وضعیت آزادی مطبوعات در ۱۸۰ کشور جهان در سال ۲۰۲۶ + اینفوگرافی

وضعیت آزادی مطبوعات در ۱۸۰ کشور جهان در سال ۲۰۲۶ + اینفوگرافی

نکات کلیدی:

  • کمتر از یک درصد جمعیت جهان در کشورهایی زندگی می‌کنند که از نظر آزادی مطبوعات در وضعیت «خوب» قرار دارند.
  • بیش از نیمی از کشورهای جهان اکنون در دسته‌های «دشوار» یا «بسیار وخیم» قرار می‌گیرند؛ این رقم در سال ۲۰۰۲ تنها ۱۳.۷ درصد بود.
  • ایالات متحده در رتبه‌بندی سال ۲۰۲۶ در جایگاه ۶۴ جهان قرار گرفته است؛ در حالی که هنگام آغاز این شاخص در سال ۲۰۰۲ رتبه ۱۷ را در اختیار داشت.

بر اساس جدیدترین شاخص جهانی آزادی مطبوعات که توسط سازمان گزارشگران بدون مرز (RSF) منتشر شده، وضعیت آزادی رسانه‌ها در جهان به پایین‌ترین سطح خود در ۲۵ سال گذشته رسیده است.

این شاخص ۱۸۰ کشور و قلمرو را بر اساس پنج معیار شامل فضای سیاسی، چارچوب حقوقی، شرایط اقتصادی، بستر اجتماعی و فرهنگی و امنیت روزنامه‌نگاران ارزیابی می‌کند.

نقشه جهانی آزادی مطبوعات در سال ۲۰۲۶ شکاف فزاینده‌ای را میان اروپ، تنها منطقه‌ای که کشورهای دارای وضعیت «خوب» در آن قرار دارند و بخش بزرگی از سایر نقاط جهان نشان می‌دهد.

بیشتر کشورهای جهان با محدودیت آزادی مطبوعات مواجه‌اند

وخامت وضعیت آزادی مطبوعات طی دو دهه گذشته چشمگیر بوده است. در سال ۲۰۰۲ تنها ۱۳.۷ درصد از کشورها و قلمروها در وضعیت «دشوار» یا «بسیار وخیم» قرار داشتند. این رقم در سال ۲۰۲۶ به ۵۲.۲ درصد رسیده است؛ به این معنا که اکنون بیش از نیمی از کشورهای جهان با موانع جدی در مسیر فعالیت روزنامه‌نگاری مستقل روبه‌رو هستند.

این روند با کاهش گسترده‌تر آزادی‌ها در سطح جهانی همسو است؛ زیرا دولت‌ها به‌طور فزاینده دسترسی به اطلاعات را محدود می‌کنند، فعالیت‌های روزنامه‌نگاری را جرم‌انگاری می‌کنند و بر رسانه‌های مستقل فشار وارد می‌آورند.

