ژوزه مورینیو برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها، رئال مادرید را به ورزشگاه نیوکمپ برد و با پیروزی کاملاً شایسته‌ای از آنجا به خانه بازگرداند. حالا رقابت برای قهرمانی لالیگا دوباره داغ شده است.
الکلاسیکو یکشنبه، دست‌کم در مقایسه با تاریخ پرافتخار این رقابت، چندان یک مسابقه کلاسیک و به‌یادماندنی نبود. بااین‌حال، از ابتدا تا انتها مسابقه‌ای جذاب و تماشایی را شاهد بودیم؛ عمدتاً به این دلیل که دو تیم باکیفیت مقابل یکدیگر قرار گرفته بودند و هر دو برای کسب پیروزی تمام توان خود را به کار گرفتند.
در شرایط عادی، ژوزه مورینیو که پس از بیش از ۱۳ سال بار دیگر در الکلاسیکو حضور پیدا می‌کرد، احتمالاً تیمش را با هدف شکست نخوردن به میدان می‌فرستاد. پس از گل تساوی رافینیا در دقیقه ۶۰ نیز شاید با چند تعویض متوالی، ساختار دفاعی تیمش را تقویت می‌کرد تا از شکستی جلوگیری کند که می‌توانست فاصله بارسلونا با رئال مادرید را به ۹ امتیاز برساند؛ اختلافی که جبران آن تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید.
اما سرمربی رئال مادرید می‌دانست که حتی تساوی نیز نتیجه کافی نیست. تیم او برای کاهش اختلاف با صدر جدول به سه امتیاز و زنده نگه داشتن رقابت قهرمانی، به پیروزی نیاز داشت.
بارسلونا در دو فصل گذشته قهرمان لالیگا شده بود و رئال مادرید نیز دو مسابقه از هفت دیدار ابتدایی فصل را با شکست پشت سر گذاشته بود. در چنین شرایطی، این خطر وجود داشت که رقابت قهرمانی حتی پیش از رسیدن به ماه نوامبر عملاً به سود بارسلونا تمام شود.
مورینیوی ۶۳ ساله با فشار زیادی روبه‌رو بود. بسیاری درباره مناسب بودن او برای هدایت دوباره یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های جهان تردید داشتند، به‌ویژه اینکه آخرین قهرمانی او در لیگ به فصل ۲۰۱۴/۱۵ لیگ برتر انگلیس با چلسی بازمی‌گشت.
بااین‌حال، او در برابر تمام این فشارها ایستادگی کرد. عملکرد رئال مادرید در نیوکمپ، ورزشگاهی که بارسلونا از زمان بازگشت به آن در یک سال گذشته تمام مسابقاتش را با پیروزی پشت سر گذاشته بود، هیچ نشانه‌ای از ترس شکست نداشت.
آمار بازی الکلاسیکو لالیگا ۲۰۲۶/۲۷ در نیوکمپ
مورینیو با نمایشی جسورانه و رویکردی هجومی، تردید منتقدانش را کاملاً بی‌اساس نشان داد و به پیروزی شایسته‌ای رسید. این نتیجه همچنین روند شکست‌ناپذیری او در الکلاسیکو را در تمام رقابت‌ها به شش مسابقه متوالی رساند؛ چهار پیروزی و دو تساوی.
او پس از میگل مونیوس در سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ و ویسنته دل بوسکه در سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳، تنها سومین سرمربی تاریخ رئال مادرید است که به چنین رکوردی دست پیدا می‌کند.
مورینیو این روزها از نظر شخصیتی و مربیگری با گذشته تفاوت‌هایی دارد، اما این پیروزی کاملاً یادآور مورینیوی کلاسیک بود.
او کیفیت بالای حریف را به‌خوبی درک کرده بود و تلاش چندانی نداشت که بارسلونا را با سبک بازی خودش شکست دهد. رئال مادرید تنها ۳۷.۸ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت و تقریباً تمام تهدیدهای هجومی این تیم از ضدحملات سریع و مستقیم شکل گرفت.
رئال مادرید در مسابقه یکشنبه‌شب مقابل بارسلونا چهار حمله مستقیم انجام داد؛ حملاتی که با پیشروی سریع به سمت زمین حریف آغاز می‌شوند و با شوت یا لمس توپ در محوطه جریمه حریف به پایان می‌رسند.
