این بخش‌های میوه و سبزیجات را دور نریزید؛ از پوست کیوی تا ساقه کلم بروکلی

این بخش‌های میوه و سبزیجات را دور نریزید؛ از پوست کیوی تا ساقه کلم بروکلی

پوست کیوی، ساقه بروکلی، پوست و دانه کدو حلوایی و حتی بخش‌های سفت آناناس معمولاً مستقیم راهی سطل زباله می‌شوند، اما پژوهشی تازه از کینگز کالج لندن نشان می‌دهد بسیاری از بخش‌هایی که هنگام آماده کردن میوه و سبزیجات دور می‌ریزیم، مقدار قابل‌توجهی فیبر دارند و در برخی موارد حتی از قسمت‌هایی که معمولاً می‌خوریم پرفیبرتر هستند. استفاده بیشتر از این بخش‌های خوراکی هم می‌تواند دریافت فیبر را افزایش دهد و هم میزان دورریز غذا را کاهش دهد.

پژوهشگران ۱۲ نوع میوه و سبزی تازه از جمله چغندر، فلفل دلمه‌ای، بروکلی، کدو حلوایی، گل‌کلم، کرفس ریشه‌ای، کلم کیل، رازیانه، کیوی، تره‌فرنگی، آناناس و هندوانه را بررسی کردند. نتیجه نشان داد در ۱۰ مورد از ۱۲ محصول، بخش‌هایی مانند پوست، دانه و ساقه که معمولاً دور ریخته می‌شوند، در هر ۱۰۰ گرم فیبر بیشتری نسبت به قسمت‌های رایج خوراکی دارند.

کدو حلوایی

دکتر ریچل گیبسون از کینگز کالج لندن می‌گوید بخش‌های دورریختنی مورد بررسی بین ۲۵ تا ۴۸ درصد وزن کل این محصولات را تشکیل می‌دادند؛ یعنی در بسیاری از موارد مقدار قابل‌توجهی از چیزی که برای آن پول پرداخت کرده‌ایم دور ریخته می‌شود.

این تیم همچنین در یک پروژه ۹ هفته‌ای، غذاهایی با رویکرد «از ریشه تا نوک» را در غذاخوری‌های دانشگاه آزمایش کرد. استفاده از بخش‌هایی که معمولاً دور ریخته می‌شوند، به‌طور متوسط فیبر هر وعده را ۵.۱ درصد افزایش و ضایعات غذایی را ۶.۵ درصد کاهش داد.

کیوی

فیبر برای عملکرد مناسب دستگاه گوارش و پیشگیری از یبوست اهمیت دارد و رژیم غذایی پرفیبر با کاهش خطر بیماری قلبی، سکته، دیابت نوع ۲ و سرطان روده ارتباط دارد. توصیه می‌شود بزرگسالان روزانه حدود ۳۰ گرم فیبر مصرف کنند.

اما کدام بخش‌هایی که معمولاً دور می‌ریزیم ارزش نگه داشتن دارند؟

آناناس

برگ‌های سبز هویج

هنگام آماده کردن هویج معمولاً برگ‌ها و قسمت سبز بالای آن دور ریخته می‌شوند، در حالی که این برگ‌ها خوراکی‌اند و می‌توان از آن‌ها مانند سبزی‌های معطر استفاده کرد.

هویج

برگ هویج حاوی مواد مغذی از جمله ویتامین C و پتاسیم است و می‌توان آن را خرد و به سالاد اضافه کرد یا در تهیه سس‌هایی شبیه پستو به کار برد.

پوست موز

پوست موز حاوی مقدار زیادی فیبر، پکتین، نشاسته مقاوم و ترکیبات گیاهی مختلف است. بررسی‌های علمی نشان داده‌اند پوست موز نسبت به قسمت گوشتی آن از برخی ترکیبات فیبری و فنولی غنی‌تر است.

موز

پوست موز به دلیل بافت و طعم آن معمولاً خام خورده نمی‌شود، اما می‌توان پس از شست‌وشو و پخت مناسب از آن در برخی خوراک‌ها استفاده کرد.

پوست کیوی

پوست پرزدار کیوی خوراکی است و کنار گذاشتن آن به معنی از دست دادن بخشی از فیبر میوه است. خوردن کیوی همراه با پوست می‌تواند میزان فیبر دریافتی را حدود ۵۰ درصد بیشتر از خوردن همان میوه بدون پوست کند.

