سر پاتریک استوارت ستاره محبوب Star Trek و X-Men در ۸۶ سالگی درگذشت

سر پاتریک استوارت در ۸۶ سالگی درگذشت.

این چهره سرشناس هالیوود که بیشتر به‌خاطر بازی در مجموعه‌های Star Trek و X-Men شناخته می‌شد، پس از مبارزه‌ای پنهانی با بیماری آلزایمر درگذشت.

خبر درگذشت او شامگاه پنجشنبه با انتشار بیانیه‌ای در حساب رسمی اینستاگرام این بازیگر فقید اعلام شد. در این بیانیه تأیید شده که استوارت روز چهارشنبه در خانه خود در لس‌آنجلس از دنیا رفته است.

این بیانیه می‌گوید که سر پاتریک پس از «دوره‌ای کوتاه اما تأثربرانگیز از ابتلا به بیماری آلزایمر و زوال عقل با اجسام لویی»، درحالی‌که همسر محبوبش، سانی، با عشق از او مراقبت می‌کرد، درگذشت.

در ادامه بیانیه آمده است:

او در آغوش گرم خانواده و دوستانش قرار داشت و موسیقی زنده، دعا، اشک، خنده و احساسات عمیقی که تنها او می‌توانست پس از یک عمر فداکاری برای همه ما برانگیزد، احاطه‌اش کرده بودند.

ما برای همیشه آرامش و حالت متفکرانه چهره‌اش را گرامی خواهیم داشت؛ یادآوری ماندگاری از وقار شکست‌ناپذیر او.

فعالیت حرفه‌ای درخشان پاتریک استوارت در تئاتر، سینما و تلویزیون شش دهه ادامه داشت. نقش برجسته او در هنر نمایش سرانجام در سال ۲۰۱۰ به‌طور رسمی مورد تقدیر قرار گرفت و ملکه الیزابت دوم در کاخ باکینگهام به او لقب شوالیه اعطا کرد.

پس از انتشار خبر درگذشت این بازیگر باسابقه که نقش ژان لوک پیکارد را در Star Trek و پروفسور چارلز اگزاویر را در مجموعه فیلم‌های X-Men ایفا کرده بود، پیام‌های تسلیت فراوانی منتشر شد.

ویلیام شتنر، بازیگر نقش کاپیتان جیمز تی. کرک در مجموعه تلویزیونی اصلی Star Trek در دهه ۱۹۶۰، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:

چه هفته دلخراشی بود.

سر پاتریک استوارت یک دوست، همکار و بازیگری فوق‌العاده بود. از صحنه تئاتر تا پل فرماندهی سفینه Enterprise، او به هر کاری که انجام می‌داد، هوشمندی، وقار و حس عمیقی از انسانیت می‌بخشید.

کاپیتان پیکارد نماینده بهترین ویژگی‌های ما بود و مردی که نقشش را بازی می‌کرد نیز همین‌طور بود. من سرشار از محبت و تحسین نسبت به او و آثارش بودم.

با سانی و خانواده‌اش ابراز همدردی می‌کنم. جای خالی او عمیقاً احساس خواهد شد.

هیو جکمن، بازیگر نقش ولورین در مجموعه X-Men، نیز با انتشار پستی یاد «دوست فوق‌العاده» خود را گرامی داشت.

استودیو مارول نیز با انتشار پیامی به پاتریک استوارت ادای احترام کرد و او را «یک جنتلمن واقعی» خواند.

این شرکت تولید فیلم و سریال در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:

همه ما در استودیو مارول از درگذشت سر پاتریک استوارت عمیقاً اندوهگین هستیم.

سر پاتریک با وقار، هوشمندی و انسانیتی فوق‌العاده به شخصیت پروفسور چارلز اگزاویر جان بخشید و از X-Men و Logan گرفته تا Avengers: Doomsday، این شخصیت را برای نسل‌های مختلف طرفداران تعریف کرد.

