20 سال پیش دنیا با ترس و وحشت نظاره‌گر وقوع حملات 11 سپتامبر بود. نوزده تروریست 4 هواپیما را در 11 سپتامبر 2001 ربودند و آن‌ها را به برج‌های دوقلو و پنتاگون کوبیدند.
آخرین هواپیما در پنسیلوانیا سقوط کرد. در پی این واقعه، داستان‌های بسیاری درباره‌ی بازماندگان نقل شد. در این میان، چند سلبریتی هم نزدیک بود آن روز جان‌شان را از دست بدهند. در Sun داستان‌های این سلبریتی‌ها را با هم مرور می‌کنیم.
مایکل جکسون دیر از خواب بلند شد و به جلسه‌اش نرسید
مایکل جکسون به جلسه‌اش در مرکز تجارت جهانی نرسید. این خواننده مشهور در روز یازده سپتامبر جلسه داشت اما به خاطر این که شب قبل، تا دیروقت با مادرش، کاترین و خواهرش رِبی گپ زده بود، صبح روز بعد خواب ماند و به جلسه‌اش نرسید.
جرمین جکسون، برادر مایکل، در کتاب شرح حال خود با نام «تو تنها نیستی: مایکل: از نگاه یک برادر» می‌نویسد: «خوشبختانه هیچ کدام‌مان نمی‌دانستیم که مایکل آن روز صبح بالای برج‌های دوقلو جلسه دارد.»
گوئینت پالترو جان یک نفر را نجات داد
در روز 11 سپتامبر، پالترو داشت از کلاس یوگا به خانه برمی‌گشت که یک زن با بی‌احتیاطی جلوی ماشین او دوید. 10 سال بعد از این اتفاق، این بازیگر سینما در گفتگو با رویترز گفت: «داشتم برمی‌گشتم خانه. صبحِ 11 سپتامبر بود. یک دختر داشت با بی‌دقتی از یک طرف خیابان به طرف دیگر می‌رفت و هر دو همزمان توقف کردیم و مدتی طولانی در همان حالت ماندیم.»
آن دختر لارا لندستروم کلارک بود که داشت با عجله به محل کارش واقع در طبقه‌ی 77اُم برج جنوبیِ مرکز تجارت جهانی می‌رفت. اما زمانی که لارا این ستاره سینما را دید، جلوی ماشین خشکش زد.
طبق گفته‌ی لارا، این برخورد باعث نرسیدن به مترویی شد که به طرف مرکز تجارت جهانی می‌رفت و این تاخیر جان او را نجات داد. گوئینت تعریف می‌کند: «10 سال بعد یک نامه از طرف او دریافت کردم که می‌گفت آن روز دیرش شده بوده و بعد از برخوردی که با هم داشتیم به ایستگاه خیابان کریستوفر می‌رود و می‌بیند که قطار همان لحظه حرکت کرده است. به همین خاطر اگر آن روز، آن اتفاق نمی‌افتاد، زندگی‌اش مسیر متفاوتی می‌داشت.»
مارک والبرگ در لحظات آخر پروازش را عوض کرد
والبرگ قرار بود سوار هواپیمای امریکن ایرلاینز 11 که تروریست‌ها آن را به برج شمالی کوبیدند، بشود. ولی در لحظات آخر، این بازیگر سینما و دوستانش تصمیم گرفتند برنامه‌شان را تغییر دهند و برای حضور در جشنواره‌ای در کانادا، پروازی را به تورنتو چارتر کردند.
این بازیگر مشهور به خاطر گفتن این که اگر او سوار آن هواپیما بود، جلوی تروریست‌ها را می‌گرفت، مورد انتقاد شدیدی قرار گرفت. او در گفتگو با Men’s Journal گفت: «اگر من همراه با بچه‌هایم سوار آن هواپیما بودم، آن اتفاق نمی‌افتاد. در کابین فِرست کلاس، خون راه می‌افتاد و بعد من می‌گفتم: “خب، حالا یک جای امن هواپیما را می‌نشانیم. نگران نباشید.”»
البته بعدها والبرگ به خاطر ادعایی که مطرح کرده بود، عذرخواهی کرد. او گفت: «حدس و گمان درباره‌ی موقعیت این چنینی مضحک است و مطرح کردن این که من کاری متفاوت با مسافران آن پرواز می‌کردم، عمل غیر مسئولانه‌ای بود. من از خانواده‌های قربانیان به خاطر این حرفم عمیقاً معذرت می‌خواهم.»
مشکوک نیستیم حقیقت بینیم.
آمریکا و ناتو هر چی دلشون می خواست توی افغانستان داشتن!
اما از پس یه مشت یاجوج ماجوج بر نیومدن؟! از طالبان شکست خوردن؟!!