رتبه‌بندی کشورهای جهان از نظر آزادی مطبوعات در سال ۲۰۲۶

رتبهکشورامتیازوضعیت
۱نروژ۹۲.۷خوب
۲هلند۸۸.۹خوب
۳استونی۸۸.۵خوب
۴دانمارک۸۸.۵خوب
۵سوئد۸۷.۶خوب
۶فنلاند۸۶.۲خوب
۷ایرلند۸۵.۹خوب
۸سوئیس۸۴.۸رضایت‌بخش
۹لوکزامبورگ۸۴.۱رضایت‌بخش
۱۰پرتغال۸۳.۷رضایت‌بخش
۱۱جمهوری چک۸۳.۰رضایت‌بخش
۱۲ایسلند۸۲.۸رضایت‌بخش
۱۳لیختن‌اشتاین۸۲.۶رضایت‌بخش
۱۴آلمان۸۲.۲رضایت‌بخش
۱۵لیتوانی۸۱.۳رضایت‌بخش
۱۶بلژیک۸۱.۲رضایت‌بخش
۱۷لتونی۸۱.۰رضایت‌بخش
۱۸بریتانیا۷۹.۵رضایت‌بخش
۱۹اتریش۷۹.۴رضایت‌بخش
۲۰کانادا۷۸.۸رضایت‌بخش
۲۱آفریقای جنوبی۷۸.۰رضایت‌بخش
۲۲نیوزیلند۷۷.۴رضایت‌بخش
۲۳نامیبیا۷۷.۰رضایت‌بخش
۲۴فیجی۷۶.۸رضایت‌بخش
۲۵فرانسه۷۶.۷رضایت‌بخش
۲۶جامائیکا۷۵.۹رضایت‌بخش
۲۷لهستان۷۵.۵رضایت‌بخش
۲۸تایوان۷۵.۴رضایت‌بخش
۲۹اسپانیا۷۵.۴رضایت‌بخش
۳۰تیمور شرقی۷۵.۳رضایت‌بخش
۳۱مولداوی۷۴.۸رضایت‌بخش
۳۲ترینیداد و توباگو۷۴.۷رضایت‌بخش
۳۳استرالیا۷۴.۶رضایت‌بخش
۳۴سورینام۷۳.۲رضایت‌بخش
۳۵سیشل۷۳.۰رضایت‌بخش
۳۶اسلوونی۷۲.۹رضایت‌بخش
۳۷اسلواکی۷۲.۷رضایت‌بخش
۳۸کاستاریکا۷۲.۴رضایت‌بخش
۳۹غنا۷۲.۲رضایت‌بخش
۴۰کیپ ورد۷۲.۰رضایت‌بخش
۴۱مونته‌نگرو۷۱.۸رضایت‌بخش
۴۲موریس۷۰.۹رضایت‌بخش
۴۳گابن۷۰.۶رضایت‌بخش
۴۴جمهوری دومینیکن۶۹.۷مشکل‌دار
۴۵مقدونیه شمالی۶۹.۵مشکل‌دار
۴۶گامبیا۶۹.۴مشکل‌دار
۴۷کره جنوبی۶۹.۱مشکل‌دار
۴۸اروگوئه۶۸.۷مشکل‌دار
۴۹رومانی۶۷.۷مشکل‌دار
۵۰ارمنستان۶۷.۰مشکل‌دار
۵۱برزیل۶۶.۴مشکل‌دار
۵۲کرواسی۶۶.۳مشکل‌دار
۵۳ساحل عاج۶۶.۳مشکل‌دار
۵۴اوکراین۶۶.۱مشکل‌دار
۵۵ایتالیا۶۵.۲مشکل‌دار
۵۶سازمان کشورهای شرق کارائیب (OECS)۶۴.۶مشکل‌دار
۵۷لیبریا۶۴.۵مشکل‌دار
۵۸ساموآ۶۴.۵مشکل‌دار
۵۹آندورا۶۳.۹مشکل‌دار
۶۰موریتانی۶۳.۴مشکل‌دار
۶۱ژاپن۶۲.۹مشکل‌دار
۶۲بوتسوانا۶۲.۹مشکل‌دار
۶۳ایالات متحده۶۲.۶مشکل‌دار
۶۴پاناما۶۲.۱مشکل‌دار
۶۵بلیز۶۱.۷مشکل‌دار
۶۶مالت۶۱.۴مشکل‌دار
۶۷جمهوری کنگو۶۱.۲مشکل‌دار
۶۸مالاوی۶۱.۰مشکل‌دار
۶۹شیلی۶۰.۸مشکل‌دار
۷۰بلغارستان۶۰.۳مشکل‌دار
۷۱کومور۶۰.۲مشکل‌دار
۷۲پاپوا گینه نو۶۰.۱مشکل‌دار
۷۳مجارستان۵۹.۹مشکل‌دار
۷۴قطر۵۹.۸مشکل‌دار
۷۵گویان۵۹.۶مشکل‌دار
۷۶زامبیا۵۸.۶مشکل‌دار
۷۷سنگال۵۸.۱مشکل‌دار
۷۸سیرالئون۵۷.۱مشکل‌دار
۷۹قبرس۵۶.۹مشکل‌دار
۸۰جمهوری آفریقای مرکزی۵۶.۷مشکل‌دار
۸۱قبرس شمالی۵۶.۶مشکل‌دار
۸۲آلبانی۵۶.۵مشکل‌دار
۸۳کوزوو۵۵.۹مشکل‌دار
۸۴مغولستان۵۵.۸مشکل‌دار
۸۵یونان۵۵.۱مشکل‌دار
۸۶پاراگوئه۵۴.۷دشوار
۸۷نپال۵۴.۸دشوار
۸۸لسوتو۵۴.۴دشوار
