کدام تیم‌های حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ بیشترین تعداد لژیونر را دارند؟ + اینفوگرافی

نکات کلیدی:

• حدود سه نفر از هر چهار بازیکن جام جهانی برای باشگاه‌هایی خارج از کشور خود بازی می‌کنند.
• چندین تیم ملی بیش از ۹۰ درصد بازیکنان خود را از لیگ‌های خارجی تأمین می‌کنند، در حالی که برخی دیگر همچنان عمدتاً به لیگ‌های داخلی متکی هستند.
• بزرگ‌ترین لیگ‌های فوتبال اروپا به مهم‌ترین مقصد استعدادهای برتر فوتبال جهان تبدیل شده‌اند.

فوتبال ملی میان کشورها برگزار می‌شود، اما بازیکنان بیش از هر زمان دیگری دوران حرفه‌ای خود را در خارج از کشورشان سپری می‌کنند.

امروزه حدود ۷۵ درصد بازیکنان جام جهانی برای باشگاه‌هایی خارج از کشوری که نمایندگی آن را در رقابت‌های ملی بر عهده دارند بازی می‌کنند؛ در حالی که این رقم در سال ۱۹۹۰ تنها حدود یک نفر از هر چهار بازیکن بود. بزرگ‌ترین لیگ‌های اروپا به قطب جهانی جذب استعدادهای فوتبال تبدیل شده‌اند و بازیکنان نخبه را از تقریباً تمام قاره‌ها به خود جذب می‌کنند.

این اینفوگرافی که با استفاده از داده‌های FinAlarm و Transfermarkt تهیه شده، نشان می‌دهد کدام تیم‌های حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ بیشترین تعداد بازیکنان را در لیگ‌های خارجی دارند و کدام کشورها همچنان عمدتاً به لیگ‌های داخلی متکی هستند.

چرا استعدادهای فوتبال به خارج از کشور می‌روند؟

مهم‌ترین دلیل انتقال بازیکنان به خارج از کشور ساده است: ثروتمندترین لیگ‌های دنیا دستمزدهای بالاتر، رقابت‌های باکیفیت‌تر و فرصت‌های بهتری برای پیشرفت ارائه می‌دهند. لیگ برتر انگلیس، لالیگای اسپانیا، بوندس‌لیگای آلمان، سری‌آ ایتالیا و لیگ ۱ فرانسه، استعدادهای برتر را از تقریباً تمام کشورهای جهان جذب می‌کنند.

جدول زیر سهم بازیکنان جام جهانی ۲۰۲۶ که در خارج از کشورشان بازی می‌کنند را نشان می‌دهد.

این داده‌ها نشان می‌دهد فوتبال مدرن تا چه اندازه بین‌المللی شده است. در حالی که برخی کشورها همچنان بخش بیشتری از بازیکنان خود را در لیگ‌های داخلی حفظ می‌کنند، بسیاری از تیم‌های ملی عمدتاً از بازیکنانی تشکیل شده‌اند که در خارج از کشور، به‌ویژه در لیگ‌های برتر اروپا، بازی می‌کنند.

تیم‌های ملی، اما حرفه‌هایی جهانی

جام جهانی تضاد جالبی ایجاد می‌کند. بازیکنان در مسابقات بزرگ زیر پرچم کشور خود متحد می‌شوند، اما بخش عمده دوران حرفه‌ای‌شان را در کنار هم‌تیمی‌هایی از ده‌ها کشور مختلف سپری می‌کنند.

مطالعات Phys.org و COMPAS Migration Observatory وابسته به دانشگاه آکسفورد نشان می‌دهد کشورهایی که دسترسی بیشتری به شبکه‌های بین‌المللی فوتبال دارند، معمولاً از توسعه بهتر بازیکنان و مسیرهای گسترده‌تر برای پرورش استعدادها بهره‌مند می‌شوند. پژوهشگران حوزه مهاجرت در فوتبال نیز دریافته‌اند جابه‌جایی بازیکنان می‌تواند با قرار دادن آن‌ها در معرض رقابت‌های سطح بالاتر و تنوع تاکتیکی بیشتر، باعث تقویت تیم‌های ملی شود.

اثر آهنربایی فوتبال اروپا

باشگاه‌های اروپایی در مرکز بازار جهانی استعدادهای فوتبال قرار دارند. لیگ‌های مطرح این قاره سالانه میلیاردها دلار از محل حق پخش تلویزیونی درآمد کسب می‌کنند و به‌طور مداوم بهترین بازیکنان آفریقا، آسیا، قاره آمریکا و اقیانوسیه را جذب می‌کنند.

این تمرکز استعدادها یک چرخه قدرتمند ایجاد کرده است. بازیکنان برای پیشرفت حرفه‌ای خود به خارج از کشور می‌روند و باشگاه‌ها نیز به مجموعه بزرگ‌تری از استعدادها دسترسی پیدا می‌کنند. سپس تیم‌های ملی از تجربه‌ای که این بازیکنان در قدرتمندترین باشگاه‌های جهان کسب کرده‌اند، در رقابت‌های بین‌المللی بهره می‌برند.

یک تضاد جالب

یکی از واضح‌ترین الگوهای این داده‌ها، تفاوت مدل کشورهای مختلف در پرورش استعدادهای فوتبال است. کشورهای آفریقایی مانند سنگال، مراکش و کامرون، از جمله کشورهایی هستند که بیشترین سهم بازیکنان شاغل در لیگ‌های خارجی را دارند و بسیاری از ستاره‌های آن‌ها دوران حرفه‌ای خود را در لیگ‌های برتر اروپا ساخته‌اند.

در مقابل، کشورهایی مانند عربستان سعودی، قطر و امارات متحده عربی، پس از سرمایه‌گذاری گسترده در لیگ‌های داخلی، بخش بسیار بیشتری از استعدادهای خود را در رقابت‌های داخلی حفظ کرده‌اند.

در نتیجه، دو مدل متفاوت توسعه شکل گرفته است: مدلی که بازیکنان نخبه را برای رقابت در لیگ‌های قدرتمند خارجی صادر می‌کند و مدلی که بر تقویت لیگ داخلی و حفظ بخش بیشتری از بازیکنان تیم ملی در داخل کشور تمرکز دارد.

جام جهانی مدرن، هم رقابتی میان کشورهاست و هم ویترینی از بازار کار جهانی و به‌شدت به‌هم‌پیوسته فوتبال.