مقایسه کیفیت و هزینه زندگی در ۷۰ شهر آسیا و اقیانوسیه در سال ۲۰۲۵ + وضعیت تهران

نکات کلیدی:

• شهر چینگدائو در چین از نظر تناسب هزینه و کیفیت زندگی جایگاه برجسته‌ای دارد؛ این شهر با شاخص کیفیت زندگی ۱۸۴٫۳، شاخص هزینه زندگی تنها ۳۰٫۶ را ثبت کرده است.
• شهر کرایست‌چرچ در نیوزیلند با امتیاز ۱۹۰٫۵ در شاخص اصلی کیفیت زندگی Numbeo، در میان هر ۷۰ شهر رتبه نخست را دارد و بریزبن با امتیاز ۱۸۹٫۷ در جایگاه بعدی قرار گرفته است.
• شاخص هزینه زندگی بیروت با رقم ۵۶٫۶ از مسقط با امتیاز ۴۸٫۸ بالاتر است، درحالی‌که کیفیت زندگی در پایتخت لبنان به‌مراتب پایین‌تر است.

هزینه‌های بالاتر زندگی همیشه به معنای استانداردهای بهتر زندگی نیستند. در سراسر آسیا، خاورمیانه و اقیانوسیه، برخی شهرهای نسبتاً ارزان‌تر از نظر کیفیت زندگی عملکرد بهتری نسبت به مقاصد گران‌تر دارند.

این اینفوگرافی، ۷۰ شهر را با استفاده از داده‌های اوت ۲۰۲۶ رتبه‌بندی کیفیت زندگی وب‌سایت Numbeo مقایسه می‌کند. نمودار از رتبه‌های صدکی منطقه‌ای استفاده می‌کند و عوامل مرتبط با قیمت‌ها را از معیار کیفیت زندگی کنار می‌گذارد؛ درحالی‌که جدول، امتیازهای اصلی شاخص‌های Numbeo را نیز شامل می‌شود.

در کدام شهرها کیفیت زندگی نسبت به هزینه‌ها بالاتر است؟

جدول زیر براساس داده‌های Numbeo، شاخص‌های هزینه و کیفیت زندگی را در ۷۰ شهر مقایسه می‌کند.

تفاوت میان چینگدائو و سنگاپور چشمگیر است.

شاخص هزینه زندگی سنگاپور به ۹۳٫۰ می‌رسد که بیش از سه برابر شاخص ۳۰٫۶ چینگدائو است؛ بااین‌حال، شاخص کیفیت زندگی سنگاپور با امتیاز ۱۵۲٫۷ از چینگدائو با امتیاز ۱۸۴٫۳ پایین‌تر است.

چرا هزینه‌های مشابه می‌توانند به زندگی‌هایی بسیار متفاوت منجر شوند؟

مسقط شاخص کیفیت زندگی ۱۸۰٫۹ را ثبت کرده است؛ درحالی‌که این شاخص در ریاض ۱۵۲٫۵ و در شهر کویت ۱۳۴٫۷ است. بااین‌وجود، شاخص‌های هزینه زندگی این سه شهر به یکدیگر نسبتاً نزدیک‌اند و به‌ترتیب ۴۸٫۸، ۵۰٫۵ و ۴۶٫۵ هستند.

تفاوت در آلودگی، رفت‌وآمد روزانه، خدمات درمانی و امنیت می‌تواند توضیح دهد که چرا هزینه‌های مشابه زندگی به نتایج متفاوتی منجر می‌شوند. این عوامل همچنین نشان می‌دهند که چرا رشد سریع اقتصادی در سراسر آسیا لزوماً به معنای تضمین شرایط بهتر زندگی روزمره نیست. برای مثال، اسلام‌آباد هزینه‌های نسبتاً پایین زندگی را با امتیاز بالای کیفیت زندگی ترکیب کرده است.

در مقابل، شهرهایی مانند مانیل و داکا در معیار کیفیت زندگی این نمودار عملکرد ضعیفی دارند؛ موضوعی که نشان می‌دهد فشارهای زندگی شهری چگونه می‌توانند بر مزایای مقرون‌به‌صرفه بودن غلبه کنند. بیروت نیز تضاد چشمگیر دیگری را نشان می‌دهد؛ این شهر با وجود شاخص هزینه زندگی ۵۶٫۶، تنها امتیاز ۹۰٫۴ را در شاخص کیفیت زندگی ثبت کرده است. بی‌ثباتی اقتصادی و فشار بر زیرساخت‌های عمومی می‌توانند مزایایی را که ساکنان در برابر هزینه‌های خود دریافت می‌کنند، کاهش دهند.

فراتر از درآمد، روابط اجتماعی، کیفیت محیط‌زیست و دسترسی به خدمات ضروری بر رفاه ساکنان تأثیر می‌گذارند. همان‌طور که تحلیل سازمان Greenpeace MENA درباره شادی در منطقه تأکید می‌کند، جوامع منسجم‌تر و محیط‌های سالم‌تر از مؤلفه‌های مهم رفاه هستند که شاخص‌های اقتصادی به‌تنهایی نمی‌توانند آن‌ها را نشان دهند.

هزینه‌های بالا در برابر کیفیت بالای زندگی در اقیانوسیه

کرایست‌چرچ با امتیاز ۱۹۰٫۵ در صدر امتیازهای اصلی کیفیت زندگی این مجموعه داده قرار دارد و شاخص هزینه زندگی آن ۶۱٫۳ است. آدلاید با امتیاز کیفیت زندگی ۱۸۹٫۲ فاصله کمی با آن دارد، اما شاخص هزینه زندگی این شهر با رقم ۷۹٫۵ به‌مراتب بالاتر است.

نظام‌های درمانی قدرتمند، زیرساخت‌ها و شرایط محیط‌زیستی به توضیح عملکرد مطلوب شهرهای اقیانوسیه کمک می‌کنند. بااین‌حال، هزینه‌های بالای مسکن همچنان یکی از چالش‌های مهم محسوب می‌شوند؛ به‌ویژه هنگام مقایسه شهرهای برتر جهان از نظر کیفیت زندگی.

در نهایت، بهترین تناسب میان هزینه و کیفیت زندگی به عواملی فراتر از مقرون‌به‌صرفه بودن وابسته است. درحالی‌که شهرهایی مانند کرایست‌چرچ و آدلاید برخی از بالاترین امتیازهای کیفیت زندگی را ارائه می‌کنند، مقاصد کم‌هزینه‌تر نشان می‌دهند که برخورداری از استانداردهای بالای زندگی همیشه مستلزم پرداخت هزینه‌های گزاف نیست.