رتبه‌بندی کشورهای جهان بر اساس تعداد مهاجران ساکن هر کشور + اینفوگرافی

نکات کلیدی:

• مهاجرت جهانی به بالاترین سطح تاریخی خود رسیده است و ۳۰۴ میلیون نفر در خارج از کشور محل تولدشان زندگی می‌کنند.
• تعداد محدودی از کشورهای مقصد بر جریان مهاجرت تسلط دارند؛ به‌طوری‌که ایالات متحده به‌تنهایی میزبان مهاجرانی بیش از مجموع چهار کشور بعدی فهرست است.
• فرصت‌های اقتصادی و بحران‌ها، الگوهای متفاوتی از مهاجرت را شکل می‌دهند؛ از مهاجرت نیروی کار در هند و چین گرفته تا آوارگی اجباری در اوکراین، سوریه و ونزوئلا.
• برخی اقتصادها، به‌ویژه در کشورهای حوزه خلیج فارس، به‌طور بنیادین به مهاجران وابسته‌اند؛ جایی که نیروی کار متولد خارج از کشور، اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهد.

انسان‌ها از دیرباز در سراسر جهان جابه‌جا شده‌اند. در عصر مدرن، مهاجرت اغلب با جست‌وجوی فرصت‌های اقتصادی بهتر، کیفیت زندگی بالاتر یا تمایل به پیوستن به خانواده پیوند خورده است.

با این حال، وقتی مهاجرت در مقیاس کلان بررسی می‌شود، دیگر صرفاً مجموعه‌ای از تصمیم‌های فردی نیست؛ بلکه به نیرویی پیچیده و جهانی تبدیل می‌شود که جوامع، اقتصادها و فرهنگ‌ها را در کشورهای مختلف دگرگون می‌کند.

این اینفوگرافی از ادواردی ایشاک با استفاده از داده‌های سازمان ملل متحد و پرتال داده‌های مهاجرت، نمایی از وضعیت مهاجرت جهانی در سال ۲۰۲۴ را نشان می‌دهد.

داده‌های مهاجرت جهانی به تفکیک کشور یا قلمرو

جدول زیر تعداد کل مهاجران هر کشور یا قلمرو و همچنین درصد مهاجران از کل جمعیت را نشان می‌دهد. باید خاطرنشان کرد که این آمار تنها مربوط به آمار رسمی تایید شده است.

تا سال ۲۰۲۴، جمعیت مهاجران جهان به ۳۰۴ میلیون نفر رسیده است که بیانگر افزایش پیوسته جابه‌جایی‌های فرامرزی است. مهاجران ساکن ایالات متحده از کشورهای بسیار متنوعی هستند.

ایالات متحده همچنان به‌عنوان مقصد برتر مهاجرت جهان متمایز است و با ۵۲.۴ میلیون مهاجر، بیش از مجموع چهار کشور مقصد بعدی مهاجر می‌پذیرد.

دیگر مقاصد مهم شامل آلمان، عربستان سعودی و بریتانیا هستند؛ موضوعی که نشان می‌دهد اقتصادهای پیشرفته و کشورهای غنی از انرژی تا چه اندازه برای تداوم رشد، جبران کمبود نیروی کار و مقابله با سالمندی جمعیت، به نیروی کار متولد خارج از کشور وابسته‌اند.

بر اساس این گزارش، تا سال ۲۰۲۴ نزدیک به ۴ میلیون مهاجر در ایران ساکن بوده‌اند که به وضوح بسیار کمتر از جمعیت واقعی مهاجران حاضر در ایران است اما همین عدد نیز ایران را در رتبه ۱۷اُم از نظر تعداد مهاجران قرار می‌دهد. بدنبال تغییر حکومت در افغانستان، موجی از مهاجرت شهروندان این کشور به صورت قانونی و غیرقانونی به ایران راه افتاده که عواقب اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بسیاری در پی داشت. تعداد کل مهاجران افغان در ایران اعم از قانونی و غیرقانونی، تا ۱۰ میلیون نفر نیز تخمین زده می‌شود.

مهاجران جهان از کجا می‌آیند؟

بررسی مبدأ مهاجران تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد. هند و چین همچنان بزرگ‌ترین منابع مهاجران ساکن خارج از کشور هستند که بازتابی از جمعیت‌های عظیم و پیوند عمیق آن‌ها با بازارهای کار جهانی است. در این موارد، مهاجرت غالباً ناشی از جستجوی فرصت‌های اقتصادی بهتر است، نه آوارگی.

در مقابل، کشورهایی مانند اوکراین، سوریه و ونزوئلا نشان می‌دهند که چگونه درگیری، بی‌ثباتی سیاسی و فروپاشی اقتصادی می‌تواند به‌سرعت جریان‌های مهاجرتی را دگرگون کند. در این شرایط، مهاجرت کمتر یک انتخاب و بیشتر ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است که با جهش‌های ناگهانی ناشی از بحران‌ها همراه می‌شود. مهاجرت به اروپا یکی از اصلی‌ترین گزینه‌های مهاجران آسیایی، آفریقایی و اروپایی است.

کشورهایی که مهاجران اکثریت را تشکیل می‌دهند

یکی از چشمگیرترین الگوها در داده‌های مهاجران به کشورهای حوزه خلیج فارس مربوط می‌شود. کشورهایی مانند قطر، امارات متحده عربی و کویت بالاترین نسبت مهاجر به جمعیت بومی را در جهان دارند؛ به‌گونه‌ای که ساکنان متولد خارج از کشور، اکثریت نیروی کار را تشکیل می‌دهند.

این اقتصادها به‌شدت به نیروی کار مهاجر در بخش‌های ساخت‌وساز، خدمات و صنایع مرتبط با انرژی وابسته‌اند.

قلمروهای جزیره‌ای کوچک و دولت-شهرهایی مانند موناکو، لوکزامبورگ و سنگاپور نیز سهم بسیار بالایی از مهاجران را گزارش می‌کنند که بازتابی از بازبودن اقتصاد، تخصص‌گرایی و محدودیت نیروی کار داخلی آن‌هاست.

در سوی دیگر طیف، بخش‌های بزرگی از آفریقا و آمریکای جنوبی همچنان از نظر سهم مهاجران از جمعیت، در سطوح نسبتاً پایین‌تری قرار دارند. با این حال، جابه‌جایی‌های درون‌منطقه‌ای در حال افزایش است؛ نشانه‌ای از آن‌که فشارهای مهاجرتی در حال تغییر مسیر هستند، نه ناپدید شدن.

مهاجرت به‌عنوان یک نیروی ساختاری

در مجموع، این داده‌ها جهانی را ترسیم می‌کنند که در آن مهاجرت دیگر استثنا نیست، بلکه یک قاعده است. تقاضای نیروی کار در کشورهای ثروتمند، سالمندی جمعیت و بی‌ثباتی پایدار در بخش‌هایی از جهان در حال توسعه تضمین می‌کند که مرزها، هرچند سیاسی‌شده، همچنان همانند کالا و سرمایه، به روی انسان‌ها نفوذپذیر باقی بمانند.

در حالی که دولت‌ها با سیاست‌گذاری مهاجرتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، نیروهای زیربنایی محرک مهاجرت همچنان در حال تشدید هستند و این پدیده را به یکی از معرف‌‌های اصلی مناسبات اقتصادی و اجتماعی قرن بیست‌ویکم تبدیل می‌کنند.