در حالی که بسیاری از مردم با آغاز روزهای گرم تابستان مشغول کباب کردن هاتداگ، استراحت در ساحل و لذت بردن از صدای امواج دریا هستند، ریور ویلیامز مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است؛ او دستکشهای صورتیرنگش را میپوشد و برای شکار گربهماهی راهی مرداب و رودخانه میشود.
نودلینگ روشی متفاوت و پرخطر برای صید گربهماهی است که در آن هیچ وسیلهای مانند قلاب یا تور استفاده نمیشود و افراد تنها با دست خالی و البته شجاعت خود ماهی را شکار میکنند. ریور ۱۷ ساله و نیت ویلیامز ۳۹ ساله، پدرش، هر سال از ماه مه تا ژوئیه لباس شنا پوشیده، دستکشهای صورتی به دست کرده و برای یافتن گربهماهیهای بزرگ وارد رودخانههای ایالت اکلاهما میشوند.
ریور درباره این روش میگوید:
در این فصل، گربهماهیها برای تخمریزی داخل حفرهها میروند و ما باید سعی کنیم آنها را از همانجا با دست بیرون بکشیم.
در واقع با یک گربهماهی بزرگ کشتی میگیری؛ نه چوب ماهیگیری داری و نه هیچ وسیله دیگری، فقط باید با دست آن را بگیری.
ریور در مسابقات اوکی نودلینگ که آن را در ۲۰ ژوئن برگزار کردند، موفق شد یک گربهماهی غولپیکر ۳۲ کیلوگرمی را شکار کند. او این صید بزرگ را روی شانهاش گذاشت و با خم کردن بدنش برای تحمل وزن سنگین ماهی، آن را با افتخار به حاضران نشان داد. او درباره لحظه دریافت جایزه گفت:
قبل از رفتن روی صحنه استرس زیادی داشتم. هر سال کمی اضطراب و ترس از حضور مقابل جمعیت وجود دارد، اما در عین حال هیجانزده هستی که صیدی را که به دست آوردهای به همه نشان بدهی.
این قهرمانی برای ریور اهمیت ویژهای داشت، زیرا سال گذشته پس از تصادفی که در مسیر یکی از سفرهای نودلینگ برایش رخ داد، فرصت حضور در این مسابقات را از دست داده بود.
سال گذشته خودروی ریور و خانوادهاش پس از عبور از جادهای که بر اثر سیلاب تخریب شده بود، به داخل یک دره افتاد. او در ابتدا تصور میکرد آسیبی ندیده است، اما پزشکان بعداً متوجه آسیبدیدگی کیسه صفرا شدند و ریور را تحت عمل جراحی اورژانسی قرار دادند. او نزدیک به دو هفته را در بیمارستان گذراند و مسابقات سال گذشته را روی ویلچر تماشا کرد. اما امسال بازگشتی متفاوت داشت و توانست عنوان قهرمانی مسابقات را از آن خود کند.
ریور از سهسالگی و به تشویق پدرش وارد دنیای نودلینگ شد، ورزشی که با وجود هیجان زیاد، خطرات قابلتوجهی هم دارد، زیرا گربهماهیهای غولپیکر گاهی میتوانند شکارچی را به زیر آب بکشند. اگرچه دندانهای گربهماهی آنقدر تیز نیست که گوشت بدن را پاره کند، اما همچنان میتواند باعث کبودی، خراشهای سطحی و در موارد نادر حتی پیچخوردگی مچ دست شود. ریور درباره گاز گرفتن این ماهیها میگوید:
اگر بخواهم توصیفش کنم، دندانهایشان حسی شبیه سمباده دارد. گاهی گازشان واقعاً دردناک است.
نیت ویلیامز نیز توضیح میدهد:
بعضی از گونههای گربهماهی آنقدر قدرت مکش بالایی دارند که انگار تو را مثل یک جاروبرقی به داخل آب میکشند. بعضی گونههای دیگر هم طوری دستت را فشار میدهند که انگار لای درِ ماشین گیر کرده است.
بعضی وقتها با خودت میگویی اصلاً چرا باید کسی چنین کاری انجام دهد؟
ریور میگوید بیشتر آسیبهایی که هنگام نودلینگ دیده، جزئی بوده و معمولاً بر اثر برخورد با سنگهای تیز یا تکههای فلز پنهانشده در آب ایجاد شده است. با این حال، تاکنون از هرگونه آسیب جدی در امان مانده. او البته به یک حادثه تلخ هم اشاره کرده و میگوید:
برادر کوچکم هنگام نودلینگ نزدیک بود انگشت پایش را از دست بدهد.
با وجود اینکه خانواده ویلیامز گربهماهیهای بسیار بزرگی را از لانههایشان بیرون میکشند، اما آنها تقریباً تمام صیدهایشان را دوباره به آب برمیگردانند. نیت ویلیامز در این باره میگوید:
حدود ۹۹ درصد ماهیهایی را که میگیریم آزاد میکنیم. بیشتر از هر چیز برای لذت بردن این کار را انجام میدهیم.
