کریستیانو رونالدو با انتشار پیامی در حساب‌های خود در شبکه‌های اجتماعی، رسماً از تیم ملی پرتغال خداحافظی کرد.
اسطوره فوتبال پرتغال نخستین بازی ملی خود را در ۲۰ اوت ۲۰۰۳، زمانی که تنها ۱۸ سال و ۶ ماه و ۱۵ روز داشت، در دیدار مقابل قزاقستان انجام داد و اکنون در ۵ نوامبر ۲۰۲۶، پس از ۲۳ سال حضور در تیم ملی، به دوران بازی‌های ملی خود پایان می‌دهد. کریستیانو رونالدو با ۲۳۴ بازی ملی و ۱۴۶ گل، رکورددار گلزنی در سطح ملی است.
رونالدو در این ۲۳ سال، قهرمانی جام ملت‌های اروپا در سال ۲۰۱۶ و دو قهرمانی لیگ ملت‌های اروپا در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ را به دست آورد.
متن کامل بیانیه خداحافظی کریستیانو رونالدو
رونالدو در پیام خداحافظی خود در قالب ویدیویی چنین گفت:
خطاب به مردم پرتغال:
روز آن فرا رسیده است که پیراهن شماره ۷ تیم ملی‌مان را پس بدهم. هیچ‌وقت احساس نکردم که این پیراهن فقط متعلق به من است، اما به مدت ۲۳ سال این افتخار و مسئولیت را داشتم که آن را بپوشم، از آن دفاع کنم و با خود به ورزشگاه‌های سراسر جهان ببرم.
امروز زمان آن رسیده است که این پیراهن را به نسل آینده بسپارم. تصمیم آسانی نبود، زیرا بعضی تصمیم‌ها را نمی‌توان فقط با عقل گرفت؛ قلب نیز در آن‌ها نقش دارد.
سفری که در اوت ۲۰۰۳ آغاز شد و زندگی مرا برای همیشه تغییر داد، اکنون به پایان رسیده است. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم و به تمام اتفاقاتی که با تیم ملی تجربه کردم فکر می‌کنم، فقط مسابقه‌ها، گل‌ها، رکوردها یا جام‌ها را نمی‌بینم؛ انسان‌ها را می‌بینم.
مهاجرانی را می‌بینم که برای ۹۰ دقیقه احساس کردند کمی به پرتغال نزدیک‌تر شده‌اند. میلیون‌ها پرتغالی را می‌بینم که هرگز از نزدیک ملاقاتشان نکرده‌ام، اما به بخشی از زندگی من تبدیل شدند. زیرا در نهایت، فوتبال بسیار فراتر از یک بازی است. فوتبال درباره انسان‌هاست.
در تمام دوران حضورم در تیم ملی، تلاش کردم محدودیت‌های خودم را پشت سر بگذارم. می‌خواستم پیروز شوم، می‌خواستم بهترین باشم و می‌خواستم تاریخ‌سازی کنم.
همیشه از خودم توقع زیادی داشتم. همیشه بیشتر می‌خواستم و همیشه باور داشتم که می‌توانیم جلوتر برویم. تمام توانم را برای این پیراهن گذاشتم.
بعدازظهرها و شب‌های بی‌نقصی وجود داشت و پیروزی‌هایی که هرگز فراموش نخواهم کرد. شکست‌هایی هم بودند که هنوز یادآوری آن‌ها برایم دشوار است.
من هم اشتباه کردم، من هم رنج کشیدم و لحظاتی وجود داشت که نتوانستم چیزی را که مردم پرتغال تا این اندازه آرزویش را داشتند، به آن‌ها بدهم.
اما هرگز تسلیم نشدم و مهم‌تر از همه، هیچ‌وقت احساس غرور از نمایندگی پرتغال را از دست ندادم.
در تمام این سال‌ها، چند حقیقت بسیار ساده یاد گرفتم: گل‌ها می‌آیند و می‌روند، جام‌ها در موزه‌ها باقی می‌مانند و رکوردها سرانجام شکسته می‌شوند.
اما چیزی وجود دارد که زمان هرگز نمی‌تواند آن را پاک کند؛ جایگاهی که در قلب مردم داریم.
اگر حتی یک بار باعث خوشحالی شما شده باشم، اگر یکی از گل‌هایم باعث شده باشد کسی را در آغوش بگیرید، نگرانی‌ای را فراموش کنید یا به کشورتان افتخار کنید، پس همه این تلاش‌ها ارزشش را داشته است.
