استیسی کیچ بازیگر «مایک هامر» و «فرار از زندان» در ۸۵ سالگی درگذشت

استیسی کیچ، بازیگر آمریکایی باسابقه سینما، تلویزیون و تئاتر که بیش از همه با نقش کارآگاه مایک هامر و برای مخاطبان ایرانی با نقش رئیس زندان سریال فرار از زندان شناخته می‌شد، در ۸۵ سالگی درگذشت. همسرش، مالگوشیا توماسی کیچ، اعلام کرد او پس از «مبارزه‌ای طولانی و دشوار» با یک بیماری جدی قلبی و نارسایی قلبی، در خانه‌اش در ماگدالنکای لهستان به‌آرامی درگذشته است.

توماسی در بیانیه‌ای نوشته است:

او مدت بسیار طولانی با شجاعت، اراده و قدرت فوق‌العاده جنگید. استیسی یک مبارز واقعی بود و با همان روحیه و استقامتی که زندگی‌اش را تعریف می‌کرد، با بیماری‌اش روبه‌رو شد.

او در ادامه افزود:

استیسی فقط بازیگری افسانه‌ای نبود که مخاطبان سراسر جهان تحسینش می‌کردند و دوستش داشتند؛ او همسر محبوب من، همراه من و قلب خانواده ما بود. رفتنش خلأیی بی‌حد و حصر در زندگی ما به جا گذاشته است. اما روح خارق‌العاده، صدای فراموش‌نشدنی و عشقی که سخاوتمندانه به دیگران می‌بخشید، برای همیشه با ما خواهد ماند.

کیچ در طول بیش از پنج دهه فعالیت در سینما، تلویزیون و تئاتر نقش‌های بسیار متفاوتی را ایفا کرد، اما بیش از همه با بازی در نقش مایک هامر، کارآگاه خصوصی خشن و سرسخت داستان‌های میکی اسپیلین، شناخته می‌شد. او این شخصیت را در چند مجموعه و فیلم تلویزیونی بازی کرد و تصویرش با بارانی و کلاه فدورا برای بسیاری از مخاطبان به یکی از شناخته‌شده‌ترین نسخه‌های مایک همر تبدیل شد.

او در سال ۱۹۸۸ نیز نقش ارنست همینگوی، نویسنده مشهور آمریکایی، را در مینی‌سریال همینگوی (Hemingway) بازی کرد؛ اجرایی که برایش جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی را به همراه داشت و نامزدی جایزه امی را نیز برای او رقم زد.

کیچ در سینما در فیلم‌هایی مانند شهر چاق (Fat City) ساخته جان هیوستون، سوارکاران دوردست (The Long Riders)، تاریخ مجهول آمریکا (American History X)، نبراسکا (Nebraska) و میراث بورن (The Bourne Legacy) حضور داشت. در شهر چاق محصول ۱۹۷۲ نقش بوکسوری به نام بیلی تالی را بازی کرد؛ اجرایی که از نقش‌های تحسین‌شده دوران اولیه فعالیت سینمایی‌اش محسوب می‌شود.

مخاطبان تلویزیونی نسل‌های بعد نیز او را در نقش هنری پوپ، رئیس زندان فاکس ریور در فرار از زندان، می‌شناختند. او همچنین در سریال‌های تایتوس (Titus)، دو مرد و نصفی (Two and a Half Men)، ری داناوان (Ray Donovan) و نجیب‌زادگان (Blue Bloods) حضور داشت و در سریال اخیر نقش کاردینال کوین کرنز را ایفا کرد.

فعالیت کیچ در تئاتر حتی پیش از شهرت تلویزیونی‌اش مورد تحسین منتقدان قرار گرفته بود. او به‌ویژه به‌عنوان یکی از بازیگران برجسته آمریکایی در اجرای آثار شکسپیر شناخته می‌شد و نقش‌هایی مانند هملت، شاه لیر، مکبث، ریچارد سوم و فالستاف را روی صحنه برد. اجرای او در نقش هملت در سال ۱۹۷۲ باعث شد یکی از منتقدان نیویورک تایمز او را «بهترین بازیگر کلاسیک آمریکایی از زمان جان باریمور» بنامد.

او برای ایفای نقش بوفالو بیل در نمایش سرخپوستان (Indians) نامزد جایزه تونی شد و در طول فعالیت تئاتری خود جوایز و نامزدی‌های متعدد دیگری نیز دریافت کرد. کیچ در سال ۲۰۱۵ به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت.

نام کامل او والتر استیسی کیچ جونیور بود. او ۲ ژوئن ۱۹۴۱ در ساوانا در ایالت جورجیا به دنیا آمد و عمدتاً در جنوب کالیفرنیا بزرگ شد. پدرش، استیسی کیچ سینیور، بازیگر و کارگردان بود و برادرش جیمز کیچ نیز بعدها وارد حرفه بازیگری و فیلمسازی شد.