۸۹بوسنی و هرزگوین۵۴.۳دشوار
۹۰بولیوی۵۴.۳دشوار
۹۱تایلند۵۴.۰دشوار
۹۲چاد۵۳.۹دشوار
۹۳گینه استوایی۵۲.۸دشوار
۹۴مالزی۵۲.۷دشوار
۹۵برونئی۵۲.۶دشوار
۹۶توگو۵۲.۶دشوار
۹۷آرژانتین۵۲.۴دشوار
۹۸موزامبیک۵۲.۳دشوار
۹۹گینه بیسائو۵۲.۰دشوار
۱۰۰اسواتینی۵۱.۹دشوار
۱۰۱کلمبیا۵۱.۷دشوار
۱۰۲کنیا۵۰.۵دشوار
۱۰۳مراکش / صحرای غربی۵۰.۶دشوار
۱۰۴صربستان۵۰.۸دشوار
۱۰۵هائیتی۵۰.۳دشوار
۱۰۶ماداگاسکار۵۱.۰دشوار
۱۰۷مالدیو۴۹.۲دشوار
۱۰۸آنگولا۴۸.۸دشوار
۱۰۹بورکینافاسو۴۸.۵دشوار
۱۱۰گینه۴۸.۵دشوار
۱۱۱نیجریه۴۸.۱دشوار
۱۱۲بنین۴۷.۴دشوار
۱۱۳فیلیپین۴۶.۸دشوار
۱۱۴لبنان۴۶.۵دشوار
۱۱۵اسرائیل۴۶.۵دشوار
۱۱۶تانزانیا۴۶.۲دشوار
۱۱۷سودان جنوبی۴۶.۲دشوار
۱۱۸بوروندی۴۶.۱دشوار
۱۱۹نیجر۴۶.۰دشوار
۱۲۰مالی۴۵.۶دشوار
۱۲۱مکزیک۴۵.۲دشوار
۱۲۲سنگاپور۴۴.۶دشوار
۱۲۳اکوادور۴۴.۴دشوار
۱۲۴زیمبابوه۴۴.۴دشوار
۱۲۵سومالی۴۳.۸دشوار
۱۲۶عمان۴۳.۷دشوار
۱۲۷گواتمالا۴۳.۲دشوار
۱۲۸اندونزی۴۳.۰دشوار
۱۲۹جمهوری دموکراتیک کنگو۴۲.۲دشوار
۱۳۰اوگاندا۴۲.۰دشوار
۱۳۱هندوراس۴۱.۰دشوار
۱۳۲کامرون۴۰.۹دشوار
۱۳۳گرجستان۴۰.۸دشوار
۱۳۴سریلانکا۴۰.۸دشوار
۱۳۵کویت۴۰.۴دشوار
۱۳۶تونس۴۰.۴دشوار
۱۳۷لیبی۴۰.۳دشوار
۱۳۸رواندا۳۹.۶بسیار وخیم
۱۳۹هنگ‌کنگ۳۹.۵بسیار وخیم
۱۴۰سوریه۳۹.۴بسیار وخیم
۱۴۱اردن۳۹.۳بسیار وخیم
۱۴۲السالوادور۳۸.۹بسیار وخیم
۱۴۳پرو۳۷.۹بسیار وخیم
۱۴۴الجزایر۳۷.۴بسیار وخیم
۱۴۵قرقیزستان۳۵.۱بسیار وخیم
۱۴۶ازبکستان۳۵.۰بسیار وخیم
۱۴۷اتیوپی۳۴.۷بسیار وخیم
۱۴۸قزاقستان۳۴.۴بسیار وخیم
۱۴۹بوتان۳۳.۵بسیار وخیم
۱۵۰کامبوج۳۳.۳بسیار وخیم
۱۵۱بنگلادش۳۳.۱بسیار وخیم
۱۵۲پاکستان۳۲.۶بسیار وخیم
۱۵۳لائوس۳۲.۵بسیار وخیم
۱۵۴تاجیکستان۳۲.۲بسیار وخیم
۱۵۵فلسطین۳۲.۱بسیار وخیم
۱۵۶هند۳۲.۰بسیار وخیم
۱۵۷امارات متحده عربی۳۰.۹بسیار وخیم
۱۵۸ونزوئلا۳۰.۵بسیار وخیم
۱۵۹سودان۲۹.۰بسیار وخیم
۱۶۰کوبا۲۹.۲بسیار وخیم
۱۶۱عراق۲۸.۹بسیار وخیم
۱۶۲یمن۲۷.۹بسیار وخیم
۱۶۳ترکیه۲۷.۹بسیار وخیم
۱۶۴بلاروس۲۷.۷بسیار وخیم
۱۶۵میانمار۲۶.۴بسیار وخیم
۱۶۶جیبوتی۲۵.۰بسیار وخیم
۱۶۷نیکاراگوئه۲۵.۰بسیار وخیم
۱۶۸مصر۲۴.۹بسیار وخیم
۱۶۹بحرین۲۴.۸بسیار وخیم
۱۷۰جمهوری آذربایجان۲۴.۰بسیار وخیم
۱۷۱روسیه۲۳.۲بسیار وخیم
۱۷۲ترکمنستان۲۳.۱بسیار وخیم
۱۷۳ویتنام۲۱.۲بسیار وخیم
۱۷۴افغانستان۱۹.۵بسیار وخیم
۱۷۵عربستان سعودی۱۹.۱بسیار وخیم
۱۷۶ایران۱۷.۵بسیار وخیم
۱۷۷چین۱۳.۹بسیار وخیم
۱۷۸کره شمالی۱۲.۷بسیار وخیم
۱۷۹اریتره۱۰.۲بسیار وخیم

