ایمی لی، خواننده گروه اونسنس، میگوید آلبوم ششم این گروه با نام پناهگاه (Sanctuary) بازتابی از دنیای تاریک و بیثبات امروز است، اما برخلاف آنچه احتمالاً انتظار داریم، این آلبوم درباره ترس نیست، بلکه به بقا، قدرت و یافتن پناهگاهی در دل موسیقی اشاره دارد.
او در گفتوگویی ویدیویی از خانهاش در نشویل توضیح میدهد که پناهگاه تلاشی برای تبدیل خشم، اندوه و ترس به نیرویی مثبت و الهامبخش است. لی میگوید:
سنگینی مشکلات جهان را حس میکنم. بر این باورم که بسیاری از ما حالا با واقعیتهایی روبهرو شدهایم که همیشه وجود داشتهاند، اما امروز بیش از هر زمان دیگری آشکار هستند.
احساس میکنیم کنترل از دستمان خارج، دنیا وارونه و ناعادلانه شده و بسیاری از رهبران تصمیمهای اشتباهی میگیرند. در چنین شرایطی سخت است که دچار ناامیدی نشویم و احساس نکنیم صدایی کوچک و تنها هستیم؛ انگار آنقدر کوچکیم که نمیتوانیم تغییری ایجاد کنیم.
با این حال، خواننده اونسنس میگوید در دل این بیداری جمعی، اتفاق امیدوارکنندهای نیز در حال رخ دادن است.
به گفته او، مردم در سراسر جهان در کنار یکدیگر قرار میگیرند، قدرت خود را متحد میکنند و نشان میدهند که علاوه بر منافع شخصی، برای آینده جهان و یکدیگر نیز اهمیت قائل هستند. لی تأکید میکند علاقهای به سیاست ندارد، اما نمیتواند نسبت به اتفاقات پیرامونش بیتفاوت باشد. او میگوید:
از سیاست متنفرم، اما وقتی میدانم میلیونها نفر صدایم را میشنوند، احساس میکنم فرصتی دارم تا چیزی مثبت به دنیا بیفزایم؛ چیزی که بتواند در این روزهای دشوار به مردم امید و قدرت بدهد.
هدف او این است که مخاطبان پس از شنیدن پناهگاه احساس قدرت بیشتری داشته باشند. او توضیح میدهد:
این همان اونسنس است؛ موسیقی ما همچنان سنگین، تاریک و روبهرو با دردهاست. اما امیدوارم این آلبوم در نهایت حس امید و توانمندی را منتقل کند. پیام اصلی این است که ما قوی هستیم و دوست دارم شنوندگان پس از پایان آلبوم، شجاعتر، قدرتمندتر و بیباکتر از قبل باشند. فکر میکنم امروز بیش از هر زمان دیگری به یک پناهگاه نیاز داریم.
برای ایمی لی، مفهوم «پناهگاه» تنها نام یک آلبوم نیست. او میگوید موسیقی همیشه راهی برای کنار آمدن با لحظات دشوار زندگی بوده است. او میگوید:
موسیقی همیشه نقش درمانگر را برای من ایفا کرده است. از زمانی که نوجوان بودم و احساسات شدید و پیچیدهای را تجربه میکردم، موسیقی به عنوان راهی برای بیان آنچه در درونم میگذشت بود.
لی میگوید این موضوع هنوز هم تغییری نکرده است:
اتفاقات جهان بخش مهمی از منبع الهام من هستند، اما احساسات شخصی، جستوجوی درونی و تجربههای انسانی خودم نیز نقش مهمی دارند. اینکه بتوانم غم، خشم، ناامیدی و احساسات خارج از کنترل را به چیزی تبدیل کنم که در نهایت زندگی و شادی بیافریند، برایم ارزش زیادی دارد، نه فقط برای طرفداران، بلکه برای خودم. این فرایند نوعی پالایش روحی است.
آلبوم پناهگاه در عین وفاداری به فضای تاریک و دراماتیک همیشگی اونسنس، رنگوبویی تازه و مدرن نیز دارد. قطعاتی مانند Tell Me When You’ve Had Enough و Wide Open Heart از برجستهترین لحظات آلبوم به شمار میروند.