کیوی

پوست کیوی همچنین حاوی آنتی‌اکسیدان‌ها و ویتامین E است. در کیوی طلایی که پوست نازک‌تر و کم‌پرزتری دارد، خوردن پوست برای بسیاری از افراد راحت‌تر است؛ اما کیوی سبز را هم می‌توان پس از شستن کامل با پوست خورد یا همراه پوست داخل اسموتی ریخت.

پوست و دانه‌های کدو حلوایی

یافته‌های پژوهش کینگز کالج نشان داد پوست و دانه کدو حلوایی در هر ۱۰۰ گرم حدود ۹.۲۵ گرم فیبر دارد که نزدیک به یک‌سوم توصیه روزانه ۳۰ گرمی برای یک فرد بزرگسال است.

کدو حلوایی

پوست کدو پس از پخت نرم‌تر می‌شود و می‌توان آن را همراه گوشت کدو در سوپ، خوراک یا سس استفاده کرد. دانه‌ها نیز پس از تمیز کردن و برشته کردن قابل خوردن هستند.

پوست و مغز سفت آناناس

پوست ضخیم و قسمت سفت مرکزی آناناس معمولاً دور انداخته می‌شود، اما پژوهش تازه نشان می‌دهد پوست و مغز آن در مجموع حدود ۴۵۴ درصد، یعنی نزدیک به پنج برابر، فیبر بیشتری از قسمت گوشتی میوه دارند.

این قسمت‌ها همچنین می‌توانند حاوی ویتامین C، منگنز و ترکیبات گیاهی مختلف باشند؛ اما خوردن خام پوست خشن و تیغ‌دار آناناس روش مناسبی نیست.

آناناس

به‌جای آن می‌توان پوست را پس از شست‌وشوی کامل جوشاند و از مایع حاصل استفاده کرد یا بخش‌هایی از آن را در دستورهای پخته و مخلوط‌شده به کار برد. قسمت مرکزی آناناس نیز برخلاف پوست بسیار راحت‌تر قابل خوردن است.

قسمت سفید پوست هندوانه

قسمت سفید میان گوشت قرمز هندوانه و پوست سبز بیرونی نیز خوراکی است. پژوهش کینگز کالج نشان می‌دهد پوست هندوانه در هر ۱۰۰ گرم حدود ۲.۱۰ گرم فیبر دارد که تقریباً معادل فیبر موجود در یک برش نان سبوس‌ است.

هندوانه

این بخش را می‌توان ترشی انداخت، در خوراک‌های تفت‌داده‌شده استفاده کرد یا برای تهیه برخی مرباها و نوشیدنی‌ها به کار برد. بافت سفت‌تر آن باعث می‌شود استفاده از آن به‌صورت پخته معمولاً خوشایندتر از خوردن آن به‌صورت خام باشد.

برگ‌های چغندر

برگ‌های چغندر نیز برخلاف تصور بسیاری از افراد قابل خوردن هستند و می‌توان آن‌ها را مانند سبزی‌های برگ‌دار در سالاد، خوراک یا پستو استفاده کرد.

چغندر

چغندر و بخش‌های سبز آن از منابع طبیعی نیترات غذایی محسوب می‌شوند. سبزیجات برگ‌دار و چغندر از جمله مواد غذایی‌ هستند که می‌توانند نیترات نسبتاً زیادی در خود ذخیره کنند. نیترات غذایی در بدن می‌تواند به نیتریک‌اکسید تبدیل شود که در تنظیم جریان خون و فشار خون نقش دارد.

 چغندر

برگ چغندر را می‌توان خام در سالادهای مناسب استفاده کرد یا مانند اسفناج کمی تفت داد. ترکیب آن با مغزها، سیر و روغن زیتون نیز برای تهیه پستو مناسب است.

ساقه‌ و برگ‌های بروکلی

بسیاری از افراد فقط گلچه‌های بروکلی را می‌خورند و ساقه ضخیم و برگ‌های آن را دور می‌ریزند، در حالی که هر دو قسمت خوراکی هستند.

 بروکلی

با این حال، یک نکته جالب در پژوهش جدید این است که برخلاف بیشتر محصولات مورد بررسی، ساقه بروکلی از گلچه‌ها پرفیبرتر نیست و میزان فیبر آن حدود ۲۸ درصد کمتر از گلچه‌ها است.

می‌توان لایه خارجی سفت ساقه را جدا کرد و داخل آن را ورقه‌ای یا خلالی برش داد و تفت داد، کباب کرد یا در سوپ و سس استفاده کرد. برگ‌های بروکلی نیز مانند دیگر سبزیجات برگ‌دار قابل پخت هستند.

مطالب دیگر از همین نویسنده
مشاهده بیشتر
بدون نظر

ورود