کیچ با شکاف لب و کام متولد شده بود و در کودکی چندین عمل جراحی انجام داد. او بعدها گفته بود بیش از خود این عارضه، تمسخر شدن از سوی کودکان دیگر آزارش می‌داد و همین تجربه باعث شد برای اثبات توانایی‌هایش بیشتر تلاش کند.

کیچ در مصاحبه‌ای گفته بود:

فقط زمانی که بچه‌ها من را مسخره می‌کردند اذیت می‌شدم. در نتیجه به فردی تبدیل شدم که همیشه می‌خواست بیشتر از دیگران موفق شود. باید در ورزش عالی می‌بودم تا آن را جبران کنم. این برایم مثل یک موتور محرک بود و انگیزه می‌داد بهتر عمل کنم.

جای زخم روی لب او گاهی برای بعضی نقش‌ها با سبیل پوشانده می‌شد، اما کیچ گفته بود هنگام بازی شخصیت‌های سرسخت، از جمله گانگسترها، ترجیح می‌داد این جای زخم دیده شود.

این موضوع بعدها به یکی از زمینه‌های فعالیت اجتماعی او نیز تبدیل شد. کیچ سال‌ها با سازمان‌های مرتبط با این عارضه همکاری کرد و رئیس افتخاری Cleft Palate Foundation و سخنگوی سازمان World Craniofacial Foundation بود.

او پس از تحصیل در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی به مدرسه درام دانشگاه ییل رفت و سپس با دریافت بورسیه فولبرایت در آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن تحصیل کرد. آموزش کلاسیک او بعدها یکی از ویژگی‌هایی بود که منتقدان هنگام توصیف سبک بازیگری‌اش به آن اشاره می‌کردند.

الک بالدوین در مقدمه کتاب خاطرات کیچ با عنوان All in All، او را ترکیبی از مردانگی بازیگرانی مانند مارلون براندو و رابرت میچام و آموزش کلاسیک بازیگرانی مانند ریچارد برتون و کوین کلاین توصیف کرده بود.

کیچ علاوه بر بازیگری، صدایی بسیار شناخته‌شده داشت و به‌عنوان راوی نیز فعالیت می‌کرد. صدای او در برنامه‌ها و مستندهای متعددی از جمله تولیدات Nova، نشنال جئوگرافیک و دیسکاوری شنیده شده است. او همچنین نوازنده پیانو و آهنگساز بود و برای بعضی پروژه‌های سینمایی و صوتی موسیقی ساخته بود.

زندگی حرفه‌ای کیچ در سال ۱۹۸۴ با بحرانی جدی روبه‌رو شد. او در فرودگاه هیترو لندن به جرم تلاش برای وارد کردن کوکائین به بریتانیا بازداشت و به ۹ ماه زندان محکوم شد که شش ماه آن را گذراند. کیچ بعدها آشکارا درباره اعتیادش به کوکائین صحبت کرد و به فعالیت‌های آگاهی‌بخش علیه سوءمصرف مواد مخدر پرداخت. او پس از آزادی توانست حرفه خود را از سر بگیرد و در سال ۱۹۸۶ دوباره به نقش مایک همر بازگشت.

این بازیگر در سال‌های بعد با مشکلات جسمی متعددی نیز مواجه شد. او در سال ۲۰۰۹ هنگام اجرای فراست/نیکسون (Frost/Nixon) دچار سکته خفیف شد، اما تنها ۱۰ روز بعد دوباره روی صحنه رفت.

در سال ۲۰۱۷ نیز هنگام اجرای نمایش تک‌نفره پامپلونا (Pamplona) درباره سال‌های پایانی زندگی ارنست همینگوی در شیکاگو دچار حمله قلبی شد و ادامه اجراهای نمایش لغو شد. کیچ با وجود این مشکلات، فعالیت حرفه‌ای خود را ادامه داد.

او حتی تا دهه هشتم زندگی‌اش همچنان بازی می‌کرد. یکی از آخرین نقش‌های سینمایی کیچ در فیلم جی کلی (Jay Kelly) در سال ۲۰۲۵ بود. او همچنین در سال ۲۰۱۹ ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد و در طول کارنامه طولانی خود چندین جایزه یک عمر دستاورد هنری نیز به او اهدا شد.

کیچ پیش از ازدواج با مالگوشا توماسی سه بار ازدواج کرده بود و در دهه ۱۹۷۰ نیز چند سال با جودی کالینز، خواننده آمریکایی، رابطه داشت. توماسی، بازیگر لهستانی‌تبار، در برخی از آثار مربوط به مایک همر نیز در کنار همسرش ظاهر شده بود.

استیسی کیچ از همسرش و دو فرزندشان، شانون و کارولینا، به یادگار مانده است.