اروپا تنها منطقه جهان است که کشورهایی با امتیاز ۸۵ یا بالاتر در این شاخص دارد؛ سطحی که به‌عنوان آزادی مطبوعات «خوب» تعریف می‌شود. نروژ با امتیاز ۹۲.۷ در صدر قرار دارد و پس از آن هلند، استونی و دانمارک قرار گرفته‌اند.

با وجود عملکرد خوب چندین کشور اروپایی، جمعیت این کشورها سهم کوچکی از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل RSF برآورد می‌کند که کمتر از یک درصد مردم جهان در کشوری زندگی می‌کنند که از آزادی مطبوعات «خوب» برخوردار باشد؛ موضوعی که نشان می‌دهد آزادی رسانه‌ای واقعی تا چه اندازه در جهان کمیاب شده است.

ضعیف‌ترین کشورها در شاخص آزادی مطبوعات

در انتهای جدول، اریتره با امتیاز ۱۰.۷ قرار دارد. پس از آن کره شمالی با ۱۲.۷ و چین با ۱۳.۹ در رتبه‌های بعدی قرار گرفته‌اند. روسیه نیز با امتیاز ۲۳.۲ در جایگاه نهم از انتهای فهرست قرار گرفته است.

محیط حقوقی برای رسانه‌ها در حال بدتر شدن است

به گفته سازمان گزارشگران بدون مرز، شاخص حقوقی بیشترین افت را در سال ۲۰۲۶ تجربه کرده و در ۱۱۰ کشور از ۱۸۰ کشور بررسی‌شده بدتر شده است.

افت‌های قابل توجهی نیز در هند، مصر، اسرائیل و گرجستان ثبت شده است.

این موضوع نشان‌دهنده استفاده فزاینده از قوانین امنیت ملی، مقررات اضطراری، شکایت‌های حقوقی و سایر ابزارهای قانونی برای محدود کردن فعالیت رسانه‌ها است. در بسیاری از کشورها، فشار بر روزنامه‌نگاران بیش از آنکه از طریق سانسور مستقیم اعمال شود، از طریق افزایش ریسک‌های حقوقی صورت می‌گیرد.

آمریکا از جمله کشورهایی با بیشترین افت در سال ۲۰۲۶

نیجر بیشترین سقوط را در شاخص سال ۲۰۲۶ تجربه کرد و با ۳۷ پله نزول به رتبه ۱۲۰ رسید. RSF این افت را به وخامت اوضاع در منطقه ساحل آفریقا نسبت می‌دهد؛ جایی که گروه‌های مسلح و حکومت‌های نظامی دسترسی به اطلاعات متوازن را تضعیف کرده‌اند.

ایالات متحده نیز با سقوط هفت پله‌ای به رتبه ۶۴ رسید و روند نزولی خود را ادامه داد. این کشور از زمان آغاز شاخص آزادی مطبوعات در سال ۲۰۰۲ تاکنون در مجموع ۴۷ رتبه سقوط کرده است.

آمریکا اکنون پایین‌تر از بسیاری از کشورهای اروپای غربی و چندین دموکراسی کوچک‌تر قرار دارد؛ موضوعی که نشان می‌دهد برداشت‌ها از وضعیت آزادی رسانه‌ها در این کشور طی دو دهه گذشته تا چه اندازه تغییر کرده است.

در مقابل، سوریه بیشترین پیشرفت را ثبت کرد و پس از سقوط حکومت بشار اسد در اواخر سال ۲۰۲۴، ۳۶ رتبه در این شاخص صعود کرد.

مطالب دیگر از همین نویسنده
مشاهده بیشتر
2 نظر

ورود

  • آگاه مرداد 5, 1405

    حالا دیگر معلوم شد که چرا هیچوقت صدای مردم ایران به گوش مسئولین و سران حکومت نمیرسد و حتی در ابعاد جهانی و بین المللی خاموش است

  • تابان مرداد 5, 1405

    باید مبنای این آمایش مشخص شود که برچه اساسی انجام میشود؟ما که اینجا همه جور حرفی را میبینیم ومیشنویم.