در دهههای گذشته، موشکها کارآیی خود را در سناریوهای رزمی مختلف ثابت کردهاند. فناوریهای پیشرفته موشکی و پرندههای مافوق صوت، قابلیتهای سامانههای تهاجمی را در تمام مراحل عملیات ارتقا میدهند و ظرفیت بازدارندگی در برابر تهدیدهای آینده را افزایش میدهند.
بااینحال، رهگیری موشکهایی که با سرعت پنج برابر سرعت صوت حرکت میکنند، بسیار دشوار است. سرعت بالای این موشکها، زمان موجود برای شناسایی، تصمیمگیری و رهگیری را بهشدت کاهش میدهد.

برخلاف موشکهای بالستیک متعارف که عموماً مسیر قابل پیشبینیتری دارند، بسیاری از پرندههای گلایدری مافوق صوت و موشکهای کروز مافوق صوت میتوانند حین پرواز مانور داده و جهت حرکت و ارتفاع خود را تغییر دهند.
چالش سامانههای راداری و دفاع موشکی موجود
این حرکت غیرقابل پیشبینی، محاسبه دقیق موقعیت آینده موشکها را برای سامانههای راداری و دفاع موشکی موجود دشوار میکند. علاوهبراین، توانایی پرواز در ارتفاع نسبتاً پایینتر در مقایسه با موشکهای بالستیک سنتی به آنها اجازه میدهد بهدلیل انحنای زمین، خارج از محدوده مؤثر شناسایی برخی سامانههای راداری زمینپایه باقی بمانند.

دمای بسیار بالای ناشی از اصطکاک آیرودینامیکی نیز میتواند چالشهای فنی متعددی برای حسگرهای داخلی، سامانههای ارتباطی و فناوریهای هدایت ایجاد کند.
همچنین، ترکیب سرعت بالا، مانورپذیری، زمان هشدار محدود و ضرورت رهگیری با دقت بسیار زیاد، کارایی سامانههای دفاع موشکی موجود را در مقابله با این تسلیحات کاهش میدهد.
رهگیری موشکهای مافوق صوت به نسل جدیدی از قابلیتهای دفاعی نیاز دارد
رهگیری موشکهای مافوق صوت مستلزم نسل جدیدی از قابلیتهای دفاع موشکی یکپارچه شامل حسگرهای فضایی، رادارهای پیشرفته ردیابی، موشکهای رهگیر سریعتر، هوش مصنوعی و سامانههای بهبودیافته فرماندهی و کنترل است. کشورهایی مانند آمریکا، چین و روسیه سرمایهگذاری هنگفتی در این فناوریها انجام میدهند تا توان دفاعی خود را تقویت کنند. بااینوجود، در حال حاضر هیچ سامانه دفاع موشکی نمیتواند رهگیری موفق تمام موشکهای مافوق صوت را تضمین کند؛ موضوعی که این تسلیحات را به چالشی مهم برای امنیت ملی و بینالمللی تبدیل کرده است.

این موشکها را میتوان با ترکیبی از سامانههای پیشرفته دفاع موشکی، تجهیزات نظارتی فضایی، شبکههای راداری زمینپایه و موشکهای رهگیر پرسرعت رهگیری کرد.
هدف این سامانههای دفاعی، شناسایی، ردیابی و انهدام موشک مافوق صوت مهاجم پیش از رسیدن به هدف موردنظر است. فرایند رهگیری با شناسایی زودهنگام توسط ماهوارههای مجهز به حسگرهای مادون قرمز آغاز میشود که گرمای تولیدشده توسط موشک حین پرواز را تشخیص میدهند. سپس سامانههای راداری زمینپایه و دریاپایه تلاش میکنند حرکت موشک را ردیابی کرده و مسیر پرواز آن را پیشبینی کنند.
پس از شناسایی و ردیابی موشک، رهگیرها میتوانند برای انهدام آن از طریق برخورد مستقیم یا سایر سازوکارهای رهگیری پرتاب شوند. فناوریهای پیشرفتهای مانند هوش مصنوعی، شبکههای یکپارچه حسگرها و تسلیحات انرژی هدایتشده نیز با هدف بهبود قابلیتهای شناسایی، ردیابی و رهگیری در دست تحقیق و توسعه هستند. بااینحال، رهگیری موفقیتآمیز یک موشک مافوق صوت همچنان چالشی بزرگ از نظر فناوری محسوب میشود.





بدون نظر