او استعدادی بی‌همتا، همکاری سخاوتمند و یک جنتلمن واقعی بود. با همسرش سانی، فرزندانش، دوستانش و طرفداران بی‌شماری در سراسر جهان که هنر او بر زندگی‌شان تأثیر گذاشت، ابراز همدردی می‌کنیم.

پاتریک استوارت پیش از درگذشتش برای آخرین نقش سینمایی خود در یک فیلم لایواکشن، بار دیگر با دوست قدیمی‌اش ایان مک‌کلن همکاری کرده بود. این دو بازیگر باسابقه قرار بود در فیلم آینده Avengers: Doomsday دوباره در کنار یکدیگر ظاهر شوند.

میشل دایسون، مدیرعامل انجمن آلزایمر، نیز با ابراز اندوه عمیق از درگذشت استوارت، او را «بازیگری فوق‌العاده بااستعداد و محبوب که میلیون‌ها نفر در سراسر جهان تحسینش می‌کردند» توصیف کرد.

او افزود:

درگذشت او یادآوری دردناکی از تأثیر ویرانگر زوال عقل بر افراد و خانواده‌ها در سراسر جهان است.

در پست منتشرشده برای اعلام خبر درگذشت این بازیگر همچنین آمده بود:

به‌جای ارسال گل، علاقه‌مندان می‌توانند کمک‌های مالی یادبود خود را به صندوق مرکز تحقیقات بیماری آلزایمر دانشگاه جانز هاپکینز و بخش منابع حمایتی مراقبان بنیاد آلزایمر آمریکا اختصاص دهند.

آخرین تصاویر منتشرشده از سر پاتریک به نوامبر ۲۰۲۴ بازمی‌گردد؛ زمانی که او با چهره‌ای خندان در حال تماشای مسابقه تیم فوتبال محبوبش، هادرسفیلد تاون، دیده شد.

این باشگاه نیز با انتشار پیامی به هوادار قدیمی و همیشگی خود ادای احترام کرد و او را «غولی در حرفه خود و اسطوره و قهرمانی برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان» خواند.

در ادامه پیام باشگاه آمده است:

سر پاتریک به ریشه‌های خود در یورکشایر افتخار فراوانی می‌کرد. او از هر نظر یک تریر واقعی بود و ما افتخار می‌کنیم که او را یکی از اعضای خانواده خود می‌دانستیم. یک بار تریر، همیشه تریر.

در آخرین ویدیویی که پاتریک استوارت پیش از درگذشتش در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده بود، هنگام صحبت درباره اجرای غزل‌واره‌های شکسپیر، با شور و اشتیاق از «عشق» سخن گفته بود.

بیوگرافی پاتریک استوارت

پاتریک استوارت در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۰ در شهر میرفیلد در نزدیکی هادرسفیلد متولد شد. زندگی او تا زمانی که پدرش، الف، از جنگ جهانی دوم به خانه بازگشت، آرام و خوشایند بود. پدرش پس از بازگشت از جنگ با وضعیتی دست‌وپنجه نرم می‌کرد که امروزه آن را اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) می‌نامند.

استوارت درباره شرایط زندگی خانواده‌اش گفته بود:

در اتاق‌خواب پدر و مادرم یک فضای جداشده با پارتیشن وجود داشت که من و برادر بزرگ‌ترم ترور در آن می‌خوابیدیم. نه آب گرم داشتیم، نه امکانات آشپزی، نه توالت و نه حمام. فقط یک شومینه روباز و یک شعله گاز داشتیم.

من هیچ‌وقت زندگی دیگری را تجربه نکرده بودم.

خشونت حاکم بر خانه بر رفتار خود استوارت نیز تأثیر گذاشته بود. خشم او به‌راحتی بروز می‌کرد و در مدرسه برای کنترل آن با مشکل مواجه بود.

او گفته بود:

وقتی ۱۴ سال داشتم، مدیر مدرسه با ترکه مرا کتک زد؛ آن هم درحالی‌که از اتهامی که به من زده بود، بی‌گناه بودم.

