما این راننده از دریافت جریمه فرار کرد.
در دور ۵۹، پس از تصادف آروید لیندبلاد، راننده جوان بریتانیایی، و خروج او از مسابقه، خودروی ایمنی بار دیگر وارد پیست شد. ورشتپن در شروع مجدد مسابقه هیچ اشتباهی مرتکب نشد و همیلتون که در جایگاه دوم قرار داشت، با فاصله‌ای بسیار کم او را تعقیب می‌کرد.
در نهایت، این دو قهرمان جهان جلوتر از آنتونلی از خط پایان عبور کردند و راننده جوان ایتالیایی در کنار این دو اسطوره، فصل تازه‌ای از میراث خود را در تاریخ فرمول یک آغاز کرد.
بدون نظر