اندام ایده آل برای زنان در هر دوره از تاریخ مدرن چگونه بوده است؟

تعریف «زن ایده آل» دائماً در تغییر بوده و همچون هر مقوله ی فرهنگی دیگری یک جریان موقت است. این تعریف طی 100 سال اخیر بارها دستخوش تغییر شده است. عمده دلیل این تغییرات، روی کار آمدن سلبریتی ها و سبک های پوششی جدید است. بنابراین گرچه گاهی آرزو می کنیم که کاش شبیه به کس دیگری می بودیم، اما نباید فراموش کرد که مد پیوسته در حال تغییر است و هیچ چیز بهتر از داشتن اعتماد به نفس نسبت به بدن طبیعی خود نیست.

در ادامه می خواهیم ببینیم تعریف اندام ایده آل برای زنان طی 100 سال گذشته چه تغییراتی داشته است.

دهه 1910

مدل «دختر گیبسونی» به دست تصویرگری به نام چارلز گیبسون خلق شد و ویژگی های آن عبارت بود از: گردنی بلند، شانه هایی افتاده، موهایی با فر درشت و با کرستی بر تن که محکم بسته شده بود. کرست باعث می شد اندام شکلی شبیه به عدد 8 انگلیسی پیدا کند.

دهه 1920

در دهه ی 1920 انحناها از میان رفتند و بالاتنه و پایین تنه ی ظریف محبوبیت یافت. این مدل اندام یکدست و کوچک بود و زن ایده آل در این دوره اغلب قدی بسیار کوتاه تر از مدل بلند قد دهه ی 1910 داشت. علاوه بر این، تمرکز به پاها منتقل شد چون لباس های فلاپری که در این دوره مد شدند قد کوتاه تری داشتند که پاها را در معرض دید قرار می داد. علاوه بر این، زنان موهای خود را تا شانه هایشان کوتاه کردند چون آن زمان مدل موی «باب» (Bob) مد بود.

دهه 1930

در این دوره لباس ها قد بلندتری داشتند اما اندام را بیشتر نشان می دادند. میل به برجسته ساختن کمر و داشتن یک اندام انحنادارتر بازگشته بود. حالا تمرکز بر روی خط کمر بود و خانم ها دوباره دوست داشتند بر شانه ها، بالاتنه و پایین تنه ی خود تأکید کنند. هدف این بود که زنان اندام «زنانه تری» پیدا کنند چون در آن زمان تأکید مد بر داشتن ظاهری رمانتیک تر بود.

دهه 1940

حالا دوره ی شانه های پهن و برجسته بود. در این دوره، هدف این بود که زنان ظاهری بلند قدتر و قدرتمندتر داشته باشند. این امر با ایجاد سبک های پوششی زاویه دار صورت گرفت و هدف از آن این بود که اندام بلندتر و زاویه دارتر به نظر برسد. مد شکل کاربردی پیدا کرد و تمرکز کمتری بر فریبندگی داشت.

دهه 1950

در دهه ی 1950 اندام پُر و ساعت شنی محبوبیت یافت. اندام ایده آل در این دوره اندام انحنادار بود، به گونه ای که کمر باریک و بالاتنه و پایین تنه باید بزرگ می بود. حتی مکمل هایی برای بالا بردن وزن تولید شده بود که به زنان توصیه می شد برای بزرگ تر کردن انحناهای اندام خود از آن ها مصرف کنند.

دهه 1960

در دهه ی 1960، همه ی انحناها یکباره از میان رفتند و آن مدل اندام کوچک تر و باریک تری که نه کاملاً مردانه و نه کاملاً زنانه بود، دوباره محبوبیت پیدا کرد. زن ایده آل ظاهری باطراوت، جوان و دخترانه داشت. این دوره با بازگشت بالاتنه، پایین تنه و کمر باریک و نحیف همراه بود و پیراهن های ساده و تنگ تری مد شده بودند.

دهه 1970

دختران خوش گذران در دهه 1970 برای درخشیدن در مد دیسکویی این دوره باید پایین تنه ای باریک و شکمی تخت می داشتند. پارچه های الیاف مصنوعی که در لباس های دهه 1970 به کار می رفتند، بدن‌نماتر از قبل بودند. این دوره گرچه اندک بازگشتی هم به اندام انحنادار و کمر باریک داشت اما اندامی ایده آل بود که بالاتنه ی بزرگ تری داشته باشد. به علاوه، در این دوره بود که برنزه کردن پوست محبوبیت زیادی پیدا کرد و موهای بلند و طبیعی مد بود.

دهه 1980

تصویر جدیدی که در دهه ی 1980 از اندام ایده آل به وجود آمد، برگرفته از سوپرمدل های این دوره بود و قد بلند، اندام باریک و پاهای بلند، از ویژگی های آن بود. تب ورزش های فیتنس مانند دویدن و ورزش های هوازی نیز از این دوره آغاز شد. بنابراین برای اولین بار داشتن بدنی عضلانی، قدرتمند، متناسب و تراش خورده به ویژگی زن ایده آل بدل شد.

دهه 1990

اندام ایده آل در دهه ی 1990 نقطه ی مقابل اندام ورزشکاری سوپرمدل های دهه ی 1980 بود. در این دوره ظاهر نزار و استخوانی مد بود. زنان در این دوره باید بسیار لاغر و ضعیف به نظر می رسیدند و اندام آن ها می بایست نه کاملاً زنانه و نه کاملاً مردانه می بود. این تصویر از زن ایده آل، از مدل ها و بازیگران این دوره که اندام باریک تری داشتند، به وجود آمده بود.

دهه 2000

در دهه ی 2000 تعریف اندام ایده آل بار دیگر تغییر یافت. اندام ورزشکاری دوباره محبوبیت یافت و میل به داشتن شکم تخت و شکاف ران نیز وجود داشت، که این بار هم برگرفته از مدل های این دوره بود. اندام ایده آل در این دوره اندامی بلند و باریک بود.

دهه 2010

در دهه ی 2010 ایده آل ظاهری جدیدی به وجود آمد: اندام انحنادار با پایین تنه ای برجسته تر. با افزایش توجه ها به مقوله ی تنوع و گوناگونی و پیوستن مدل های سایز بزرگ به جریان اصلی مد، اندام ساعت شنی و انحنادارتر بار دیگر محبوبیت پیدا کرد.

دهه 2020

بر اساس تحقیقات، هنوز هم بسیاری از افراد اندام ایده آل برای زنان را اندامی باریک و ظریف می دانند. این امر اما تناسبی با میانگین سایز زنان ندارد. امروزه با راه افتادن جنبش هایی که افراد را به داشتن نگاهی مثبت یا خنثی به بدن خود تشویق می کنند، رفته رفته از یک تعریف واحد برای اندام ایده آل فاصله می گیریم. با توجه به اینکه حالا اندام های متنوع تری را در رسانه ها می توان دید و به سبب وجود شبکه های اجتماعی، شاهد زنان «طبیعی» تری هستیم.

و در نهایت آنکه، حالا رفته رفته این تفکر را کنار می گذاریم که زنان برای زیبا بودن باید به یک شکل خاص باشند. زنان حالا خود را همانگونه که هستند تحسین می کنند. و این آغازی است برای رساندن این پیام که هدف ما نباید شبیه کردن خودمان به دیگران باشد.

بیشتر بخوانید:

باربی یا ساعت شنی؛ مفهوم دائماً متغیر «اندام ایده آل» برای زنان در آینده چگونه خواهد بود؟