این یکی از سخت‌ترین لحظات زندگی‌ام بود، چون می‌خواستم به او حمله کنم. می‌توانستم او را بکشم.

اگر واقعاً دستم به او می‌رسید، فکر نمی‌کنم می‌توانست جان سالم به در ببرد.

نجات او به دست معلم زبان انگلیسی‌اش، سیسیل دورمند، رقم خورد؛ معلمی که نسخه‌ای از آثار شکسپیر را به او داد و تشویقش کرد روی صحنه نمایش برود. باشگاه تئاتر مدرسه Mirfield Secondary Modern School بود که برای نخستین بار به او نشان داد دنیایی فراتر از خانه ردیفی کوچکشان و خشونتی که تجربه می‌کرد، وجود دارد.

استوارت در این باره گفته بود:

اولین لحظه‌ای که روی صحنه نمایش مدرسه قدم گذاشتم، احساس امنیت کردم. آنجا امن‌ترین مکانی بود که تا آن زمان تجربه کرده بودم.

یکی از دلایلش این بود که دیگر پاتریک استوارت نبودم، چون خودم را چندان دوست نداشتم.

همچنین وارد دنیای متفاوتی شده بودم؛ دنیایی که متعلق به من نبود، چون دنیای خودم را هم چندان دوست نداشتم.

مدتی بعد بار دیگر احضاریه‌ای دریافت کرد که از او می‌خواست به دفتر مدیر مدرسه برود؛ اتفاقی که از آن وحشت داشت. اما این بار به‌جای تنبیه با ترکه، با آقای دورمند و نماینده‌ای از شورای شهرستان وست رایدینگ روبه‌رو شد که به او پیشنهاد کردند در یک دوره هشت‌روزه آموزش شبانه‌روزی بازیگری شرکت کند.

در همان دوره بود که با برایان بلسد جوان آشنا شد؛ بازیگری که بعدها در مجموعه تلویزیونی کلاسیک I, Claudius با او همبازی شد.

او در ۱۵ سالگی مدرسه را ترک کرد و به‌عنوان خبرنگار تازه‌کار در روزنامه محلی Mirfield & District مشغول به کار شد. بااین‌حال، تمام وقت آزاد خود را به بازیگری اختصاص می‌داد؛ موضوعی که به‌شدت باعث نارضایتی سردبیرش شده بود.

استوارت گفته بود:

در منطقه‌ای که زندگی می‌کردم، حدود دوازده گروه تئاتر آماتور وجود داشت. هر کلیسا و هر عبادتگاهی یک گروه نمایشی داشت؛ حتی اگر فعالیتش فقط به اجرای یک نمایش پانتومیم در سال محدود می‌شد.

سرانجام سردبیر به من گفت: باید تمام این کارهای بازیگری را کنار بگذاری و یاد بگیری که خبرنگار باشی. اگر این کار را نکنی، دیگر جایی در روزنامه من نداری.

بنابراین به طبقه بالا رفتم، ماشین تحریرم را جمع کردم و از آنجا بیرون آمدم.

او موفق شد بورسیه تحصیلی مدرسه تئاتر Bristol Old Vic را دریافت کند و در سال ۱۹۶۶ به کمپانی سلطنتی شکسپیر پیوست؛ همکاری‌ای که نزدیک به سه دهه ادامه پیدا کرد.

با وجود حضور در یک قسمت از مجموعه تلویزیونی Coronation Street در سال ۱۹۶۶ و ایفای نقش کارلا، جاسوس روسی داستان‌های جان لوکاره، در مجموعه‌های Tinker, Tailor, Soldier, Spy و Smiley’s People، تئاتر همچنان عشق اصلی او بود.

اما در سال ۱۹۸۷ پیشنهادی از هالیوود دریافت کرد که تصور می‌کرد فرصتی برای کسب درآمد سریع است و پس از چند ماه می‌تواند به خانه و صحنه تئاتر بازگردد.