نخیرم؛ طالبان دست نشانده آنهاست؛
نه تنها به بهانه ی طالبان پول ها و اموال افغانستان رو مصادره کردند؛ نه تنها نام اسلام رو دارن تخریب می کنند؛ نه تنها کمک های بشردوستانه رو می فرستن به اوکراین؛ تازه یه پایگاه عالی الان کنار ایران دارن! نظامیان ناتو شب ها تا صبح شراب و الکل می زنند و مستن و همجنس بازی می کنند؛ صبح ها نقاب می زنند و ریش ها و زلف ها رو گلی می کنند و سر مردم نعره می کشند.
در رابطه با ۱۱ سپتامبر سرچ کن ادوارد اسنودن؛
یک نیروی سیا است؛ که شرف داشت؛
وقتی دید به بهانه ی جنگ با تروریسم چه سرکوب ها، جاسوسی ها، جنایت ها نمیشه قید رویای آمریکایی رو زد و همشون رو لو داد!
فقط سرچ کن ادوارد اسنودن؛ همین و بس.
چندین هزار نفر بیگناه کشته شدن در امریکا و هنوز هم که هنوزه دارن براش صحبت میکنن و سوگواری میکنن.
اما چونکه خون اونها خیلی رنگین تر هست.
از کشته شدگان بی گناه ناگازاکی،هیروشیما.
از کشته شدگان غیر نظامیان افغانستان،عراق
ویتنام
و هزاران کودک و زن کشته شده در ایران هیچ گاه سخن نخواهند کرد.
خون اونها خیلی رنگین تر از ماست.
اون کشته شده ها عزیزان و خانواده و هموطنان شون بودن.
همچنان که تو برای کشته های جنگ ها و درگیری های آفریقا و جاهای دیگه عزاداری نمیکنی و اطلاعی نداری، طبیعیه چون در یک فرهنگ و جغرافیای دیگه هستی!
واقع بین باش
درواقع با برنامه ریزی قبلی از اونجا خارج شدن
به همه چیز مشکوک بودن چی برامون داره؟!
مشکوک نیستیم حقیقت بینیم.
آمریکا و ناتو هر چی دلشون می خواست توی افغانستان داشتن!
اما از پس یه مشت یاجوج ماجوج بر نیومدن؟! از طالبان شکست خوردن؟!!
نخیرم؛ طالبان دست نشانده آنهاست؛
نه تنها به بهانه ی طالبان پول ها و اموال افغانستان رو مصادره کردند؛ نه تنها نام اسلام رو دارن تخریب می کنند؛ نه تنها کمک های بشردوستانه رو می فرستن به اوکراین؛ تازه یه پایگاه عالی الان کنار ایران دارن! نظامیان ناتو شب ها تا صبح شراب و الکل می زنند و مستن و همجنس بازی می کنند؛ صبح ها نقاب می زنند و ریش ها و زلف ها رو گلی می کنند و سر مردم نعره می کشند.
در رابطه با ۱۱ سپتامبر سرچ کن ادوارد اسنودن؛
یک نیروی سیا است؛ که شرف داشت؛
وقتی دید به بهانه ی جنگ با تروریسم چه سرکوب ها، جاسوسی ها، جنایت ها نمیشه قید رویای آمریکایی رو زد و همشون رو لو داد!
فقط سرچ کن ادوارد اسنودن؛ همین و بس.
متاسفم برات ،تو کلت چیه جای مغز؟
حقیقت همیشه پیش شماست؟
مشکوک بودن بد نیست اتفاقا خیلی هم خوبه ولی به همه چیز مشکوک بودن مصداق بارز بیماری روانی ه
خوب جایی گیر افتادی؛
افکار لگبت جماعت اختلال روانی هست یا نه؟
تعریفا از اختلال روانی چیه اصلا؟
اون ها معلوم نیست ولی مسلما شما از بیماری های روانی زیادی رنج میبری متاسفانه اقدام به درمان هم نمیکنی و این تعفنات رو هرجا بتونی پخش میکنی.
من به این که تو مهرناز زاوه ای شک دارم خسته?
به عقیدت بیمار روانی ام یا به تو مشکوکم فقط
چندین هزار نفر بیگناه کشته شدن در امریکا و هنوز هم که هنوزه دارن براش صحبت میکنن و سوگواری میکنن.
اما چونکه خون اونها خیلی رنگین تر هست.
از کشته شدگان بی گناه ناگازاکی،هیروشیما.
از کشته شدگان غیر نظامیان افغانستان،عراق
ویتنام
و هزاران کودک و زن کشته شده در ایران هیچ گاه سخن نخواهند کرد.
خون اونها خیلی رنگین تر از ماست.
اون کشته شده ها عزیزان و خانواده و هموطنان شون بودن.
همچنان که تو برای کشته های جنگ ها و درگیری های آفریقا و جاهای دیگه عزاداری نمیکنی و اطلاعی نداری، طبیعیه چون در یک فرهنگ و جغرافیای دیگه هستی!
واقع بین باش