نسل کنونی انسان ها چطور نئاندرتال ها را شکست داد؟

نسل کنونی انسان ها چطور نئاندرتال ها را شکست داد؟

ما زمانی در میان نئاندرتال ها زندگی می کردیم، اما آنها حدود ۴۰ هزار سال پیش ناپدید شدند.

دلایلی متفاوتی برای انقراض نئاندرتال ها ذکر شده است. کارشناسان احتمال داده اند که آمیزش بین گونه ای، تغییرات آب و هوایی و درگیری های خشونت‌آمیز با انسان ها ممکن است مقصر این انقراض باشند.

مطالعه ای جدید روی دندان‌های این گونه منقرض‌شده و انسان های دوره پارینه سنگی پسین نشان داده که انسان‌ها زمان بیشتری را صرف مراقبت از کودکان خود در مقایسه با نئاندرتال‌ها می کردند.

به گفته کارشناسان، این موضوع می تواند یکی از دلایلی باشد که انقراض نئاندرتال ها را به دنبال داشته است.

کودکان نئاندرتال که بین ۴۰۰,۰۰۰ تا ۴۰,۰۰۰ سال پیش و کودکان انسان مدرن که در دوره پارینه سنگی پسین (بین ۵۰,۰۰۰ تا ۱۲,۰۰۰ سال پیش) زندگی می‌کردند، ممکن است با سطوح مشابهی از استرس دوران کودکی، اما در مراحل مختلف رشد مواجه شده باشند.

تیم محققان از دانشگاه توبینگن در آلمان، پیشنهاد کرده اند که این یافته‌ها می‌توانند منعکس‌کننده تفاوت‌ها در نحوه مراقبت از کودک و سایر استراتژی‌های رفتاری بین این دو گونه باشند.

پژوهشگران مینای دندانی ۴۲۳ دندان نئاندرتال و ۴۴۴ دندان انسان در دوره پارینه سنگی پسین را تجزیه و تحلیل کردند.

شیارهای افقی با مینای نازک‌تر در دندان‌ها نشان‌دهنده استرس‌های دوران کودکی هستند. تحقیقات قبلی نشان داده اند که این ویژگی می‌تواند با مشکلات در دوران کودکی مانند بیماری، عفونت، سوء تغذیه، کمبودهای تغذیه‌ای و تروما مرتبط باشد.

نقایص مینای دندان‌های نئاندرتال ها و انسان های پارینه سنگی پسین مشابه است، اما این نقص ها در مراحل رشدی متفاوتی بین این دو گونه مشاهده می شوند.

در میان انسان‌های پارینه سنگی پسین، نقص مینای دندان در حدود سنین از شیر گرفتن (بین یک تا سه سالگی) بیشتر دیده می شود.

با این حال، در میان نئاندرتال‌ها، نقایص مینای دندان پس از دوره از شیر گرفتن به اوج خود می‌رسند که نشان می‌دهد در این مدت احتمال سوءتغذیه در آنها بیشتر بوده است.

نویسندگان این مطالعه بر این باورند که استرس تجربه‌شده توسط کودکان انسان های پارینه سنگی هنگام از شیر گرفتن می تواند ناشی از افزایش تقاضای انرژی باشد.

آنها پیشنهاد می‌کنند که انسان‌های دوران پارینه سنگی پسین ممکن است با استفاده از راهبردهایی مانند وابستگی طولانی‌تر کودکان به والدین خود، بهره‌برداری کارآمدتر از منابع و فراهم کردن دسترسی کودکان به غذا، به کاهش استرس‌های رشدی در کودکان پس از دوره از شیر گرفتن کمک کرده باشند.

ممکن است که چنین استراتژی هایی توسط نئاندرتال ها مورد استفاده قرار نگرفته باشد که این موضوع می‌تواند به مزایای بقا در بلندمدت برای انسان‌های مدرن در مقایسه با نئاندرتال‌ها منجر شده باشد.

محققان در ژورنال Scientific Reports ذکر کرده اند که احتمالاً انسان ها در «کاهش استرس در کودکان تازه از شیر گرفته شده» بهتر عمل کرده اند.

در همین حال، برای نئاندرتال‌ها، مدت کوتاهی پس از اتمام دوران شیردهی مصادف با «استرس‌زاترین مرحله کودکی» است.

لورا لیمر، نویسنده این مطالعه گفته است:

انسان‌های مدرن پارینه سنگی پسین و نئاندرتال‌ها استراتژی‌های متفاوتی برای مراقبت از کودک پس از دوره از شیر گرفتن داشته‌اند، به گونه ای که اقدامات انسان‌های مدرن پارینه سنگی پسین منجر به کاهش بیشتر استرس در دوران کودکی می‌شوند.

این راهبردها نه‌تنها با حمایت والدین، بلکه ممکن است با سایر عوامل اجتماعی مرتبط باشد.

شاید بتوانیم بگوییم که کودکان نئاندرتال ممکن است زودتر استقلال پیدا کرده یا در سنین پایین‌تر با آنها مانند بزرگسالان رفتار می شده است.

منبع: dailymail
مطالب مرتبط
مطالب دیگر از همین نویسنده
مشاهده بیشتر
دیجیاتو
بدون نظر

ورود