با برنامه کشوری پیشگیری از خودکشی آشنا شویم

شناسايی افكار خودكشی در گروه های پر خطر و در معرض خطر خودكشی

یک نظر

اداره سلامت روان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دستورالعمل اجرایی برنامه کشوری پیشگیری از خودکشی را تنظیم کرده است. خودکشی در ایران، روند صعودی نداشته اما هشداری برای نسل فعلی و آینده است. بخش هایی از پروتکل کشوری پیشگیری از خودکشی را میخوانیم.

افسردگی يكی از شايعترين علل خودكشی است، بدین ترتیب شناسايی به موقع افراد افسرده و درمان مناسب و کامل این افراد می‌تواند اقدام به خودکشی و مرگ ناشی از آن را به میزان زیادی کم کند. شناسايی بيماران افسرده توسط بهورزو رابط بهداشتی یکی از  اقدامات است.  بهنگام مراجعه افراد به خانه بهداشت ، يا مراجعه شما به منازل، در هنگام آموزش چهره به چهره و گروهی و همچنين هنگام مراجعه به مدارس و گفتگو با معلمين ، افراد افسرده را بااين پرسش ها شناسايی نمائيد.

پیشگیری از خودکشی

بخشی از دلایل خودکشی در میان جوانان ایران

آيا فردی درخانواده و يا محل كار شما وجود دارد كه يك يا چند تا از علائم زير را داشته باشد:

  • بيش از اندازه غمگين باشد و مرتب گريه كند.
  • بيش از اندازه بی حوصله باشد.
  • زياد عصبانی می شود و از كوره در می رود.
  • مرتب از دردهای جسماني مثل سردرد و كمردرد و … شكايت می كند.
  • كم خواب و كم اشتها باشد.
  • به سر و وضع و بهداشت خود نمی رسد.
  • از زندگی نا اميد باشد.
  • از فعاليتهای روزمره زندگی لذت نمی برد.
  • راجع به مردن صحبت می كند و می گويد (از زندگی سير شده است)
پیشگیری از خودکشی

فلوچارت اجرایی طرح پیشگیری از خودکشی

در مورد كودكان و نوجوانان علاوه بر سئوالات فوق پرسشهای زير را نيز مطرح نمائيد. آيا كودك و نوجوانی در خانه و مدرسه وجود دارد كه:

  • بی دليل عصباني می شود و پرخاشگری می كند.
  • در منزل و مدرسه ناسازگار است
  • افت تحصيلی پيدا كرده است.
  • از مدرسه مكررا غيبت می كند.

به منظور بيماريابی و شناسايی افراد افسرده اقدامات زير را انجام دهيد:

  • در موقع مراجعه افراد به خانه بهداشت: ضمن توضيح در مورد علائم افسردگی، چنانچه اين علائم در آنها وجود داشت آنها را به پزشك مركز ارجاع دهيد.
  • هنگام مراجعه به منازل مردم : ضمن توضيح در مورد علائم افسردگی، چنانچه فردی از افراد خانوار دارای علائم افسردگی بود او را به پزشك مركز ارجاع دهيد.
  • پمفلت افسردگی مخصوص خانواده ها را بين خانوارها توزيع نموده و از آنان بخواهيد به توصيه های آن عمل نمايند.
  • پمفلت افسردگی مخصوص اولياء مدارس را بين آنان توزيع نموده و از آنان بخواهيد به توصيه های آن عمل نمايند و ماهانه پيگيری نمايند.

پس از شناسايی افراد افسرده آنها را به پزشك مركز ارجاع دهيد

  • توسط پزشك عمومی :

برای بيماريابی و تشخيص به موقع  پزشك بايد دارای مهارت باشد. اولين و مهمترين مهارت پزشكان حساسيت ويژه به شكايت های بيماران برای تشخيص افسردگی است.

علائم و ويژگی های بالينی افسردگی:

بيماران افسرده با تابلو ها و شكايات مختلف و متفاوت به پزشك مراجعه می كنند يا ارجاع می شوند.

آگاهي به معيارهای تشخيصی معتبر برای تشخيص درست يك نياز اوليه و اساسی است.

معيار اصلی افسردگی ، خلق پايين( احساس غم مستمر يا ناراحتی)و يا عدم احساس لذت می باشد كه حداقل يكی از آنها برای تشخيص ضروری است.

