از محمدعلی کلی تا اولکساندر اوسیک؛ قهرمانان بلامنازع بوکس سنگین وزن جهان

برخی از بزرگ‌ترین بوکسورهای سنگین وزن در طول دوران حرفه‌ای خود قهرمانان بلامنازع بودند. آنها در تمام سازمان‌های معتبر بوکس زمان خود به عنوان قهرمان جهان شناخته شدند. پیروزی اولکساندر اوسیک بر تایسون فیوری، او را به جایگاه ویژه ای در تاریخ بوکس، در کنار برخی از بزرگترین های این رشته ورزشی قرار داد. اما او در مقایسه با دیگر قهرمانان سنگین وزن در چه رتبه ای قرار می گیرد؟

پیش از آن با عناوین قهرمانی دنیای بوکس بیشتر آشنا شوید:

WBC (شورای جهانی بوکس): این عنوان که در سال 1963 تأسیس شد، اغلب به عنوان معتبرترین کمربند بوکس در نظر گرفته می شود.

WBO (سازمان جهانی بوکس): تأسیس شده در سال 1988 و به عنوان یکی از چهار عنوان اصلی بوکس شناخته می شود که در سال 2004 به طور کامل به رسمیت شناخته شد.

WBA (اتحادیه جهانی بوکس): قدیمیترین سازمان بوکس که در سال 1962 تأسیس شده و دارای دو عنوان قهرمانی «عادی» و «سوپر» است که در صورت کسب عناوین دیگر، قهرمان به «سوپر» ارتقاء می یابد.

IBF (فدراسیون بین‌المللی بوکس): تأسیس شده در سال 1983 و به عنوان یکی از چهار سازمان اصلی بوکس شناخته می شود که قهرمانان جهانی را در 17 وزن مختلف تأیید می کند.

1. لنوکس لوئیس – WBC ،WBA ،IBF – نوامبر 1999 تا آوریل 2000

پیش از رقابت تایسون فیوری و الکساندر اوسیک، برای 25 سال عنوان قهرمان بلامنازع به لنوکس لوئیس اختصاص داشت. لوئیس مدال طلای المپیک را کسب کرده بود و در برابر همه رقبایش از جمله ایواندر هالیفیلد، مایک تایسون و ویتالی کلیچکو پیروز شد.

2. محمد علی کلی – WBC ،WBA – اکتبر 1974 تا فوریه 1978

محمدعلی کلی مبارزی درخشان و فعال اجتماعی، به دلیل تاثیرش بر جامعه و مبارزاتی که انجام داد، یکی از مهمترین بوکسورهای عصر حاضر است. مبارزه «نبرد قرن» در سال 1971، «تریلا در مانیل» هر دو در برابر جو فریزیر و «غرش در جنگل» در سال 1974 در مقابل جورج فورمن، سه رویداد پرسروصدای تاریخ این رشته به شمار می‌روند. علی مهارت، حرکت و سرگرمی را ترکیب کرده بود. او همچنین مدال طلای المپیک رم 1960 را کسب کرد.

3. جورج فورمن – WBC ،WBA – ژانویه 1973 تا اکتبر 1974

جورج بزرگ مانند یک توپ ضربه می‌زد، جو فریزیر را مغلوب کرد و تا زمانی که در سال 1974 در کینشاسا با محمد علی روبرو نشد، شکست ناپذیر بود. او قدرتی هولناک داشت و تا آن زمان در 40 مبارزه شکست نخورده بود که همه آنها به جز سه مورد با توقف ادامه مبارزه همراه بود.

به طرز شگفت انگیزی، فورمن پس از ده سال بازنشستگی بازگشت تا در سن 46 سالگی، مسن‌ترین قهرمان سنگین وزن تاریخ شود. او مدال طلای المپیک 1968 مکزیک را نیز کسب کرد.

4. مایک تایسون – WBC ،WBA ،IBF – آگوست 1987 تا فوریه 1990

تایسون در 20 سالگی، جوان‌ترین قهرمان سنگین وزن تاریخ شد. تایسون مشهورترین بوکسور زنده جهان است و در یک زندگی پرماجرا و پرحاشیه در دوران جوانی، از سال 1986 به بعد همه رقبای خود در سطح جهانی را نابود کرد و با سبک خاص خود، سرعت و ضربات قوسی شکل، تا سال 1990 بر همه چیره شد.

او اولین بوکسور سنگین وزنی بود که عناوین WBC ،WBA ،IBF را همزمان در اختیار داشت. دوران اوج او با یک شکست غیرمنتظره در برابر باستر داگلاس در توکیو در سال 1990 به پایان رسید. اما در اوج آمادگی، فشار او برای حتی برترین رقبا بیش از حد بود.

5. ایواندر هالیفیلد – WBC ،WBA ،IBF – اکتبر 1990 تا نوامبر 1992

اگرچه ایواندر در اواخر دهه 90 میلادی بر مایک تایسون پیروز شد، اما او نمی‌توانست در اوج قدرت تایسون در اواخر دهه 80 بر او چیره شود. اما ایواندر استقامت و تکنیک داشت و بسیار سخت کوش بود.

6. اولکساندر اوسیک – WBC ،WBO ،WBA ،IBF – مه 2024.

اوسیک با یک عملکرد درخشان در مقابل تایسون فیوری که در آن مبارزه را در راند نهم پس از یک حمله سهمگین به رقیب خود متحول کرد، به فهرست قهرمانان بلامنازع بوکس سنگین وزن جهان اضافه شد. پیروزی نزدیک او با امتیازهای 115-112، 114-113، 113-114 همه کمربندها را به این اوکراینی داد و عنوان WBC را به کمربندهای IBF ،WBA و WBO که از آنتونی جاشوا گرفته بود اضافه کرد.