سیلوستر استالونه، بازیگر آمریکایی ایتالیاییتبار، پس از تلاشهای ناموفق برای رسیدن به شهرت، تصمیم گرفت خودش فیلمنامه بنویسد، اما این کار هم در ابتدا موفقیتی برایش به همراه نداشت. تا اینکه در سال ۱۹۷۵، مبارزه چاک وپنر، بوکسور سنگینوزن گمنام، با محمدعلی کلی را تماشا کرد. وپنر در این مبارزه توانست محمدعلی کلی را به زمین بیندازد و تا آستانه رقم زدن یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ بوکس پیش برود. این مسابقه که در نهایت با پیروزی محمدعلی کلی مقابل وپنرِ زخمی اما مصمم در راند پانزدهم به پایان رسید، الهامبخش سیلوستر استالونه برای نوشتن داستان معروف فیلم راکی (Rocky) شد.

فیلمی که سیلوستر استالونه در آن نقش یک بوکسور گمنام را بازی میکرد که مقابل قهرمان وقت جهان قرار گرفت، بعدها به یکی از پرفروشترین فیلمهای تاریخ سینما تبدیل گشت. در آستانه پنجاهمین سالگرد ساخت فیلم راکی، فیلم جدیدی با عنوان من راکی را بازی میکنم (I Play Rocky) ساخته شده که نشان میدهد استالونه چگونه با وجود مخالفتها و مشکلات فراوان، برای به دست آوردن نقش اصلی این فیلم جنگید. استالونه در آن زمان حتی برای پرداخت اجاره خانه مشکل داشت و قرار بود خیلی زود اولین فرزندش به دنیا بیاید. با این حال، حاضر نبود فیلمنامه را بفروشد، مگر اینکه خودش نقش راکی بالبوآ را بازی کند.
پیشنهادها برای خرید فیلمنامه بدون حضور استالونه در نقش اصلی، تا ۳۶۰ هزار دلار افزایش یافت؛ مبلغی که معادل حدود ۲.۲۵ میلیون دلار امروز است. مدیران استودیو ترجیح میدادند بازیگر مشهوری مانند برت رینولدز نقش اصلی فیلم را بر عهده بگیرد. اما استالونه که میدانست این بزرگترین فرصت او برای رسیدن به شهرت است، از خواسته خود عقبنشینی نکرد و در نهایت این تصمیم جسورانه نتیجه داد. فیلم راکی او را به ستارهای مشهور تبدیل کرد و موفق شد سه جایزه اسکار به دست آورد. در مراسم اسکار سال ۱۹۷۷، زمانی که استالونه برای اهدای یکی از جوایز روی صحنه رفته بود، محمدعلی کلی او را غافلگیر کرد و با شوخی و اجرای حرکات نمایشی بوکس در کنارش، لحظات جالبی رقم زد.

سیلوستر استالونه همچنین چاک وپنر را به مراسم افتتاحیه فیلم راکی دعوت کرد، از او خواست در قسمت دوم این فیلم حضور داشته باشد و بارها از او بهعنوان منبع الهام خود یاد کرد. با این حال، رابطه دوستانه آنها در سال ۲۰۰۳ به دادگاه کشید. وپنر با طرح شکایت، خواستار دریافت سهمی از درآمد مجموعه فیلمهای راکی شد؛ مجموعهای که در گیشه جهانی ۱.۸ میلیارد دلار فروش داشته است. این پرونده در نهایت با توافقی خارج از دادگاه و پرداخت مبلغی نامشخص مختومه شد. چاک وپنر که اکنون ۸۷ سال دارد، در گفتوگو با روزنامه سان میگوید که چگونه مبارزه او برای کسب عنوان قهرمانی سنگینوزن جهان در مارس ۱۹۷۵، در سالن Richfield Coliseum ایالت اوهایو، ایده ساخت فیلم راکی را به ذهن استالونه رساند. او میگوید:
طبق گفته استالونه، آن زمان فقط ۴۰ دلار پول داشت و برای تماشای مبارزه آمده بود.
او دید که تماشاگران چطور ابتدا محمدعلی کلی را تشویق میکردند، اما بعد از اینکه من کلی را زمین زدم، شروع کردند به تشویق من و فریاد میزدند: چاک! چاک! چاک!
آنها میدانستند که من برای پیروزی وارد رینگ شدهام، نه اینکه فقط پولی بگیرم و بروم. همانجا این فکر به ذهن استالونه رسید که چه ایده فوقالعادهای برای یک فیلم است؛ بوکسوری که شانس پیروزیاش یک به چهل است، اما تا آخرین راند مقابل کلی دوام میآورد و حتی او را زمین میزند.