این تعداد تنها دو حمله کمتر از مجموع حملات مستقیم ۹ حریف ابتدایی بارسلونا در فصل جاری لالیگا بود که روی‌هم‌رفته شش حمله مستقیم ثبت کرده بودند.
رئال مادرید همچنین در هر توالی پاس‌کاری به‌طور میانگین ۱۵.۱ متر به سمت دروازه حریف پیشروی کرد؛ آماری که با اختلاف قابل‌توجهی بالاتر از عملکرد تمام تیم‌هایی بود که در این فصل مقابل بارسلونا قرار گرفته‌اند.
پاس‌های رئال مادرید در الکلاسیکو اخیر
رئال مادرید تقریباً تمام این حملات را از کناره‌های زمین طراحی کرد و به‌ندرت تلاش داشت با پاس‌های مستقیم از مرکز زمین عبور کند.
در عوض، توپ به آردا گولر در سمت راست یا بیشتر اوقات به یان دیومانده در سمت چپ منتقل می‌شد تا آن‌ها با پیشروی به سمت دروازه، خودشان شوت بزنند یا با ارسال پاس‌های زمینی به مقابل دروازه موقعیت ایجاد کنند.
هر دو گل رئال مادرید نیز از پاس‌هایی به فضاهای کناری پشت خط دفاعی بارسلونا شکل گرفتند.
در گل نخست، دیومانده به دنبال توپ حرکت کرد و آن را برای کیلیان امباپه به مرکز محوطه فرستاد؛ البته دفع ناقص جرارد مارتین نیز با خوش‌شانسی قابل‌توجهی به سود رئال مادرید تمام شد.
در گل دوم، ادواردو کاماوینگا که به‌عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شده بود، از سمت راست با سرعت پیشروی کرد و توپ را به درون محوطه جریمه فرستاد تا امباپه در دقیقه ۸۷ گل پیروزی تیمش را به ثمر برساند.
مورینیو همواره به طراحی دقیق برنامه‌های تاکتیکی متناسب با ویژگی‌های هر حریف شهرت داشته و مشخص است که این رویکرد در دوران جدید مربیگری او نیز تغییری نکرده است. او می‌دانست لامین یامال به‌اندازه برخی دیگر از وینگرها در کارهای دفاعی و بازگشت به عقب مشارکت نمی‌کند. به همین دلیل، رئال مادرید تمرکز ویژه‌ای بر حمله از همان سمت داشت.
درمجموع، ۴۵.۴ درصد از لمس توپ‌های هجومی رئال مادرید در جناح چپ زمین ثبت شد.
دیومانده نوجوان که پس از انتقال پرهزینه‌اش در تابستان به‌تدریج با نقش خود در تیم سازگار شده، تهدیدی دائمی برای دفاع بارسلونا بود. او در غیاب وینیسیوس جونیور محروم بار دیگر درخشید. جالب اینکه ممکن بود وینیسیوس در صورت حضور در زمین، به‌اندازه جانشین جوان خود در زمان نداشتن توپ تلاش نکند.
پس از این نمایش، نحوه مدیریت بازگشت ستاره برزیلی توسط مورینیو بسیار جالب خواهد بود؛ زیرا می‌توان استدلال کرد که رئال مادرید بدون وینیسیوس تیم کامل‌تر و متوازن‌تری به نظر رسیده است.
امباپه که با دو گل خود پیروزی رئال مادرید را رقم زد، پس از مسابقه تأکید کرد که این موفقیت حاصل تلاش تمام بازیکنان بوده است.
او گفت:
اگر می‌خواهیم امسال به موفقیت برسیم، باید این کار را به‌عنوان یک گروه و یک تیم انجام دهیم، چون کیفیت لازم را داریم. وقتی بازیکنانی را که در اختیار داریم می‌بینید، هرکسی بگوید این تیم کیفیت ندارد، دروغ می‌گوید. اما باید همه کارها را به‌عنوان یک تیم و یک گروه انجام دهیم، چون تنها از این راه می‌توانیم به اهدافمان برسیم.
