کشورهای با بهترین و بدترین سیستم مراقبت بهداشتی در سال ۲۰۲۶ + اینفوگرافی

نکات کلیدی:

• تایوان در حالی که هزینه بسیار کمتری نسبت به ایالات متحده برای هر نفر صرف می‌کند، از نظر کیفیت مراقبت‌های بهداشتی در رتبه اول جهان قرار دارد.
• ایالات متحده بیش از هر کشور دیگری در این رتبه‌بندی برای مراقبت‌های بهداشتی هزینه می‌کند، با این حال در جایگاه چهلم قرار گرفته است.
• کشورهای اروپایی و آسیایی به لطف دسترسی گسترده و سیستم‌های مراقبتی کارآمد، بر رتبه‌های برتر تسلط دارند.

هزینه‌کرد بیشتر در مراقبت‌های بهداشتی همیشه منجر به نتایج بهتر نمی‌شود.

این نمودار سیستم‌های مراقبت بهداشتی جهانی را با استفاده از شاخص مراقبت بهداشتی ۲۰۲۶ نومبیو (Numbeo) رتبه‌بندی کرده است که بر اساس نظرسنجی‌های عمومی، کیفیت پزشکی، زیرساخت‌ها، کارکنان، زمان انتظار و هزینه‌ها را ارزیابی می‌کند.

تایوان با امتیاز ۸۷ در رتبه اول کلی قرار دارد و سالانه حدود ۲.۴ هزار دلار برای هر نفر هزینه می‌کند. در مقابل، ایالات متحده حدود ۱۳.۵ هزار دلار سرانه هزینه می‌کند که بیش از هر کشور دیگری در این رتبه‌بندی است، اما در جایگاه چهلم قرار دارد.

این نتایج الگوی گسترده‌تری را در سطح جهانی برجسته می‌کند: برخی از سیستم‌های بهداشتی با عملکرد برتر جهان، بدون صرف بالاترین هزینه‌های جهانی، به نتایج درخشانی برای بیماران دست می‌یابند.

قوی‌ترین سیستم‌های مراقبت بهداشتی

یکی از واضح‌ترین الگوها در رتبه‌بندی‌ها این است که بهترین سیستم‌های مراقبت بهداشتی جهان لزوماً گران‌ترین آن‌ها نیستند. کشورهای با عملکرد برتر تمایل دارند دسترسی گسترده، مراقبت‌های پیشگیرانه و کارآیی را بر هزینه‌کرد صرف، اولویت دهند. تایوان نمونه بارز این موضوع است؛ سیستم تک‌پرداخت‌کننده این کشور تقریباً کل جمعیت را پوشش می‌دهد و در عین حال هزینه‌های اداری را نسبتاً پایین نگه می‌دارد.

کره جنوبی و ژاپن نیز پوشش همگانی را با شبکه‌های بیمارستانی متراکم ترکیب کرده‌اند که به ایجاد رضایت عمومی قوی کمک می‌کند.

اروپا نیز عمده رتبه‌های بالا را در اختیار دارد و بیش از نیمی از ۲۵ سیستم بهداشتی برتر را به خود اختصاص می‌دهد. کشورهای شمال اروپا و اروپای غربی به دلیل دسترسی گسترده، موانع مالی کمتر و عملکرد قوی در مراقبت از بیمار، همواره امتیاز بالایی کسب می‌کنند.

تایلند (رتبه ۸) و اکوادور (رتبه ۶) هر دو با وجود اینکه تنها درصد کوچکی از هزینه‌های سرانه کشورهای ثروتمندتر را صرف مراقبت‌های بهداشتی می‌کنند، به‌طور غافلگیرکننده‌ای رتبه بالایی دارند. رتبه‌بندی آن‌ها نشان می‌دهد که دسترسی گسترده و کارایی سیستم می‌تواند به اندازه کل هزینه‌کرد اهمیت داشته باشد.

کشورهایی با پایین‌ترین رتبه‌بندی مراقبت بهداشتی

در انتهای رتبه‌بندی، ضعیف‌ترین سیستم‌های مراقبت بهداشتی در کشورهایی متمرکز هستند که با بی‌ثباتی اقتصادی، درگیری یا کمبود سرمایه‌گذاری مزمن مواجه‌اند. سوریه با امتیاز شاخص بهداشتی ۳۵، در رتبه آخر قرار دارد که بازتاب‌دهنده سال‌ها جنگ و آسیب به زیرساخت‌های پزشکی است.

ونزوئلا، بنگلادش و عراق نیز در کنار چندین اقتصاد آفریقایی که با کمبود پزشک و ظرفیت محدود بیمارستانی دست‌وپنج نرم می‌کنند، در نزدیکی انتهای جدول قرار دارند.

در بسیاری از کشورهای با رتبه پایین، درگیری، تورم یا کمبود سرمایه‌گذاری مزمن، سیستم‌های بیمارستانی را تضعیف کرده و دسترسی به پزشک، دارو و خدمات درمانی پایه را کاهش داده است.

پارادوکس مراقبت بهداشتی آمریکا

ایالات متحده بیش از هر کشور دیگری در این رتبه‌بندی برای مراقبت‌های بهداشتی هزینه می‌کند (حدود ۱۳.۵ هزار دلار برای هر نفر در سال)، با این حال در شاخص مراقبت بهداشتی ۲۰۲۶ نومبیو، تنها در جایگاه چهلم قرار دارد.

علیرغم ثبت رکوردهای هزینه‌کرد در مراقبت‌های بهداشتی، بسیاری از آمریکایی‌ها همچنان با مشکلاتی نظیر مقرون‌به‌صرفه نبودن، زمان‌های انتظار و دسترسی به درمان مواجه هستند؛ مسائلی که سیستم‌های کم‌هزینه‌تر در شرق آسیا و اروپا اغلب آن‌ها را به نحو مؤثرتری مدیریت می‌کنند. این تضاد، سال‌ها بحث درباره کارایی سیستم مراقبت بهداشتی ایالات متحده را دامن زده است.

منتقدان اغلب به هزینه‌های بالای اداری، داروهای تجویزی گران‌قیمت، پوشش بیمه‌ای پراکنده و دسترسی نابرابر به مراقبت، به عنوان محرک‌های اصلی هزینه اشاره می‌کنند. این رتبه‌بندی‌ها الگوی گسترده‌تری را تأیید می‌کند: هزینه‌کرد بیشتر در مراقبت‌های بهداشتی همیشه به معنای تجربه بهتر برای بیمار نیست. به طور فزاینده‌ای، کارایی، نه فقط هزینه‌کرد، به عنوان یک عامل تعیین‌کننده در سیستم‌های با عملکرد برتر پدیدار می‌شود.