دانشمندان میگویند میمونهای انساننما درست مانند انسانها میخندند و بیش از ۱۵ میلیون سال میشود که این الگوی خنده بدون تغییر باقی مانده. پژوهشگران متوجه شدهاند که ریتم مکثهای منظم میان صداهای خنده در انسان، گوریل، اورانگوتان و شامپانزه یکسان است، موضوعی که نشان میدهد خنده این گونهها ریشهای مشترک و بسیار قدیمی دارد.
این یافته نشان میدهد اجداد انسان میلیونها سال پیش، بسیار قبل از شکلگیری زبان و حس شوخطبعی پیچیده امروزی، توانایی خندیدن را داشتهاند. پژوهشگران دانشگاه وارویک برای انجام این مطالعه، ۱۴۰ فایل صوتی از خنده چهار کودک زیر هشت سال، چهار اورانگوتان، چهار شامپانزه، سه بونوبو و دو گوریل را بررسی کردند.
نتایج نشان داد ساختار اصلی خنده در همه این گونهها یکسان است، اما خنده انسان در طول تکامل سریعتر شده و افراد کنترل بیشتری بر زیر و بمی صدا و زمانبندی خنده خود پیدا کردهاند. محققان همچنین دریافتند انسانها بسته به موقعیتهای مختلف، به شیوههای متفاوتی میخندند؛ گاهی از روی اضطراب، گاهی برای رعایت ادب، گاهی در واکنش به یک شوخی بامزه و گاهی هم بیاختیار در کنار دوستان.
در مقابل، میمونهای انساننما معمولاً فقط هنگام بازی یا زمانی که قلقلکشان میآید، شروع به خندیدن میکنند. پژوهشگران معتقدند توانایی انسان در کنترل خنده، یکی از مراحل مهم در مسیر تکامل گفتار و زبان بوده است. دکتر کیارا دِ گرگوریو، نویسنده این پژوهش، میگوید:
ساختار ریتمیک خنده از زمان آخرین نیای مشترک انسان و میمونهای انساننما تاکنون بدون تغییر باقی مانده.
بدون نظر