بااین‌حال، مجموعه Star Trek: The Next Generation به موفقیتی جهانی تبدیل شد و شخصیت فرهیخته و متفکر کاپیتان پیکارد با بازی او به یکی از چهره‌های ماندگار دنیای سرگرمی تبدیل شد.

او در سال ۱۹۹۶ برای آلبوم Prokofiev: Peter and the Wolf جایزه گرمی بهترین آلبوم گفتاری ویژه کودکان را دریافت کرد.

پاتریک استوارت همچنین برای آثار مختلف خود چهار بار نامزد دریافت جایزه امی شد و دو جایزه اولیویه بهترین بازیگر نقش مکمل را برای حضور در نمایشنامه‌های شکسپیر به دست آورد. نخستین جایزه را در سال ۱۹۷۹ برای نمایش Antony and Cleopatra و دومین جایزه را در سال ۲۰۰۹ برای نمایش Hamlet دریافت کرد.

این بازیگر در سال ۱۹۸۷ با ایفای نقش کاپیتان ژان لوک پیکارد در مجموعه Star Trek: The Next Generation به شهرت رسید؛ شخصیتی که برای نخستین بار توسط او به تصویر کشیده شد.

این مجموعه تلویزیونی علمی‌تخیلی به مدت هفت سال پخش شد و پس از آن فیلم‌های Star Trek Generations در سال ۱۹۹۴ و Star Trek: First Contact در سال ۱۹۹۶ ساخته شدند.

بااین‌حال، نسل جدید مخاطبان خیلی زود سابقه حضور او در Star Trek را تحت‌الشعاع نقش مهم‌تر سینمایی‌اش قرار دادند؛ زمانی که استوارت در نقش ابرقهرمان مارول، پروفسور چارلز اگزاویر، در سه فیلم پرفروش نخست مجموعه X-Men ظاهر شد؛ مجموعه‌ای که از سال ۲۰۰۰ آغاز شد.

او بعدها نیز با فیلم X-Men: Days of Future Past در سال ۲۰۱۴، Logan در سال ۲۰۱۷، Doctor Strange in the Multiverse of Madness در سال ۲۰۲۲ و Deadpool & Wolverine در سال ۲۰۲۴ به این مجموعه بازگشت.

پاتریک استوارت در سال ۲۰۰۹ به پاس خدماتش به هنر نمایش، شایسته دریافت لقب شوالیه شناخته شد و در سال ۲۰۱۰ این عنوان را رسماً از ملکه فقید بریتانیا دریافت کرد.

سر پاتریک استوارت که در طول زندگی خود سه بار ازدواج کرده بود، یک پسر و یک دختر دارد.

سانی اوزل، خواننده و ترانه‌سرا، سومین همسر پاتریک استوارت بود. اختلاف سنی ۳۸ ساله این زوج در زمان ازدواج توجه بسیاری را به خود جلب کرد.

استوارت از همسر نخست خود، شیلا فالکونر، دو فرزند به نام‌های دنیل ۵۹ ساله و سوفی ۵۴ ساله داشت. او در سال ۱۹۶۶ با شیلا ازدواج کرد و ۲۴ سال بعد از او جدا شد.

استوارت در سال ۲۰۰۰ برای مدت کوتاهی با وندی نیوس، تهیه‌کننده، ازدواج کرد. او بعدها با سانی آشنا شد و در سال ۲۰۱۳ با او ازدواج کرد.

پست‌های سرگرم‌کننده این زوج در اینستاگرام که بازیگر آثار شکسپیر را در موقعیت‌های خنده‌دار، ازجمله با لباس خرچنگ، نشان می‌دادند، تصویر عمومی نسبتاً جدی او را که از سال‌ها فعالیت در تئاتر کلاسیک شکل گرفته بود، تغییر دادند.

در سال ۲۰۰۶، یک معاینه معمول پزشکی نشان داد که یکی از عروق قلب استوارت ۸۵ درصد گرفتگی دارد. او برای برطرف‌کردن این مشکل تحت عمل جراحی فوری قرار گرفت و یک استنت در رگ قلبش کار گذاشته شد.