زندگی چاک وپنر و سیلوستر استالونه از بسیاری جهات شباهتهایی به یکدیگر داشته است. هر دو در نیویورک متولد شدند و پس از پشت سر گذاشتن دوران کودکی دشوار، مجبور بودند تواناییهای خود را به کسانی ثابت کنند که به موفقیت آنها باور نداشتند. هنگام تولد استالونه، یکی از عصبهای صورت او آسیب دید و همین اتفاق باعث فلج شدن بخش پایینی سمت چپ صورتش شد. او سالهای ابتدایی زندگی خود را در مراکز نگهداری از کودکان گذراند و پدرش، فرانک، که آرایشگر بود و رفتار خشونتآمیزی داشت، او را کتک میزد.
چاک وپنر نیز در کودکی همراه با دان، برادر کوچکترش، در یک انبار زغالسنگ در یکی از محلههای فقیر و خشن شهر بایون در ایالت نیوجرسی زندگی میکرد. دولورس، مادرشان، از چارلز، پدرشان، جدا شده بود. چاک میگوید:
در زندگی مجبور شدم با مشکلات زیادی کنار بیایم. در خانوادهای تکوالد بزرگ شدم و مادرم مجبور بود بهتنهایی ما را بزرگ کند.

او پس از پایان خدمت در تفنگداران دریایی آمریکا در سال ۱۹۵۹، بهعنوان مأمور حفاظت در ورودی باشگاههای شبانه مشغول به کار شد. در یکی از باشگاههای رقص که در آن کار میکرد، یکی از مشتریان به او پیشنهاد داد که بوکس را امتحان کند. پنج سال بعد، وپنر قهرمان مسابقات بوکس دستکش طلایی نیویورک در بخش سنگینوزن تازهکاران شد. با این حال، دوران حرفهای او تحت تأثیر یک مشکل بزرگ قرار داشت؛ پوست وپنر بهراحتی پاره و دچار خونریزی میشد.
او در سال ۱۹۷۰ به دلیل بریدگی اطراف چشم، مبارزه مقابل جو باگنر بریتانیایی را در ورزشگاه ومبلی واگذار کرد، اما پس از آن توانست در ۹ مسابقه از ۱۱ مبارزه بعدی خود پیروز شود و فرصت مبارزه با محمدعلی کلی برای کسب عنوان قهرمانی سنگینوزن جهان را به دست آورد. چاک به یاد میآورد:
شانس پیروزی من یک به چهل بود و همه فکر میکردند بیشتر از پنج راند مقابل کلی دوام نمیآورم، اما ۱۵ راند مبارزه کردم و در راند نهم او را به زمین انداختم.
مبارزه با کلی اولین باری بود که توانستم تماموقت برای یک مسابقه تمرین کنم.
در تمام مبارزات قبلیام طی ۱۵ سال، عملاً یک بوکسور پارهوقت بودم. صبحها میدویدم، تمام روز کار و شبها تمرین میکردم.

در نهایت، چاک با ناکاوت فنی شکست خورد. او در حالی که ضربات سنگینی را از قهرمان افسانهای بوکس متحمل میشد، توانسته بود روی پاهای خود بایستد. با وجود اینکه تقریباً هیچکس شانسی برای پیروزی او قائل نبود، اما خود وپنر باور داشت که میتواند برنده شود.
سیلوستر استالونه نیز در مسیر رسیدن به آرزوهای خود مجبور بود همزمان چند شغل مختلف داشته باشد. از جمله کارهای او جمعآوری فضولات حیوانات در باغوحش و بازی در فیلم مهمانی در خانه کیتی و استاد (The Party at Kitty and Stud’s) در سال ۱۹۷۰ بود. وضعیت مالی استالونه آنقدر بد به نظر میرسید که مجبور شد سگ محبوبش از نژاد بولماستیف، به نام باتکوس، را مقابل یک فروشگاه مواد غذایی به قیمت ۴۰ دلار بفروشد تا بتواند غذا بخرد. او در آن دوران شبها مشغول نوشتن فیلمنامه بود. استالونه بعدها سگش را دوباره خرید و باتکوس در کنار او در فیلم راکی نیز حضور پیدا کرد.
فیلم من راکی را بازی میکنم که روز جمعه اکران خواهد شد، لحظهای را به تصویر میکشد که استالونه با تماشای مبارزه چاک وپنر و تلاش او برای رقم زدن یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ ورزش، ایده ساخت راکی را پیدا کرد. استالونه بلافاصله به خانه برگشت و تنها در سه روز و نیم فیلمنامه راکی را نوشت. اروین وینکلر و رابرت چارتوف، تهیهکنندگان فیلم، مطمئن بودند که این اثر موفق خواهد شد، اما استودیو اصرار داشت که نقش اصلی باید به یک ستاره شناختهشده سپرده شود. از آنجا که استالونه حاضر نبود از خواسته خود کوتاه بیاید، بودجه تولید فیلم را تنها یک میلیون دلار تعیین کردند؛ مبلغی که حتی برای استخدام سیاهیلشکر و پر کردن صندلیهای تماشاگران در صحنههای مسابقه نیز کافی نبود.

