«میله های خداوند»؛ سلاح فضایی نیروی هوایی ایالات متحده با قدرت موشک بالستیک قاره پیما

گلوله های تنگستنی که از مدار زمین پرتاب شده و علیرغم نفوذ چند ده متری در زمین، تشعشعات هسته ای ایجاد نمی کنند

در سال 1967 بیش از 107 کشور جهان پیمان فضای خارجی (Outer Space Treaty) را امضا کردند که بر اساس آن هر گونه استقرار سلاح های هسته ای، بیولوژیکی و شیمیایی یا استفاده از آن ها در مدار زمین ممنوع شد. چیزی که این کشورها فکر آن را نمی کردند اما ساده ترین سلاح تاریخ نیروی هوایی ایالات متحده بود: میله ای از جنس تنگستن که می تواند با قدرت انفجاری یک موشک بالستیک قاره پیما به یک شهر برخورد کند. در طول جنگ ویتنام، ایالات متحده از بمب هایی به نام «سگ تنبل» (Lazy Dog) علیه ویت کنگ ها استفاده می کرد.

این بمب ها در واقع قطعات محکم فولادی بودند که کمتر از 5 سانتیمتر طول داشته و باله هایی روی آن ها تعبیه شده بود. هیچگونه ماده منفجره ای در این سلاح استفاده نشده و در تعداد هزاران عدد توسط هواپیماها بر فراز محل استقرار نیروهای دشمن به سمت زمین پرتاب می شدند. گلوله های سگ تنبل (بمباران جنبشی) می توانستند هنگام برخورد با زمین به سرعت باورنکردنی 500 مایل بر ساعت (800 کیلومتر بر ساعت) رسیده و پس از رها شدن در ارتفاع 3.000 پایی می توانستند تا 9 اینچ در بتن نفوذ کنند.

بیشتر بخوانید: قاتلین هوشمند؛ بمب هایی که می توان قدرت انفجار آن ها را از پیش تعیین کرد

این ایده مانند شلیک کردن گلوله به سمت هدف بود، اما به جای کاهش سرعت در طول مسیر، هر لحظه بر سرعت و قدرت نفوذ این گلوله افزوده می شد که نیروی بسیار بیشتری را هنگام برخورد با سطح ایجاد می کرد. بدین ترتیب این سلاح مانند بارانی از گلوله ها عمل می کرد که روی یک جنگل بزرگ باریده و تلفات نیروهای ویت کنگ را به شدت افزایش می داد.

این همان چیزی است که از پروژه جدید «ثور» (Thor) انتظار می رود. به جای صدها گلوله کوچک از ارتفاع چند هزار پایی، ثور از یک گلوله بسیار بزرگ استفاده می کند که از ارتفاع هزاران مایلی سطح زمین پرتاب می شود. ایده «میله هایی از جانب خداوند» (rods from god) ترکیبی از میله های تنگستنی به طول 20 فوت (کمی بیش از 6 متر) و عرض یک فوت (کمی بیش از 30 سانتیمتر) بود که از مدار زمین رها شده و در نهایت به سرعتی 10 برابر سرعت صوت می رسید. این میله ها تا ده ها متر در عمق زمین نفوذ کرده و هر گونه سنگر بتنی زیرزمینی مستحکم یا سایت های مخفی زیرزمینی را نابود می سازند.

بیشتر بخوانید: موشک کروز قدرتمندی که در زمین، صخره و بتن نفوذ می کند

علاوه بر آن، وقتی که این میله های گلوله ای با زمین برخورد کنند قدرت انفجار به اندازه بزرگی انفجار برخورد یک سلاح هسته ای خواهد بود اما بدون اثرات رادیواکتیو. چنین سلاحی می تواند یک هدف را پس از حداکثر 15 دقیقه از زمان پرتاب نابود سازد. اما به گفته کارشناسان دفاع فضایی، هزینه پرتاب هر پوند سلاح در فضا کمتر از 10.000 دلار نخواهد بود و با توجه به وزن 24.000 پوندی (10.89 تن) این میله تنگستنی هزینه چنین پرتابی سرسام آور خواهد بود. ساخت و پرتاب تنها یک میله خود هزینه ای سنگین در پی خواهد داشت، بدین ترتیب هزینه ای 230 میلیون دلاری تنها برای یک گلوله تنگستنی آن هم در دوران جنگ سرد، هزینه ای غیرمعقول به نظر می رسید.

اما این روزها دیگر چنین هزینه ای گزاف به شمار نمی آید. دولت بوش پس از حملات یازده سپتامبر 2011 قصد داشت از این ایده برای هدف قرار دادن سایت های اتمی زیرزمینی در کشورهای متخاصم استفاده کند. جالب این که هزینه ساخت و پرتاب موشک بالستیک قاره پیمای Minuteman III که در سال 1962 معرفی شد تنها 7 میلیون دلار بود. مشکل سلاح های هسته ای این است که برای نفوذ در عمق سطوح طراحی نشده اند. همچنین باران رادیواکتیو ناشی از یک انفجار هسته ای می تواند محیط اطراف انفجار که ممکن است متعلق به کشوری متحد باشد را به شدت تخریب نماید. نکته کلیدی در مورد ساخت سلاح هایی مانند پروژه ثور این است که سلاح های مافوق صوت ضربه ای سنگین را هنگام برخورد با هدف ایجاد کرده و می توانند به تکنولوژی اصلی در جنگ های آینده تبدیل شوند.

بیشتر بخوانید: ۷ واقعیت ناخوشایند در مورد بمب های هسته ای که خواب را از شما خواهد گرفت