استوارت درباره این اتفاق گفته بود:

این مشکل کاملاً غیرمنتظره و در جریان معاینه سالانه‌ام تشخیص داده شد. متخصص قلبم از من پرسید امروز بعدازظهر چه برنامه‌ای داری؟

من هم گفتم راستش می‌خواهم برای ناهار بیرون بروم. او پاسخ داد ترجیح می‌دهم این کار را نکنی.

پنج دقیقه بعد روی برانکارد دراز کشیده بودم و اطلاعات نزدیک‌ترین بستگانم را ارائه می‌کردم. بنابراین ماجرا بسیار ناگهانی و پرتنش بود.

فرصتی نداشتم که درباره آن بیش‌ازحد فکر کنم، اما چیزی که می‌دانستم این بود که تحت مراقبت بهترین افراد ممکن قرار دارم و نتیجه هرچه باشد، به‌خوبی از من مراقبت خواهد شد.

مادرش گلادیس در سال ۱۹۷۷ درگذشت و پدرش آلفرد نیز سه سال بعد از دنیا رفت.

استوارت پس از رسیدن به ۸۰ سالگی در سال ۲۰۲۰، هم‌زمان با اوج‌گیری همه‌گیری کرونا و اجرای محدودیت‌های قرنطینه، بیش‌ازپیش به مرگ و پایان زندگی خود فکر می‌کرد.

او گفته بود:

وقتی پدرم تنها زندگی می‌کرد، فکر می‌کنم به‌شدت دلتنگ مادرم بود.

شاید حتی از برخی جنبه‌های زندگی مشترکشان پشیمان شده بود.

من در آن زمان از سنی که هر دو والدینم هنگام مرگ داشتند عبور کرده بودم، اما فکر می‌کنم این ویروس کرونا بود که تأثیر خاصی بر من گذاشت.

باعث شد احساس کنم تا چه اندازه آسیب‌پذیر هستم.

زوال عقل با اجسام لویی چیست؟

زوال عقل با اجسام لویی (Lewy Body Dementia) یکی از انواع شایع زوال عقل و از بیماری‌های پیش‌رونده مغز است که بر اثر تجمع غیرطبیعی پروتئینی به نام آلفا سینوکلئین در سلول‌های عصبی ایجاد می‌شود. این تجمعات که «اجسام لویی» نام دارند، عملکرد مغز را مختل می‌کنند و می‌توانند باعث کاهش توانایی‌های شناختی، اختلال حافظه و تمرکز، توهمات بینایی، مشکلات حرکتی مشابه بیماری پارکینسون و اختلالات خواب شوند. یکی از ویژگی‌های مهم این بیماری، نوسان قابل‌توجه سطح هوشیاری و توانایی شناختی فرد در طول روز است. زوال عقل با اجسام لویی معمولاً در افراد بالای ۶۰ سال بروز می‌کند و اگرچه درمان قطعی ندارد، برخی داروها و روش‌های مراقبتی می‌توانند به کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک کنند.

این بیماری نخستین بار در سال ۱۹۱۲ توسط فریدریش هاینریش لویی (Friedrich Heinrich Lewy) عصب‌شناس آلمانی شناسایی و به افتخار او نام‌گذاری شد. لویی هنگام بررسی مغز بیماران مبتلا به پارکینسون متوجه تجمعات غیرطبیعی درون سلول‌های عصبی شد. بعدها مشخص شد که این تجمعات عمدتاً از پروتئینی به نام آلفا سینوکلئین تشکیل شده‌اند و در بیماری زوال عقل با اجسام لویی نیز نقش مهمی دارند.

منظور از واژه «اجسام» هم توده‌ها یا ساختارهای میکروسکوپی داخل سلول‌های عصبی است، نه جسم خارجی یا توده‌ای بزرگ در مغز.