او اضافه میکند که فقط در موارد نادر ماهیها را نگه میدارند و یا در خانه میپزند یا به دیگران اهدا میکنند. تابستان گذشته نیز پس از یکی از سفرهایشان، تعدادی گربهماهی را پاک کرده و سرخ کردند و برای یک پناهگاه افراد بیخانمان فرستادند.
ریور یکی از خاطرهانگیزترین لحظاتش در این ورزش را صید یک گربهماهی ۲۲ کیلوگرمی میداند. او میگوید:
داخل حفرهای پشت یک تختهسنگ بزرگ رفتم و توانستم آن را بگیرم. پدرم هم کمک کرد تا ماهی را از آب بیرون بکشیم.
ریور که پیشتر در برنامه تلویزیونی River Monsters نیز حضور داشته، همراه پدرش تیمی به نام هجوم آدرنالین (Adrenaline Rush) تشکیل داده است. آنها ویدیوهای ماجراجوییهای خود را در کانال یوتیوبشان منتشر میکنند. به گفته ریور، نام این تیم به هیجان و آدرنالینی اشاره دارد که «هر بار هنگام گرفتن یک گربهماهی» تجربه میکنند. ریور زمانی که برای نخستین بار نودلینگ را یاد گرفت، معمولاً گربهماهیهای ۴.۵ تا ۹ کیلوگرمی صید میکرد.
اما او در چهارسالگی موفق شد یک گربهماهی ۲۳ کیلوگرمی شکار کند. نیت ویلیامز درباره روزهای نخست این ماجراجویی میگوید:
اوایل که این کار را شروع کرده بودیم، کمی استرس و نگرانی وجود داشت، اما حالا جای آن را هیجان محض گرفته است. وقتی این کار را انجام میدهی، از بدترین اتفاقی که ممکن است رخ دهد هم آگاه هستی.
او میگوید هنگام آموزش نودلینگ به فرزندانش، همیشه به آنها یاد داده که برای موفقیت در این ورزش باید شجاع و جسور باشند. نیت اضافه میکند:
اگر به کاری که انجام میدهی علاقه و اشتیاق داشته باشی، قطعاً عملکرد بهتری هم خواهی داشت.
مسابقات سالانه اوکی نودلینگ که آن را در شهر پاولز ولی برگزار میکنند، مهمترین رویداد این رشته به شمار میرود و شرکتکنندگانی از کشورهای مختلف برای حضور در آن راهی آمریکا میشوند. نیت این مسابقات را سوپربول نودلینگ توصیف میکند، رقابتی که مهمترین رویداد سال در این رشته محسوب میشود.
امسال نیز اتفاقی جالب برای این پدر و پسر رخ داد. آنها بدون اینکه از حضور یکدیگر خبر داشته باشند، همزمان از دو سمت یک حفره زیر آب، دو گربهماهی غولپیکر را بیرون کشیدند. ریور با یک گربهماهی ۳۲ کیلوگرمی از آب خارج شد و پدرش نیز گربهماهی بزرگتری با وزن ۳۶ کیلوگرم صید کرد. نیت ویلیامز درباره آن لحظه میگوید:
هیچکدام از ما خبر نداشتیم که دیگری هم در همان حفره مشغول صید است. وقتی از آب بیرون آمدیم، هر دو یک گربهماهی غولپیکر گرفته بودیم.
در پایان مسابقات، گربهماهی نیت عنوان نخست بخش غواصی را برای او به ارمغان آورد و ریور نیز در بخش صید طبیعی (بدون تجهیزات غواصی) به مقام اول رسید. نیت با افتخار میگوید:
اینکه هر دو توانستیم روی سکو برویم و جام قهرمانی را بالای سر ببریم، لحظهای فراموشنشدنی بود.
اگرچه نودلینگ در برخی مناطق ایالت اکلاهما یک ورزش نسبتاً شناختهشده است، اما ریور میگوید احتمالاً تنها دانشآموز دبیرستانش محسوب میشود که تعطیلات تابستان را با کشتی گرفتن با گربهماهیهای غولپیکر و صید آنها با دست خالی میگذراند. نیت هم درباره واکنش دیگران به این سرگرمی خانوادگی میگوید:
وقتی به مردم میگویم برای تفریح چه کاری انجام میدهیم، معمولاً میگویند یا دیوانهاید یا عقلتان را از دست دادهاید.
با این حال، خانواده ویلیامز معتقدند همین هیجان و متفاوت بودن، جذابیت اصلی این ماجراجویی است. نیت در پایان درباره پسرش میگوید:
فکر میکنم روزی برسد که او به بهترین نودلر تاریخ تبدیل شود.
بدون نظر