این تلاش جمعی نشان داد بازیکنان تا چه اندازه به برنامه‌های مورینیو باور دارند؛ موضوعی که برای تیمی با دو سال ناکامی در کسب جام‌های مهم، نشانه امیدوارکننده‌ای محسوب می‌شود.
رئال مادرید از زمان پیوستن امباپه، چه تصادفی و چه غیرتصادفی، هیچ جام مهمی کسب نکرده است. آخرین باری که این باشگاه سه سال متوالی بدون کسب جام مهم باقی ماند، مورینیو هنوز نخستین دوره مربیگری خود در چلسی را سپری می‌کرد.
البته همان‌طور که انتظار می‌رفت، در ال‌کلاسیکویی که رئال مادرید تحت هدایت مورینیو به میدان می‌رفت، نشانه‌هایی از بازی خشن و اقدامات زیرکانه و بحث‌برانگیز نیز دیده شد. دو بازیکنی که همراه با مورینیو در تابستان به تیم پیوسته بودند، نقش اصلی را در این زمینه ایفا کردند.
مارک کوکوریا مأمور مهار لامین یامال، هم‌تیمی خود در تیم ملی اسپانیا، شده بود و تا حد زیادی عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت؛ هرچند خطاهای متعدد او نیز کاملاً مشهود بود. کوکوریا با چهار خطا، به همراه برناردو سیلوا بیشترین تعداد خطا را در میان بازیکنان حاضر در زمین مرتکب شد.
سیلوا برای نخستین بار از ۱۲ سپتامبر در ترکیب اصلی رئال مادرید در لالیگا قرار گرفت و با حضور آرام و مطمئن خود در مقابل خط دفاعی، نقش مهمی در کنترل مسابقه ایفا کرد. او نشان داد بازیکن مسابقات بزرگ است و اهمیت این دیدار هیچ تأثیر منفی بر عملکردش نگذاشت.
سیلوا ۹۱.۷ درصد پاس‌های خود را با موفقیت به مقصد رساند و در قطع حملات حریف نیز عملکرد خوبی داشت؛ چه با روش‌های قانونی و چه با اقداماتی که گاهی در مرز خطا قرار می‌گرفتند. شاید تحسین‌برانگیزترین نکته درباره عملکرد کوکوریا و سیلوا این بود که این دو بازیکن درمجموع ۱۷۰ دقیقه در زمین حضور داشتند، اما هیچ‌کدام کارت زرد دریافت نکردند.
رئال مادرید و مورینیو به‌خوبی می‌دانند که باید منطقی و محتاط باشند. نمی‌توان تنها براساس نتیجه یک مسابقه به جمع‌بندی‌های بزرگ رسید. این تیم همچنان سه امتیاز با صدر جدول فاصله دارد و حتی در جدول رده‌بندی پایین‌تر از رقیب همشهری خود، اتلتیکو مادرید، قرار گرفته است. بنابراین هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن باقی مانده است.
بااین‌حال، گزارش‌های منتشرشده از داخل باشگاه نشان می‌دهند روحیه بازیکنان بسیار بالاست؛ وضعیتی که از زمان پیروزی شگفت‌انگیز و بازگشت دیرهنگام مقابل رم در لیگ قهرمانان اروپا در اوایل ماه جاری آغاز شده است. در آن مسابقه، رئال مادرید تا دقیقه ۸۳ با نتیجه ۳ بر یک عقب بود، اما در فاصله هفت دقیقه سه گل به ثمر رساند و پیروز شد.
حالا پس از پنج پیروزی متوالی و فتح الکلاسیکو، نتیجه‌ای که می‌تواند سرنوشت فصل رئال مادرید را تغییر دهد، باور به توانایی این تیم برای رقابت در تمام جام‌های فصل کاملاً قابل‌درک است. بسیاری از افراد تصمیم باشگاه برای بازگرداندن مورینیو در تابستان را عجیب می‌دانستند، اما او با این پیروزی کاملاً شایسته مقابل بارسلونا ثابت کرد که هنوز توانایی‌های لازم را دارد.
رقابت قهرمانی لالیگا دوباره جان گرفته است و باید دید در ادامه فصل چه اتفاقاتی رخ خواهد داد.
بدون نظر