در آن زمان، فیلمهای مربوط به بوکس معمولاً فروش خوبی در گیشه نداشتند و افراد کمی به موفقیت راکی امیدوار بودند. چاک به یاد میآورد:
در مراسم افتتاحیه فیلم در نیویورک شرکت کردم. تصورم این بود که قرار است یک فیلم معمولی دیگر درباره بوکس ببینم که احتمالاً خوب هم ساخته نشده، چون استالونه هنوز بهعنوان نویسنده یا تهیهکننده اسمورسمی نداشت.
آن شب در سالن سینما نشستم و همهچیز دیوانهکننده بود. تمام بلیتها فروخته شد. چند چهره مشهور هم آنجا حضور داشتند. واقعاً شگفتزده شده بودم. مردم از جا میپریدند و فریاد میزدند.
فیلم فوقالعاده الهامبخشی بود. وقتی تمام شد، همانجا نشسته بودم و مردم به سمتم میآمدند، با من دست میدادند و بغلم میکردند.
در فیلم راکی نیز مانند مبارزه واقعی چاک وپنر، شخصیت اصلی در نهایت مقابل حریف قدرتمندتر خود یعنی آپولو کرید، شکست میخورد. اعتماد استالونه به تواناییهای خودش بیدلیل نبود، زیرا او در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با فیلمهای اکشنی مانند رمبو (Rambo)، صخرهنورد (Cliffhanger) و تخریبچی (Demolition Man) به موفقیتهای بیشتری رسید.

استالونه برای چاک وپنر نقشی در فیلم راکی ۲ نوشت که در سال ۱۹۷۹ اکران شد و در آن راکی موفق میشود عنوان قهرمانی جهان را به دست آورد. اما این بوکسور سابق سنگینوزن با اجرای ضربات نمایشی و وانمود کردن به مشت زدن راحت نبود. چاک میگوید:
برای تست بازیگری آن نقش رفتم و به استالونه گفتم: من بازیگر نیستم، مبارزم.
او جواب داد: خب، من هم مبارز نیستم، بازیگرم؛ اما نقش یک مبارز را بازی میکنم.
با این حال، شهرت و ثروت برای چاک وپنر چندان خوشیمن نبود، زیرا سبک زندگی پر از مهمانی و خوشگذرانی او بهتدریج از کنترل خارج شد. او اعتراف میکند:
برای مدتی از مسیر زندگیام منحرف شدم و در مهمانیها کوکائین مصرف میکردم.
اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ بود. بیش از حد مهمانی میرفتم. این اتفاقات قبل از ازدواجم با لیندا، همسر سومم، بود. او در همهچیز به من کمک کرد و باعث شد دوباره به مسیر درست برگردم.
در سال ۲۰۰۳، رابطه دوستانه چاک وپنر و استالونه تیره شد. چاک ادعا کرد که استالونه به دلیل استفاده از داستان زندگیاش برای ساخت فیلم راکی، باید ۱۵ میلیون دلار به او پرداخت کند. همانطور که پیشتر اشاره کردیم، چند سال بعد، این اختلاف با توافقی خارج از دادگاه و پرداخت مبلغی نامشخص پایان یافت.

به نظر میرسد استالونه این بوکسور را بخشیده باشد، زیرا در ساخت یک فیلم درام ورزشی زندگینامهای درباره او در سال ۲۰۱۶ همکاری کرد. خود چاک نیز در پشت صحنه این فیلم حضور داشت. این فیلم با نام چاک (Chuck) ساخته شد و لیو شرایبر نقش اصلی آن را بازی کرد. چاک در پایان میگوید:
از او شکایت کردم، اما میدانید چیست؟ ما هنوز با هم دوست هستیم.
به نظرم سیلوستر بازیگر فوقالعادهای است و نویسنده بسیار خوبی هم هست. من این مرد را دوست دارم. او من را به راکی تبدیل کرد؛ چطور میتوانم دوستش نداشته باشم؟





بدون نظر