یکی دیگر از قطعات شاخص آلبوم Who Will You Follow است، نخستین تکآهنگ پناهگاه که به موضوعاتی مانند فناوری، اطلاعات نادرست و هیاهوی فضای دیجیتال میپردازد. همکاری ایمی لی با جردن فیش، عضو سابق گروه Bring Me The Horizon، نیز انرژی تازهای به این اثر بخشیده است. لی درباره این قطعه میگوید:
امروز اطلاعات از هر سو به سمت ما هجوم میآورند و فاصله گرفتن از آنها بسیار دشوار شده است. ما نزدیک به سه سال روی این آلبوم کار میکردیم و این ترانه یکی از آخرین قطعاتی بود که نوشته شد.
او که پیشتر در سال ۲۰۲۰ با Bring Me The Horizon همکاری کرده بود، میگوید آشنایی نزدیکتر با جردن فیش در جشنواره Download 2023 شکل گرفت. لی درباره او میگوید:
همکاری فوقالعادهای داشتیم. او دیدگاه مشخصی دارد و ترانهسرا و برنامهریز بسیار بااستعدادی است. در این آلبوم حسابی دست به تجربهگرایی زدیم، با افراد مختلف همکاری و ایدههای تازه را امتحان کردیم و در طول مسیر چیزهای زیادی یاد گرفتیم.
ایمی لی درباره روند ساخت آلبوم جدید میگوید:
ما طیف گستردهای از موسیقی را خلق میکردیم؛ روشی که همیشه دوستش داشتهام. دوست دارم همهچیز آزادانه شکل بگیرد.
تمام اعضای گروه، جردن فیش و زک سروینی در استودیوی زک در لسآنجلس کنار هم بودیم. انرژی فوقالعاده و الهامبخشی در آن فضا جریان داشت. از آن لحظههای جادویی بود که هر از گاهی در زندگی تجربه میکنی.
لی ۴۴ ساله معتقد است افزایش سن باعث شده کمتر از گذشته نگران قضاوت دیگران باشد:
پانزده سال پیش بهشدت احساس میکردم باید ثابت کنم بهتنهایی از پس همهچیز برمیآیم و حاضر نبودم هیچ فردی را وارد روند ترانهنویسی یا کارهای خلاقانهام کنم.
او دلیل این حساسیت را اتفاقاتی میداند که پس از انتشار نخستین آلبوم گروه و جدایی شریک قدیمیاش رخ داد:
در آن زمان برخی افراد در پشت صحنه مدام میگفتند حالا به کسی نیاز داری که کنترل کار را به دست بگیرد. همین باعث شد بهشدت از چیزی که ساخته بودیم محافظت کنم و این احساس را داشته باشم که باید نشان بدهم که خودم از عهده این کار برمیآیم.
او توضیح میدهد که در جریان بیستمین سالگرد انتشار آلبوم ساقط (Fallen) در سال ۲۰۲۳، بار دیگر عکسها، دموهای اولیه و حتی ویدئوهای قدیمی دوران نخستین تورهای گروه را مرور کرده است:
مثل این بود که دوباره دفترچه خاطرات قدیمیام را بخوانم. تجربهای که باعث شد احساسات متناقض زیادی دوباره زنده شوند.
به گفته لی، سالها طول کشید تا بتواند با آرامش به آن دوران نگاه کند. او اعتراف میکند حدود دو دهه زمان لازم بود تا خشم گذشته جای خود را به درک و پذیرش بدهد. او درباره ترانه Forever Without You میگوید:
احساس کردم باید دوباره درباره آن دوره صحبت کنم، اما این بار عمیقتر و صریحتر. این ترانه درباره بقای من و بقای گروه در یکی از حساسترین مقاطع آغاز فعالیت اونسنس است.
این خواننده که با همسرش زندگی میکند و پسری ۱۱ ساله به نام جک دارد، میگوید ایجاد تعادل میان وظایف مادری و فعالیت حرفهای در موسیقی همیشه آسان نیست:
مادر بودن در کنار این سبک زندگی واقعاً چالشبرانگیز است، اما باید همهچیز را قدمبهقدم پیش برد.
لی توضیح میدهد که پسرش در برخی سفرها و تورهای گروه همراه آنها بوده است. او میگوید:
جک همراه ما به استرالیا آمد و چند بار هم به اروپا سفر کرده، اما چون بعضی از آن سفرها را به خاطر نمیآورد، ناراحت میشود و میگوید باید دفعه بعد هم بیاید.
با این حال، لی تأکید میکند که مهمترین اولویتش حفظ زندگی عادی فرزند خود است:
میخواهم مدرسه، دوستان و تجربهای معمولی از دوران کودکی داشته باشد. او پسر فوقالعادهای است و با هم اوقات خیلی خوبی را میگذرانیم.
بدون نظر