ساير علائم شامل:( معيارهای فرعی)

  • تغييرات خواب (اغلب بی خوابی سحرگاهی است ولی می تواند به صورت خواب سبك ، بی خوابی اول شب و يا حتی با پر خوابی خودش را نشان دهد)
  • تغييرات وزن و اشتها
  • كاهش انرژی
  • احساس بی ارزشی و گناه
  • كاهش انگيزه و علائق
  • اختلال در تمركز و دشواری تفكر
  • كندی يا تندی سايكو موتور
  • افكار خودكشی

اگر بيماری با حتی يكی از علائم فوق الذكر مراجعه كرد نيازمند بررسی ساير معيارهای افسردگی است.

اگر بيماری از سستی، بی حالی، كاهش تمركزف اختلال خواب و دردهای پراكنده شكايت كرد افسردگی را به عنوان يكی از تشخيص های افتراقی مهم در نظر بگيريد.

اگر بيماری از دلتنگی يا افسردگی و ناتوانی و يا حتی اضطراب شكايت كرد، افسردگی را به عنوان يك تشخيص مهم در نظر بگيريد.

برای تشخيص های افتراقی توجه به نكات زير بسيار مهم است:

  • در بعضی از موارد علائم بيمار افسرده علائمی از فاز افسردگی اختلال دو قطبی است، بنابراين پرسش از وجود سوابق خلق بالا از تمام بيماران افسرده برای ممانعت از تجويز ضد افسردگی و شيفت به فاز مانيا الزامی است.
  • افسردگی ثانوی ناشی از مواد:اگر دلايل زمانی و علل ارتباط دارو و مواد با افسردگی را اثبات نمايد.
  • اختلال افسردگی ناشی از اختلال طبی عمومی
  • سوگ طبيعی
  • همواره در مصاحبه خود از احتمال افكار خودكشی يا نقشه خودكشی سئوال نماييد

شناسايی افكار خودكشی در گروه های پر خطر و در معرض خطر خودكشی:

علاوه بر افسردگی كه يكي از علل شايع اقدام به خودكشی می باشد، لازم است كه كاركنان نظام سلامت نسبت به گروه های در معرض خطر و پر خطر خودكشی آگاهي لازم را داشته و نسبت به شناسايی افكار خودكشی در اين گروه هاحساس باشند.

گروه هاي پر خطر و در معرض خطر كدامند؟

گروه هاي در معرض خطر :

  • دانش اموزان
  • زنان خانه دار متاهل ۳۰-۱۵
  • دانشجويان
  • بچه هاي طلاق، بي سرپرست، خانواده افراد و بيكار
  • زنان بی سرپرست
  • بيماران صعب العلاج
  • حاشيه نشين ها و مهاجرين
  • بازنشستگان
  • سوء مصرف مواد و الكل
  • مشكلات عاطفی اخير يا طلاق
  • نااميدی، تنهايي يا انزوا
  • شكست شغلی، مشكلات مالی و بيكاري
  • مبتلايان به بيماری های جسمی مزمن و ناتوان كننده

گروه های پر خطر:

  • بيماران افسرده
  • بيماران با ساير اختلالات روانپزشكي
  • اقدام كنندگان به خودكشي با سابقه قبلی
  • سابقه فاميلی خودكشی
  • افكار خودكشی

چگونه افكار خودكشی را در گروه های فوق شناسايی كنيم؟

در گروه هاي در معرض خطر و پر خطر می توانيد برای شناسايی افكار خودكشی از سئوالات زير استفاده كنيد:

  • آيا در حال حاضر احساس مي‌كنيد از زندگي سير شده‌‌ايد؟
  • آيا در حال حاضر آرزو مي‌كنيد كه كاش زندگي شما به پايان مي‌رسيد؟
  • آيا به اين فكر مي‌كنيد كه خود را از بين ببريد؟

در صورت پاسخ مثبت به هريك از سؤالات فوق احتمال خطر خودكشی وجود دارد.

یک نظر

ورود

  • soheil تیر ۳, ۱۳۹۸

    ههه من ۱۷ سالمه و همه‌ی این افکارو دارم. جدیدا برای خلاصی از این حالت افسردگی the Ellen show رو توی youtube نگاه میکنم. خیلی خوبه شما هم میتونید امتحانش کنید