زیرا پرتغالی‌بودن همین معنا را هم دارد؛ با هم رنج می‌کشیم، با هم بلند می‌شویم و دوباره ایمان پیدا می‌کنیم.
پرتغال همیشه به جوانانی نیاز خواهد داشت که رؤیاهای بزرگی دارند؛ فوتبالیست‌هایی که هرگز تسلیم نمی‌شوند و نسل‌های تازه‌ای که باور دارند می‌توان به جایی رسید که پیش از آن هیچ‌کس نرسیده است.
زیرا کشوری که همچنان قهرمانان جدیدی می‌سازد، کشوری است که هرگز ایمانش را به خودش از دست نمی‌دهد.
می‌خواهم چند کلمه ویژه با هم‌تیمی‌هایم صحبت کنم.
از شما بابت تک‌تک دویدن‌ها، آغوش‌ها، بحث‌ها و لحظات سکوت پیش از ورود به زمین تشکر می‌کنم.
از شما بابت تمام پیروزی‌هایی که با هم جشن گرفتیم و تمام شکست‌هایی که ما را قدرتمندتر کردند، سپاسگزارم.
این افتخار را داشتم که کاپیتان شما باشم. اما هیچ کاپیتانی به‌تنهایی مسیرش را طی نمی‌کند و همه شما بخشی از داستان من هستید.
از تمام مربیان، مدیران، پزشکان، فیزیوتراپیست‌ها، مسئولان تجهیزات، اعضای کادر تیم و تمام کسانی که در طول این سال‌ها با من همکاری کردند، عمیقاً سپاسگزارم.
بسیاری از شما هرگز در عکس‌ها دیده نشدید، اما بدون شما هیچ‌کدام از آن عکس‌ها ممکن نبود ثبت شوند.
از خانواده‌ام تشکر می‌کنم که در این رؤیا با من شریک بودند.
ممنونم که غیبت‌ها، فداکاری‌ها و زمان‌هایی را درک کردید که تیم ملی باید بخشی از زندگی‌ام را به خود اختصاص می‌داد؛ بخشی که به شما نیز تعلق داشت.
اگر توانستم تا اینجا پیش بروم، به این دلیل بود که همیشه دست در دست هم حرکت کردیم.ا
و خطاب به پرتغالی‌ها، به تمام مردم پرتغال که در سراسر جهان پراکنده‌اند، می‌خواهم آخرین نکته را بگویم.
تصویری وجود دارد که همیشه با خودم نگه خواهم داشت؛ لحظه‌ای که سرود ملی آغاز می‌شود.
به اطراف نگاه می‌کنم، هم‌تیمی‌هایم را می‌بینم، سکوها را می‌بینم، کودکان، مادران، پدران و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها را می‌بینم. پرتغالی‌هایی را می‌بینم که از فاصله‌های بسیار دور آمده‌اند تا فقط در آن لحظه حضور داشته باشند.
و در آن دقایق، دیگر هیچ تفاوتی میان ما وجود ندارد.
نه باشگاهی وجود دارد، نه رنگی، نه طبقه اجتماعی، نه شغلی و نه اختلاف‌نظری.
تنها یک عشق وجود دارد: پرتغال.
این همان احساسی است که تا پایان عمر با خودم حفظ خواهم کرد.
امروز سفر من در زمین فوتبال با تیم ملی به پایان می‌رسد.
با سری بلند و افتخار به مسیری که طی کرده‌ام، کنار می‌روم. وجدانم آسوده است، زیرا می‌دانم تمام توانم را برای پرتغال گذاشته‌ام.
اما هرگز از شما جدا نخواهم شد.
همچنان با هر پیروزی پرتغال رنج و هیجان را تجربه خواهم کرد و با فریادی بلند از شادی خواهم گفت: «بله!»
تمام زندگی‌ام را صرف تلاش برای تبدیل‌شدن به بهترین بازیکن جهان کردم.
امروز می‌فهمم که بزرگ‌ترین پیروزی من، شایستگی نمایندگی بهترین کشور جهان بوده است.
ممنونم بابت این ۲۳ سال.
ممنونم که به من ایمان داشتید.
ممنونم که اجازه دادید رؤیایی را زندگی کنم که از دوران کودکی‌ام در مادیرا آغاز شد؛ زمانی که فقط پسربچه‌ای بودم که دنبال یک توپ می‌دوید.
پیراهن شماره ۷ باقی خواهد ماند، اما افتخار پوشیدن آن برای همیشه متعلق به من خواهد بود.
بدون نظر